Marokko

Het eerste stuk varen hadden wij onderweg veel hoge golven. Later ging het wel. In de straat van Gibraltar en moesten wij een aantal keren voor vrachtboten  uitwijken. Toen we even langzamer vaarden zagen we een zeeschildpad voorbij zwemmen. Zie foto. Af en toe zag je ook wel dolfijnen maar die kwamen niet in onze buurt.

In Smir aangekomen moesten wij allebei papieren invullen, naar douane en dokter. Dokter, zeiden wij, en waarvoor dan wel? We begrepen er weinig van maar wat ik wel verstond was  influenza. We moesten weer aan boord. Na een uur wachten moest Henk meekomen en alles was zo geregeld. Geen dokter en douane kwam er aan te pas. Het leek voor hun heel interessant maar wij snapten er niets van. Later hoorden we van anderen dat ze dat altijd op die manier doen. We vonden die mensen daar een beetje arrogant. 

Je kunt goed in deze haven liggen. Aan de andere kant zijn er restaurants en een groot hotel wat er prachtig bij ligt. Vol met bloeiende planten, groen gras, bomen en een heel groot zwembad. Echt voor de rijken. Verderop is een klein supermarktje, geldautomaat en  mooie stranden. Dat was het wel zo’n beetje.

Hallo allemaal.

Wij liggen hier vlak voor de berg van Gibraltar en naast de haven is een klein vliegveld. Je ziet ze aankomen en weggaan. Gelukkig zijn het er maar weinig.

De stad stelt niet veel voor. Het is een lange straat (voor de berg) met overal winkels. Het is zondag dus kon ik mijn geldbuidel thuislaten.

De vorige keer toen wij hier waren zijn we met de huurauto de berg opgeweest. Dat hebben jullie al kunnen lezen in onze weblog.

De volgende dag als alles meezit gaan we een oversteek maken naar Marokko, Afrika. Het is 25 mijl varen. Het lijkt me erg spannend. Wie weet wat ons daar allemaal te wachten staat. Bij Port Marina Smir kunnen wij zonder problemen naar toe.

Het is dinsdag 28 juli en we gaan naar Isla Cristina waar Norman met zijn gezin ook naar toe komen. Ze hebben een week in Olhäo, Portugal gezeten.
Met dat ik achter de computer zit heeft Norman gebeld dat ze al op de plaats van bestemming zijn aangekomen en vroeg aan ons wanneer wij aankomen.
Wij kunnen er pas om 6uur binnenlopen vanwege de eb en vloed. Het is nu 1 uur en met een half uur vertrekken wij ook.
Tot zover maar weer en allemaal de hartelijke groeten van ons uit het mooie Spanje olé.

Woensdag 22 juli, naar Cadiz.

Jan en Frida zijn de 23^e gekomen.

Verhaal later.

Woensdag 15 juli, Baai de Cadiz.

Met de fiets rondom de stad gereden en hebben daar prachtige parken gezien. Wij zijn in een 45 meter hoge toren geweest, Torre Tavira, die eens in het bezit was van een gegoede familie uit de 18^e eeuw. Boven een prachtig uitzicht over de hele stad. Binnenin is een camera obscura die scènes uit de stad laat zien. Je kunt de auto’s zien rijden en de mensen van heel dichtbij bekijken. Smalle straten kris kras door elkaar heen. 

Donderdag 16 juli van Cadiz naar Puerto Sherry in Santa Maria.

Zondag 12 juli.

Voor anker gelegen in de baai La Ahogao. Prachtige baai en er liggen veel kleine motorbootjes. Er is een klein strandje en daar wordt heen en weer gevaren. Erg druk.

We hebben weer heerlijk om de boot gezwommen. Al zwemmende kun je goed zien dat er een baard groeit aan de onderrand van de boot. Henk kon het niet laten om het schoon te maken. Hoe langer je het laat zitten hoe moeilijker het gaat eraf.

Vrijdag 10 juli.

We mogen de auto nog tot 16.15 uur gebruiken en gaan naar Tarifa, de zuidelijkste stad van het Europese vaste land, gelegen op de plaats waar de Atlantische Oceaan en de Middellandse zee elkaar ontmoeten. We zijn er met de boot langs gevaren en we gaan kijken of we morgen op de terugweg daar de haven kunnen aandoen. Het antwoordt is nee, want je kunt er alleen voor anker en met deze wind is dat geen optie.

