zaterdag, 29 september

hoi, beste vrienden,

Tja, wat gebeurd is kan niet meer teruggedraaid worden.maar je hebt wel twee voeten nodig om te lopen. Gisteren avond nog eens alles op een rij gezet. Je kan moeilijk in de caravan met ene voet telkens op de grond stampen om verder te hinkelen, en met twee krukken zwaaien. Ik zou me nogal moeten bukken elke keer. Je kan ook moeilijk op uitstap gaan, want waar je ook komt is het telkens minstens een half uurtje rondwandelen om iets te zien. Dus zo drie weken doen zou onbegonnen werk zijn.
We besloten om huiswaarts te keren,het is maar een slordige 650km, om er gespecialsieerd medisch personeeel bij te halen. We zouden het in twee dagen doen, maar 650km is voor mij eigenlijk hier juist achter de hoek ( dit vanwege mijn busritten).
's Morgens zijn we op gestaan en hebben ontbeten, daarna vielen heel wat taken op mijn hoofd, die we anders deelden, maar ik deed ze met veel liefde en plezier.Daarna reed ik naar de apotheek in een dorp 7km verder om er de inspuitingen tegen het flubit te halen en een paar krukken. Het deed er ondertussen een flinke regenbui. Terug op de camping pakte ik het laatste in en pikte de caravan aan. De eigenaars van de camping waren heel allert en bezorgd, en spraken ons nog goede moed in. Om 10.30u vertrokken we. We zijn een keertje gestopt om te eten om 13u. De reis verliep prima en zonder files. Onderweg hebben we via gsm aan mijn schoonvader gevraagd om een afspraak te maken bij de huisarts. Het kon om 19.20u.
Om 18.45u kwamen we thuis aan, de caravan snel afgepikt en aan de kant gezet en naar de dokter.
Het verdict van de sportarts was dat Linda haar gewrichtsbanden scheurde van haar linkerenkel. Eerst nog een paar dagen ijsbehandeling en daarna 18 beurten kiné. Vroeger met de oude behandelingen zou men dit in de gips hebben gelegd zei hij, maar met de kiné zou men terug sneller te been moeten zijn.
We blijven dus enkele weken thuis nu en brengen jullie terug op de hoogte wanneer we weer ribbedebie zijn.
Oh ja, bezoekuren voor Linda zijn van 11u tot 12u voormiddag en van 15.30u tot 16.30u namiddag, grapje he natuurlijk.

Nog even dit : we deden deze reis al 2183km. Dit is van thuis tot thuis met alle uitstapjes inbegrepen. Enkel de terugrit verliep over de autobaan, al de rest was binnendoor.

Aan allen reeds bedankt voor jullie reacties op onze blog en we zulllen er binnenkort nog een link aan toevoegen zodat jullie meer foto's kunnen zien.

Grtjs Stany

Ai, ai, wat zie ik er boos uit op de foto's. Dat is omdat het me nog helemaal niet lukt met de
krukken. Maar dat komt nog wel, zeker.
Tot binnenkort

Linda

Gisteren vertelde ik jullie van onze supermooie uitstap langs de kust. Wat ik voor jullie verzweeg

was dat ik hele dag bijna hinkelend en strompelend doorbracht.

Bij onze eerste halte maakte ik op een bijzondere wijze contact met de Franse bodem. Een putje

in het gras zorgde ervoor dat ik pardoes op de grond belandde.

Ik wou zelf niet geloven dat er iets mis was en sprak mezelf moed in dat het na enkele dagen rust

wel in orde zou komen.

Vandaag staken er twijfels op omdat mijn voet vreselijk opgezwollen was. Dan toch maar naar

‘ URGENCE’???

Daar zaten we dan ….. in een wachtzaal met nog 2 lotgevallen met gezwollen linkerenkel.

Na 3 en een half uur wachten kwamen ze me halen en Stany mocht niet mee binnen op de spoedafdeling. Hij bleef achter in de wachtzaal.

De dokters en het verplegend personeel waren heel vriendelijk. Ze spraken speciaal voor

‘la dame Flamande’ in een trager ritme dan gewoonlijk.

