wasdag

Vrijdag 27 juni.

We gaan vandaag naar de rivier de Guadiana. Op die rivier liggen Portugese en Spaanse plaatsen. Het is de grens tussen deze 2 landen. Zodra je in een ander land komt moet de vlag verwisseld worden en wij varen nu aan de Spaanse kant en gaan naar Ayamonte.

Er is een prachtige Marina haven. Er liggen hier veel Engelsen die hier de thuishaven hebben. Het is voor hen een stuk goedkoper dan in Engeland, een paradijs maar nu de pond gezakt is zal het wel veranderen. Je betaalt hier voor een ligplaats ongeveer 4.000,00 euro per jaar.

 

Links Spanje en rechts Portugal

Een straat in Ayamonte

Zomaar een beeld? Het heeft waarschijnlijk met muziek te maken.

De volgende dag zijn we naar de andere kant van de rivier gegaan waar het strand van Ilha is. Eerst kom je bij een camping, dan loop je door een dennenbos en dan komt het strand tevoorschijn. Heel apart.

De dag daarna zijn we ‘s middags met de dinky naar de stad gegaan. We deden er 20 minuten over. Daar hebben we nog een wandeling aan de andere kant van de stad gemaakt en toen weer terug.

Toen we net aan boord waren zagen we een bootje zonder bemanning voorbijvaren. Henk erachteraan met zijn dinky en heeft het bootje aan een mooring vastgemaakt. Hij heeft het doorgegeven aan waterpolitie maar die begrepen er niets van. Die dachten dat de boot tegen ons aangevaren was en zei dat we daar niet mochten liggen. Met andere woorden eigen schuld dikke bult. Maar voordat ze het doorhadden wat er eigenlijk aan de hand was damden ze in en waren we inmiddels anderhalf uur verder.

Henk is de boot zonder bemanning aan het vastmaken.

Zoutwinning. Zout is hier een lang tijd een van de belangrijkste industrieën geweest. 

Wij gaan naar het plaatsje Tavira dat aan de rivier de Gilão ligt. We moeten hier voor anker,  maar ditmaal moesten we de boot 3 maal
verkassen en bij de 4^e keer lagen we goed. De eerste keer was het te ondiep en lagen we een beetje schuin, de tweede keer lagen we in het vaarwater van de veerboten die naar het eiland Ila varen en de derde keer lagen we te dicht bij een catamaran. Dus geen 3x scheepsrecht maar 4x.

Toch waren we blij dat we gebleven zijn want Tavira was mooi.

De eerste avond zijn we naar de stad gewandeld van ongeveer 2 km lopen. De mooie stad met zijn historische kerken en herenhuizen, ligt aan weerszijden van de rivier Gilão die verbonden is door een Romeinse brug. Het mooiste uitzicht over de stad heb je vanaf de muren van het Moorse kasteel in de oude Arabische wijk op de heuvel. Van hier zijn de opvallende vierzijdige daken duidelijk zichtbaar. Deze piramideachtige daken zijn mogelijk ontwikkeld tegen de plotselinge stortregens van de Algarve. Er zijn 21 kerken waarvan er 2 buiten de mis zijn geopend.

De Romeinse brug.

Naar het ziekenhuis was het 20 minuten lopen. Daar aangekomen werden we van het kastje naar de muur gestuurd. Steeds moesten wij het opnieuw uitleggen waarvoor wij kwamen en met hun gebrekkige Engels kwamen we uiteindelijk op de goede plek aan. Deze afdeling was voor urgente gevallen. Dus alles kwam daar binnen. Overal stonden bedden met gewonde en nare gevallen. Wij moesten eerst bij een loket onze gegevens vermelden en daarna op onze buurt wachten. Afspreken dat lukte niet. Dan maar vandaag. We hadden geen verzekeringspapieren bij ons maar wel een rijbewijs en creditcard en dat was voldoende. We hoefden maar 9,50 euro euro te betalen. We konden gaan zitten en wachten op een afgeroep.  Er hing een bord aan de muur en daarop stond hoelang de wachttijden waren. Voor ons geval kon het nog wel 2 uur duren. Maar hier gaan de buitenlanders voor. Dus het duurde toch niet zo lang en we schaamden ons dat we al snel aan de beurt waren ondanks al die drukte. Maar ja, als dat hier zo werkt dan kunnen wij daar ook niets aandoen. 
Er werd een foto gemaakt en daarna kwamen we bij dezelfde Belgische dokter die ons in het andere ziekenhuis ook geholpen heeft. Hij vertelde dat het bot van het sleutelbeen weer aan elkaar zat. Ik mocht weer afwassen maar geen kracht zetten met die arm. Nog 14 dagen en ik kan alles weer doen. 