Het was een prachtige autorit en een fantastisch uitzicht op het Afrikaanse continent aan de overkant. Van het plaatsje Tarifa is het maar 15 a 20   mijl zeilen naar Tanger. Dat doen we volgend jaar. Tarifa is een leuke stad met zijn smalle straatjes.

Zaterdag 11 juli.

Weer naar Barbate. We zijn daar naar de stad gefietst en zijn tot de conclusie gekomen dat we er niet meer naar toe gaan. Een stoffige stad. In de haven was het ook erg benauwd om daar te liggen. Nu moesten we 3 euro meer betalen als de vorige keer. 33 Euro per nacht is wel erg veel. Het is voor de doorreis naar Gibraltar wel een goede stop.

Woensdag 8 juli.

De eerste dag rijden we naar Estepona, Marbella, Fuengirola en Tormolinos. Ongeveer 130 km. en tegen de avond hebben we een hotel opgezocht. De volgende dag zijn we verder gereden naar Málaga.

Die hele kust is volgebouwd met flats, mooie stranden en boulevards. Wat een toeristen daar en overal kom je wel Nederlanders tegen. Je betaald een hoop geld voor de havens en als je een winterstalling voor de boot wil hebben dan kunnen ze je dat pas in augustus vertellen of er plek voor ons is. Ze zijn er afwachtend.

Een of twee dagen kun je hier wel liggen. Dus als wij volgend jaar verder trekken dan weten we in ieder geval dat we daar voor één nacht terecht kunnen.

Er is één haven waar we eventueel een ligplaats kunnen hebben voor de winter maar dat houden we achter de hand.

We houden het nu even voor gezien en gaan de tweede dag na Málaga en die dag hadden we ook geen succes. Tijd om terug te gaan naar Alecias, Gibraltar. We gaan nu via de snelweg.

Er was vlak bij de ankerplek nog een klein Spaans haventje en daar is Henk de volgende dag op af gegaan. En ja, daar was wel plek en we kregen nog korting ook. We wisten niet waarom, maar daar kwamen we pas later achter.

Vlakbij waren ze met een nieuwe haven bezig. Nou, dan weet je het wel. Lawaai en stof. We zijn toch maar gebleven, want als je 3 dagen weg gaat wil je de boot veilig achterlaten.

Dinsdag 7 juli konden we om 4 uur de auto meenemen en zijn naar de berg van Gibraltar gereden. Je moet inderdaad 2x je paspoort laten controleren, een vliegveld oversteken en dan ben je echt in Engeland. Je hoeft niet links te rijden.

Als je de berg van Gibraltar op wil moet je intree betalen. Met de auto kon je helemaal boven komen. Soms zijn de wegen erg smal. We hebben ook apen zien rondlopen en zijn in een grot geweest waar vroeger het leger zat. Boven op de berg had je een prachtig uitzicht over de hele baai. Voor de museums waren we te laat. Als we volgend jaar hier weer komen dan trekken we er een hele dag vooruit.

Maandag 6 juli. Naar Alecias varen is 32 mijl. Ik ben inmiddels al aardig in geslingerd en gaat het steeds beter met mij. We hadden de wind mee en konden goed zeilen en het gaat snel met 3.5 knopen stroom mee als we in de straat van Gibraltar varen. Heel apart zeilen daar. Aan stuurboordzijde Afrika en aan bakboord Spanje.

Algeciras ligt aan een grote baai waar veel vrachtschepen voor anker liggen. We moesten er kriskras doorheen varen om bij een haven te komen.

De enclave op een rots in de baai van Algeciras is een Britse kroonkolonie. Bij binnenkomst moet een paspoort worden getoond. Je bent dan officieel in Engeland.

Er zijn hier 2 Engelse havens maar die waren allebei vol. We moesten maar voor anker gaan en morgen weer vragen of er dan wel plaats is voor de Kind of Magic. Aan de westkant van de baai zijn Spaanse havens en daar kun je niet komen. Dat is verboden.

Op de ankerplek was het erg onrustig. Na een tijdje, als je merkt dat de boot goed verankerd is, kun je van boord gaan. Wat we dan ook maar gedaan hebben. Omdat er veel golven waren heb ik mijn zeilbroek aangetrokken om niet nat aan te komen. De terugweg maakt me niet zoveel uit want dan trek je aan boord wat schoons aan.

Foto 11 juli 6, 8 juli 33,