Na nog een uur kwam het verdikt: er is niets gebroken maar er zijn problemen met de gewrichtsbanden. De dokter verkondigde dat ik absoluut niet op de voet mocht staan.

Nu zitten we hier wat uit ons lood geslagen aan onze caravan.

Wat nu? Eindigt onze trip hier! Kunnen we op krukken verder van onze vakantie genieten?

We zullen er een nachtje over slapen.

 

 

Linda

Vandaag gingen we 2 gebieden ten oosten en ten westen van Cherbourg ontdekken.

Eerst trokken we naar de Val de Saire. Verschillende kleine kustdorpjes liggen er verspreid langs

de rustige kust. Onze eerste stop stond in het teken van het eiland Tatihou. Een klein eiland niet zo

ver van de kust is bij laag tij te voet bereikbaar.

In Barfleur ligt er een gezellig haventje. De bootjes liggen er niet zij aan zij zoals in de meeste haventjes maar ze liggen lekker verspreid zoals niet opgeruimd speelgoed.

Niet ver van Barfleur is er een grote vuurtoren. Jammer genoeg was het net middag zodat de kassa

gesloten was om een biljetje te kopen om de toren te beklimmen. Daar misten we een mooie kans

op een ver en wijd uitzicht over de zee en de aangrenzende baaien. Om toch wat te genieten, hebben we daar aan de voet van de toren onze bokes opgesmuld.

Een laatste tussenstop voor de stad Cherbourg maakten we op Cap Lévi waar we een kleiner formaat van vuurtoren konden vinden.

De stad Cherbourg zelf hebben we enkel met de auto doorkruist. Het is een stad met een megagrote

haven die opgesplitst is in een militaire haven, een jachthaven, een handelshaven, een haven voor veerboten naar Ierland en Groot Brittanië en een vissershaven.

Aan de andere kant van Cherbourg verkenden we het tweede gebied: La Hague. Het gebied en vooral

de kust is er veel ruiger dan in de Val de Saire. Het wordt wel eens vergeleken met Ierland in het klein.

Er zijn heel wat klippen en de zee heeft er een enorme sterke stroming. Heel wat vissers raken hier

met hun bootjes in moeilijkheden. Daarom is er in Goury op het uiterste puntje een reddingscentra

gevestigd. Een grote boot kan er ingezet worden om zeebonken in gevaar te gaan redden.

Nog een mooi zicht op de baai van Ecalgrain en een uitzicht vanop de hoogste klif, Nez de Jobourg,

nemen we afscheid van deze wondermooie kusten en rijden we weer landinwaarts.

Wat me vandaag ook bijbleef zijn de vele, vele hortensia’s die overal tegen de lage muurtjes staan

te bloeien. Alle varianten van roze, paars en blauw schitteren van hun zachte tot heel diepe kleuren.

Jammer genoeg beginnen sommige planten al  te denken aan de herfst en vertonen hier en daar

verwelkte bloemen. Voor mij mogen ze gerust nog enkele weken verder pronken.

 

Linda

 

 

Vanmorgen na het ontbijt en de afwas vertrokken naar andere oorden. We waren snel klaar, de luifel naar omhoog en de poten indraaien en aanpikken , gaat al heel vlot. We zijn langs de grote baan richting Sainte-Mère-Eglise gereden. We hielden halt met ons gespan 300meter voor het dorp en zijn dan te voet verder gegaan. We konden er de beroemdste parachutist van de oorlog bewonderen, John Steel, die daar met zijn parachute aan de kerktoren was blijven hangen en potdoof was geworden van de klokken van de toren. Moest Patje, mijn legercollega, er zijn blijven aanhangen zijn, dan denk ik dat die zoveel lawaai had gemaakt dat ze hem wel rapper waren komen bevrijden, haha.

Dit even terzijde. Maar wat een massa toeristen er daar toch op af komt, kan je niet geloven. Heel de dag door, en buiten dat kleine kerkje waar iedereen dan binnen gaat en buiten de bekende souvenierwinkeltjes,  is er heus niet veel te zien ,

Dan zijn we verder gereden en rond 12.30u aangekomen op onze nieuwe camping te L’Etang Bertrand. Kleine installatie gedaan en gegeten. En verder platte rust. Ik heb terug TV vlaanderen, want op de vorige camping stonden de bomen in de weg. WIFI hebben ze hier niet ,maar we hebben wel iets om te kunnen internetten en om onze blog te vervolledigen.