 

 

deze gebouwen staan in de oude stad van Faro en stammen uit de 18e 19e eeuw



De ooievaren nestelen hier overal

Henk met de dinky naar het de stad Faro

Faro

vliegtuig


Dinky

Culatra

 

Vrijdag 12 juni t/m woensdag 17 juni in Olhão.

Toen we de eerste dag voor anker lagen en van boord gingen hadden we al contact met 2 Nederlanders die hier ook waren. Rob die voor anker lag zei, dat je hier goed kon liggen, maar in de havens geen plek was. Alleen voor de bewoners en dat zijn meestal de mensen met de vissersboten. Hij had het over het andere stel, Kees en Anja die wel een plek hadden maar dat was voor hun niet makkelijk geweest om die te krijgen. Zij liggen al 7 maanden hier.
Laten wij ze nou voor twee jaar geleden ook hebben ontmoet toen we in Sines lagen. Ze zouden een wereldreis gaan maken, maar door omstandigheden zijn ze niet verder gekomen dan hier. Over een maand gaan ze naar de Azoren. Ze herkenden ons nog.
Henk, zei hij, als je morgen bij mij in de haven komt liggen dan maak ik een plek vrij en kun je tot dinsdagmorgen 9 uur blijven liggen. In de weekenden komen ze niet langs. Het is voor Joke wat makkelijker om van boord af te komen. Daarna moet je maken dat je weg komt want het zijn nogal arrogante havenmeesters. Mochten ze wel komen dan zeg je maar dat je naar het ziekenhuis moet. Daar hebben ze wel een zwak voor.

En ja hoor, maandag hoorden we 2 mannen schreeuwen op de andere steiger dat we weg moesten gaan. Henk de rust zelve vaarde met de dinkie er naartoe om het uit te leggen van mij, maar daar namen ze geen genoegen mee. Henk is toen maar langzaam de boel op gaan ruimen tot dat ze op onze steiger liepen, mijn zielige gezicht zagen, ze bedenkelijk kijkend en warempel waren ze gezwicht. We moesten de boot wel een stukje naar achteren leggen en dan mochten we nog één nacht blijven. Tot en met woensdag zijn we nog gebleven en ze zeiden er niets meer van en waren heel vriendelijk. Het havengeld is voor de abonnee 50 euro in de maand en wij hoefden niets te betalen.

In het dorp was er 5 dagen feest volop feest. Gewone bandjes, hardrock en fado muziek. Heel gezellig. 
Leuke smalle straatjes met veel tegelwerk aan de muren.

 

 Uitzicht op het strand van Albufeira 


De ingang van de haven

Dinsdag 9 juni was een drukke dag voor ons. Méér voor Henk dan voor mij. Hij noemt mij af en toe de koningin, omdat hij haast alles voor mij doet. We maken er maar wat geintjes van anders wordt het zo saai.
Om 11.40 uur moesten wij in het ziekenhuis zijn voor onderzoek en voor een foto te laten maken. Ik had nog wel pijn en niet voor niets want de breuk was iets erger geworden. Daar schrokken wij wel van. De dokter zei, dat ik toch de verkeerde mitella om had. Deze was meer voor comfort. Hij had het notabene zelf omgedaan.Wat ik nu heb gekregen is een soort band om de schouders en onderarm heen en wordt mijn rug recht getrokken. Zeker niet confortabel. Zo kan ik geen gekke dingen doen. Hadden ze dat maar gelijk gedaan. Ze weten toch hoe vrouwen in elkaar steken! Gelukkig hoef ik 's nachts het harnas niet om, mits ik plat op mijn rug blijf liggen. De eerste nacht is het al goed gegaan.
Nadat we boodschappen gedaan hadden en een heerlijke lunch (met ei), wat ik zo lekker vind, aan boord klaargemaakt was zijn we gaan varen. Het was nu hoog water en ik hoefde niet bang te zijn voor opstakels. Toch wás ik het wél een beetje. Kun je wel nagaan hé? Maar het ging goed en om 16.00 uur lagen wij in Lagos. Het was maar 6 mijltjes varen. Henk had een raampje besteld voor de hondekooi en mijn schoondochter Tieneke had de bankpasjes hiernaar toe gezonden en alles was er.  
De volgende dag zijn we samen naar de macado geweest en hebben duivelvis, nog nooit gegeten) en groenten gekocht.
Henk is met het raampje bezig en ik kan hier weer internetten. 
Er zijn hier ook wasmachines en wasdrogers en zo kon de vuile was gedaan worden. Hier ben ik met een leesboek bij gaan zitten en de rest gaat vanzelf. Henk sjouwde wel.
Normaal zet ik de wasjes in een emmer en spoel ze na een uurtje uit en met deze temparatuur is het zo droog. Maar ja, daar is helaas niets van gekomen en verlopig ook maar niet.
Groetjes van ons en tot het volgend verhaal en foto's