Straks nog de dag van morgen een beetje plannen en genieten van een heerlijke avond.

Nu afsluiten ,want Linda wil graag aperitieven, haha

 

Stany

Yeh, vandaag was het weer echt zomer. Gisteren was het ook mooi weer maar vandaag was het super!

Ideaal om er op uit te trekken: in de voormiddag planden we een ritje met de auto langs de

stranden van de landing.

De stranden hebben allemaal andere namen  zo heb je de Gold Beach, Omaha Beach en Juno Beach.

Vanop het strand van Arromanche, een kleine badstad, kan je in zee de ruïnes zien van een drijvende

haven. De Duitsers hadden alle bestaande havens ingenomen. Als we de zwaarbewaakte havens niet kunnen inpalmen nemen we er zelf één mee, zeiden de geallieerden. De onderdelen voor de haven

werden in het grootste geheim in Engeland gebouwd en enkele dagen na de landing kwamen alle

onderdelen met sleepboten aan. De onderdelen werden aan mekaar gezet en zo hadden de geallieerden een echte haven waardoor alle materieel kon worden aangevoerd. Nu zie je alleen nog overblijfselen maar ze geven zeker weer hoe groot het project was.

Een wandeling over ’t strand op blote voeten samen met onze Yuna was de max.

Na de middag trokken we naar het oude stadje Bayeux. Op ons verlanglijstje stond de tapisserie van

Bayeux. Het is echt een meesterwerk. Een 70 m lange linnen doek staat  boordevol geborduurde figuren, paarden, tempels, Vikkingboten enz…..

Het geheel lijkt wel een stripverhaal. Via de nieuwste audiotechnieken kan je het verhaal echt volgens ( zelfs in het Nederlands). De kleuren, het reliëf van de borduursteken en de beweging van

sommige beelden zijn adembenemend. Er moeten echt veel mensen aan gewerkt hebben want dat

enorme borduurwerk krijg je in één mensenleven nooit af.

De kathedraal van Bayeux is ook heel indrukwekkend. Hoe kregen ze het in de vorige eeuwen voor mekaar om zo’n gigantisch bouwwerk te vervaardigen, vraag ik me altijd af.

Als afsluiter bezochten we de  grootste Britse begraafplaats uit de buurt. Sobere witte paaltjes staan

in tientallen rijen opgesteld. 4700 Britse soldaten lieten hier hun leven voor de bevrijding van Frankrijk. Hier word je even stil van.

Onder een heerlijk zonnetje reden we weer naar onze camping.

We braken de voortent alvast af want morgen reizen we weer naar andere oorden.

 

Linda

 

Ps : toen we terug op de camping kwamen is Linda direkt begonnen aan het tapijt van onze reis.

       Het wordt 120dagen lang en 50cm hoog.

Stany

Bonjour les amis,

Zo beginnen we ook is in het Frans. Vandaag zijn we er nog eens op uit getrokken. WABLIEF, zeggen sommigen onder u nu… die doen niets anders dan erop uit trekken. Allez ja, gelijk hebben ze eigenlijk wel. Velen zeggen, als ik met pensioen ga dan ga ik dat en dat doen… maar weinige gepensioneerden zeggen , nu heb ik dat gedaan wat ik vroeger heb gezegd dat ik ging doen.

We wijken af… we zijn dus vandaag naar Caen geweest, met de auto. Ergens aan de rand parkeerplaats gezocht en dan te voet met de gps het stad in. We verkenden er eerst de burcht van Willem de Veroveraar, ge weet wel, die is getrouwd met zijn nicht Mathilde. En om het Vaticaan tevreden te stellen heeft hij dan in Caen twee abdijen laten bouwen. De abdij des Dames hebben we eerst bezocht, daar konden we binnen. Tja, zo’n abdij is eigenlijk overal hetzelfde. Even groot en de chi chi kan niet op. En dat eigenlijk om zo’n paar nonnekes in te steken… Maar als je de oude foto’s van vroeger zag dan hadden ze er ook nog veel landgoed bij. Nadien zijn we door het “oude” stadsgedeelte gewandeld. Van Caen bleef niet zo heel veel over na de oorlog, dus heel veel oud was er niet bij, maar toch nog reusachtige gebouwen en paar vakwerkhuisjes. Aan de andere kant van de stad liet de Willem dan de abdij des Hommes bouwen. Eigenlijk wel ne straffe he, zelf met zijn nicht trouwen en dan de paters ver uit de buurt zetten van de nonnen… In deze abdij konden we niet binnen. Ze ligt ook aan het prachtige stadhuis van Caen, omgeven door vele bloemperken. Nadien nog even rond gekuierd en dan terug huiswaarts.

Lekker pastichke gedronken en genoten van heerlijke Lindaspaghetti.

Het weer was goed vandaag en we genoten nog van een heerlijke avond op ons terras.

 

Slaapwel Stany

Vandaag een rustdag gepland. We zouden er met de fiets op uittrekken naar Courseulles sur Mer

waar het  op dinsdagmorgen markt is.                                                                                   

Een kronkelend en heuvelend weggetje voerde ons tussen de goudgele korenvelden, de appelboomgaarden en de grasgroene weiden waarop gevlekte koeien graasden.  Heerlijk landelijk, heerlijk rustig, heerlijk ontspannend.

Op de markt was het een drukte van jewelste. Er was veel volk. De marktkramers lokten met veel kabaal  de klanten om hun koopwaren te verkopen. Kinderen eisten huilend de aandacht van hun ouders. Hondjes liepen hijgend aan hun leiband.

 Toch geraakten we door de drukte aan de andere kant van het kuststadje.

De zee lag er op ons te wachten, helemaal teruggetrokken tot op het verste punt. Deze keer was er toch een zandstrand waarop ongelooflijk veel wieren lagen.

We baanden ons weer een weg terug langs de markt. We lieten ons verleiden door een mosselman.

Hij verkocht ons een flinke portie mosselen.

Terug aan de camping heb ik de mosseltjes klaargemaakt en ze smaakten ons overheerlijk. We spoelden ze door met een fruitig roséwijntje.

En dan was het platte rust. Wat bijtanken zodat we de volgende dagen weer een paar leuke

uitstappen kunnen doen.

 

Linda

Hey hallo, hier zijn we weer. Vandaag hebben we een 140km gereden. Via Le Havre, wat we niet hebben bezocht, daar vele reisgidsen het eigenlijk de moeite niet vinden om er veel over te vertellen.

Wel hebben we de moeite gedaan om over de brug La Normandie te rijden in  Le Havre. Echt een imposant meesterwerk van staal dat over de Seine is genesteld om de twee zijden te overbruggen. In de verte ook grote zeeschepen gezien die de Seine opvaarden. Dan hadden we graag een camping gevonden op goed geluk in de buurt van Caen. Dit is evenwel niet gelukt en we zijn dan 25km verder getrokken naar Amblie. Een boerencamping uit de kleine gids achter een kasteel. Echt mensen, niet te geloven, zo’n camping hebben we nog nooit gezien. Immens groot en veeeel plaats, maar tot onze verbazing zagen we vanavond dat er vooraan de camping een bord hing met “ VOLZET” erop. Je zou hier nog 100 caravans kunnen bij plaatsen zonder dat je het zag. Maar blijkbaar houden ze het hier graag klein en gezellig. Er is ook een bos waar we met Yuna kunnen wandelen.

We denken hier wel een paar dagen nu te blijven om de buurt te verkennen. De stad Caen, Bayeux, met het beroemde tapijt van Bayeux, en de kust waar de landing van Normandië zich voltrok, komen zeker aan de beurt.

Stany

De wekker liep af om 08u. We sliepen nog heel goed , maar ja, plicht roept en we gingen een beetje opschuiven ,want we hadden het hier in Offranville en Dieppe gezien. Rond 09.45u waren we gepakt en gezakt en klaar om te vertrekken. We reden richting Fécamp, waar we halt hielden en parkeerden ergens achter de haven. Een gespan van caravan en auto ergens in een toeristisch dorp of stad achterlaten is immers geen sinecure. Geparkeerd over verschillende autostaanplaatsen, zijn we dan met Yuna het dorpje gaan verkennen. Groot was het eigenlijk niet maar langs de kade aan de overkant was er een zondagsmarktje. Toen we aan de dijk kwamen, konden we enkele foto’s nemen van Etretat. In de smalle straatjes kan je normaal visrokerijen aantreffen, maar omdat het zondag was hebben we die niet gevonden. Daarna verder gereden tot onze Camping net buiten Entretat.

Snel onze luifel laten zakken en gezellig gegeten. De vaat aan de kant en we zijn dan met Yuna tot in het dorpje Entretat gewandeld. Het was vlakke weg  en ongeveer 1.3km. Linda had in een boekje iets gevonden waarom dit dorpje zo aantrekkelijk was. Een speciale rots die was uitgesleten door de zee. Met ernaast een  naald, obelisk, of hoe je het ook noemen wil. Je kan je verbeelding de vrije loop laten.

We hebben ook de moeite gedaan om ongeveer 300 trappen te doen om er te genieten van een prachtig panorama over dit fenomeen. Daarna begon die van hier boven zijn watersluizen weer open te zetten. Een zachte bui deed ons schuilen in het dorpje.  Gelukkig duurde het niet te lang en konden we huiswaarts keren. Een lekker aperitiefje deed deugt. Eerst een abdij biertje en daarna , per  ongeluk genomen ,een kriek. Het is even noemenswaardig om te vermelden wat je hier op een terrasje een cola van 33cl. betaalt. Val niet achterover, 4.10€. We drinken ze liever op ons terras dan.

Terwijl ik dit zit te typen nu rond 17u. is het weer goed aan het regenen. Straks na het eten gaan we dit nog posten op onze blog en trekken we morgen weer verder. We blijven hier maar 1 nachtje.

 

Stany

Even een anekdote:

 

Op deze camping stond er een Nederlander die er met zijn dochter kampeerde. Hij vertelde ons dat hij vroeger als kind met zijn ouders ,per boot langs Lier en Duffel was gevaren. In Duffel hadden ze een katje gevonden van rond de 8 weken en hadden dit meegnomen naar huis.

Het poesje kreeg de naam van Duffie en als troetelnaampje Duffeliertje.

Tof, niet?

 

Stany

 

Vandaag zijn we uitgedost als echte toeristen naar Rouen  getrokken. Gepakt met rugzak, voorzien

van zonnebril en zonnepet, begonnen we onze trip op la Place du Vieux-Marché.  Jeanne D’Arc is hier

eeuwen geleden tot de brandstapel veroordeeld. Nu is er op die plaats een vrij moderne kerk gebouwd waarin glasramen uit een vernielde kerk zijn verwerkt.

 In de Rue de grande horloge werden we getrakteerd op mooie middeleeuwse vakwerkhuizen. Ze zijn in de mooiste kleuren geschilderd.  Halverwege de straat loop je onder een poort waarop een grote

klok met vergulde wijzerplaat is bevestigd. Het is een topper voor de stad want de klok is op vele

prentbriefkaarten afgebeeld.

De gotische kathedraal is ook een pronkstuk maar ze staat al jaren in de steigers omdat ze veel te leiden had tijdens de oorlogsjaren en aangetast is door vervuiling.

Op onze zoektocht kwamen we langs een antiekmarktje. Vandaar waren we op een boogscheut van

de Seine die langs de stad haar weg baant.

Een koffiekoek uit het vuistje deed onze honger stillen zodat we er nog even tegenaan konden.

We kuierden nog langs diverse pleintjes en steegjes. In één van de straatjes was een artificieel waterloopje aangelegd om ons een beeld van vroeger te geven. Gelukkig wordt het beekje nu niet

meer gebruikt als open riool.

Op hoekjes en pleintjes hoorden we vaak muzikanten die hun uiterste best deden om de voorbijgangers te behagen.

Met een tevreden gevoel keerden we terug naar onze caravan.

 

P.S. De zonnebril en zonnepet waren op sommige momenten misschien wat te optimistisch toch kregen we pas regen als we op de terugweg in de auto zaten.

 

Linda

 

 

Graag ook eerst een woordje van dank aan een paar personen.

Daan, bedankt voor je hulp met het instaleren van de nodige kaarten op onze laptop en Garmin fiets gps.

Edwin en Carine, bedankt voor jullie eindeloos geduld om me te helpen uit te leggen hoe die gps en kaartenroutes werken. Het begint zo stil aan te werken en we hebben van deze technologie toch al wat genoten.

Tom VdA, ook bedankt om de gps zelf uit leggen. Soms nog eens zoeken en vl…, maar het begint te lukken.

 

De hemel was hier en daar blauw met ertussen de nodige grijze wolken. Zo begon de dag. Toch leuk ontbijt genomen op ons groot buitenterras. Na het ochtendritueel, zijn we per fiets vertrokken om zeven duiventorens te gaan bezichtigen. Via de Mapsource de route op de fietsgps gezet de avond ervoor. Hoe die foto’s van die torens gemaakt zijn in die folders, is mij een raadsel. Zes van de zeven stonden op privé terrein en waren moeilijk opspoorbaar. Toch heeft Linda de nodige moeite gedaan om van elk een foto te nemen. De zevende toren stond op ons campingdomein.

’s Middags aan onze caravan gegeten en daarna de vaat gedaan.

Na de middag wilden we graag een bezoekje brengen aan de grote aangelegde tuin hier achter de camping met vele soorten bloemen en planten. Helaas heeft een grote regenbui, die heel de namiddag duurde, onze plannen gedwarsboomd. We hebben dan maar een beetje over onze verdere reis nagedacht en besloten om Parijs niet te doen. Zo ‘n wereldstad blijkt toch eigenlijk een goede voorbereiding nodig te hebben.

Morgen rijden we met de auto naar Rouen om die stad eens te bezoeken.

 

Stany

Zoals in alle huishoudens moet  af en toe de was gedaan worden. Onze eerste wasmachine draaide

op volle toeren. Gelukkig was het vandaag mooi weer zodat de propere kleertjes konden wapperen en drogen.

Na de middag fietsten we naar Dieppe. Het is een oud kuststadje op ongeveer 9 km van onze camping.  Het heeft een pittoresk haventje, een grote burcht, een winkelwandelstraat en vele cafeetjes en restaurantjes.

Typisch voor een kustplaats natuurlijk. Toch vertoont de kust hier al andere kenmerken dan onze

gekende Noordzee. Hier ligt het strand vol grote kleien i.p.v. het fijne zand. En de zee heeft hier niet

te maken met duinen maar met hoge kliffen.

Terug op de camping had ik nog tijd om te hobby’en. Want zoals jullie weten zit ik niet graag

stil. Er zijn dus heel wat knutselspullen mee. Mijn eerste knutsels heb ik vandaag afgewerkt en

voor de liefhebbers doe ik er een fotootje bij. Het zijn twee muisjes die slechts 5 cm groot zijn.

Ze doen me mijmeren over een gedichtje dat we als kind vaak hoorden:

 Er waren eens 2 muizen,

die gingen verhuizen.

Ze namen van alles mee.

…

Een stukje peperkoek

En een lappeke uit ons ‘ vokke’ zijn broek.

Ik ben jammer genoeg een deel van ’t gedichtje vergeten. Wie kan me helpen?

Linda

Hallo, hier zijn we weer. Deze morgen onze installatie opgebroken na het ontbijt. We gingen vandaag een eindje zuidelijker rijden en  zouden een ritje doen van bijna 150km.  Van Isques naar Offranville, net achter Dieppe. Rond 13u hebben we een klein ommetje gemaakt richting uitzichtpunt  “ Le Hourdel”  Dit is net achter St Valéry-sur-Somme. ( Je kan het opzoeken op jullie pc ,dan kunnen jullie ook even volgen he.) Van daaruit konden ook de zee nog eens zien en hebben er in onze caravan lekker gegeten. We zijn dan via de kustweg verder gereden naar Dieppe.

Dan verder naar Offranville naar onze uitgezochte camping.  Na een uurtje stonden we terug opgesteld op een mooi plekje midden het groen. Het is een camping op een groot domein waar ook een manege is. Nadien lekker ontspannen,met een glaasje wijn en rustig de avond doorgebracht.

 

Stany

Toen we wakker werden zag alles er heel grijs uit. De temperatuur viel nog een beetje mee.

Een autotochtje bracht ons naar de Cap Griz Nez. Een stukje ongerepte natuur op de berg gaf me een

voldaan gevoel. De wind en de zee maken je hoofd helemaal leeg. Lekker uitwaaien, zoals ze zeggen.

Zelfs als je met vakantie bent kan dat eens goed doen. Ook een beetje verderop op de Cap Blanc Nez

waren al mijn zintuigen alert. De zeelucht is zo specifiek dat je hem kan proeven en ruiken tegelijk.

Toen we net weer  langs de glooiende groene valleien reden, begon het toch te miezeren. Onze bokes hebben we dan maar in de auto opgegeten i.p.v. op een heerlijk plekje in de duinen. Een andere keer dan maar, he.

We zetten verder koers in zuidelijke richting naar een mondaine badplaats. Le Touquet Paris plage.
Hier zouden vooral Parijzenaars naartoe komen. Aan de rand van de badplaats torende grote villa’s

in grote groene gazons omgeven met linde- en berkenbomen. Aan de kust waren het vooral grote

appartementsgebouwen die de aandacht trokken. Wat ons vooral opviel waren de vele rolluiken die

dicht waren. Zijn de Parijzenaars naar warmere oorden vertrokken, komen ze vooral in andere seizoenen naar hier of zijn de prijzen van de restaurants en cafeetjes te duur geworden?  We kunnen

er maar naar raden, he. Wij en onze Yuna waren toch tevreden dat we even in deze badstad over de dijk konden wandelen.

De streek is zowat verkend morgen reizen we al weer verder.

Linda

 

Raar maar waar, maar in Frankrijk regent het ook soms. We zijn op gestaan met grijze wolken en af en toe even regen. Na het ontbijt zijn we beginnen inpakken en tegen 09.45u vertrokken richting kust. Onderweg hebben we halt gehouden in éperlecques , LE BLOCKHAUS, een strategisch uitgezochte plaats waar Hitler een enorm bunkercomplex in een klein dorpje liet bouwen om er de V1 en V2 bommen te laten lanceren en er ook vloeibare zuurstof wilde opslaan , nodig voor de V2 bommen. Doch door de alertheid van de Engelsen ging Hitler zijn plannetje niet door. Een groot deel werd vernield door de bombardementen en vele krijgsgevangen ( arbeiders) lieten hier ook het leven.

Van daaruit zijn we dan verder getrokken richting Boulogne sur Mer , juist ernaast een kleine camping gevonden in Isques. Camping Les cytises.

Na het avondeten hebben we met onze fietsen nog een ritje gedaan naar Boulogne sur Mer  om er het stadje even te bezoeken. ook even over de dijk gereden en genoten van de ondergaande zon. Om 21.15u waren we terug thuis.

Stany

Woef, woef, ze zijn vandaag precies wat langer blijven slapen… ‘k heb wat langer op mijn eten moeten wachten dan anders. Maar allez, kheb het dan toch gehad op den duur.

Rond 11.00u . zijn ze dan met mij eens gaan wandelen naar het dorpje daar in de buurt. Veel was daar niet te zien, straatje, kerkje en wat huizen. Ze hebben er ook op een dorpsplan staan kijken en zijn dan langs dezelfde weg teruggekeerd. Onderweg zag ik een paar grote vijvers liggen, waar ik eens graag zou in gaan zwemmen, maar er is niets van in huis gekomen want ze geraakten er niet bij, denk ik. Terug op de camping aangekomen heb ik wat drinken gekregen als beloning.

Rond een uur of drie hebben ze me in de auto gestoken en vertrokken. Weer naar dat zelfde dorpje, maar dan sloegen ze een straat in, die naar de velden liep. Een eindje verder lieten ze me eruit en stonden we  aan een abdij. Ik hoorde ze dan zeggen dat de abdij niet toegankelijk was voor het publiek en dus hebben ze er met mij een klein wandelingetje gemaakt. Dan hebben ze aan een soort winkeltje , wat die paters hadden, naar een filmpje gekeken , hoe die paters hun dagen doorbrachten. Niets voor mij zelle, ik ben dan maar wat op de grond gaan liggen.

Dan zijn ze terug op de camping gekomen en heb ik lekker geslapen tot mijn eten er weer was.

’s Avonds hebben ze naar een tv gekeken , dat van een groot eetbord kwam, satelliet of zoiets.

 

Groetjes van de Yuna

 

Het zonnetje speelde van ’s morgensvroeg al verstoppertje met de wolken. De hele dag waren  er

afwisselend zon en wolken. Niet zo’n slecht weer als er een stadsbezoek op het programma staat.

Lille ( of Rijsel) is de stad die we gingen ontdekken. Stany had een route uitgestippeld om het laatste

stuk te kunnen fietsen. Dat lukte best en we kwamen uit bij de infodienst van de stad. Een stadsplannetje is onmisbaar in een stad waar je nog nooit geweest bent. We ontdekten enkele mooie

gebouwen maar verder was de stad vooral gericht op koopjesmensen. Winkelstraten en winkelgalerijen wisselden elkaar af. Grote ketens zoals Fnac, Zara, M&S  enz….. waren alom aanwezig.

We vonden zelf onze gading bij Orange. We schaften ons een systeem aan waarbij we zorgeloos ( laat ons hopen) kunnen internetten in Frankrijk. Zo kunnen we jullie op de hoogte blijven houden.

’s Avonds op de camping lekker gelezen, gebreid, routes uitgestippeld en een heerlijke bbq gedaan.

 

Linda

 

 

 

Het zonnetje speelde van ’s morgensvroeg al verstoppertje met de wolken. De hele dag waren  er

afwisselend zon en wolken. Niet zo’n slecht weer als er een stadsbezoek op het programma staat.

Lille ( of Rijsel) is de stad die we gingen ontdekken. Stany had een route uitgestippeld om het laatste

stuk te kunnen fietsen. Dat lukte best en we kwamen uit bij de infodienst van de stad. Een stadsplannetje is onmisbaar in een stad waar je nog nooit geweest bent. We ontdekten enkele mooie

gebouwen maar verder was de stad vooral gericht op koopjesmensen. Winkelstraten en winkelgalerijen wisselden elkaar af. Grote ketens zoals Fnac, Zara, M&S  enz….. waren alom aanwezig.

We vonden zelf onze gading bij Orange. We schaften ons een systeem aan waarbij we zorgeloos ( laat ons hopen) kunnen internetten in Frankrijk. Zo kunnen we jullie op de hoogte blijven houden.

’s Avonds op de camping lekker gelezen, gebreid, routes uitgestippeld en een heerlijke bbq gedaan.

 

Linda

 

 

Deze morgen opgestaan en de lucht was al veel bewolkter dan de vorige dagen. Lekker ontbeten en daarna op zoek gegaan naar internet. We hadden alles de vorige dagen al opgeslagen in een worddocument, maar je hebt wel een internetverbinding nodig om dit op je blog te plaatsen. In Westende dorp hadden we geluk om in de plaatselijke bibliotheek er gebruik van te kunnen maken.

Toen we er buiten kwamen begon het plots te regenen en wij vlug terug met de fiets naar de camping om onze dakluiken te sluiten. Anders heb je 's avonds een waterbed.

Daarna nog even terug met de fiets naar het strand en pootje gebaad in zee.

Om 12.55u zijn we dan vertrokken richting Frankrijk. Via Veurne naar Poperinge, waar we onderweg nog een tussenstop wilden maken in Westfleteren om er aan de abdij nog ne goeie te gaan drinken.

Helaas, die paters die werken , zoals ik vroeger, 4/5 en waren op vrijdag gesloten. Alles was er dicht. Ik denk dat die in de weekends ook met de bus gaan rijden. Haha.

Om 14u zijn we dan de grens overgestoken van Frankrijk. En rond 14.15u. zijn we op onze camping te Boeschepe aangekomen. Prachtige boerencamping, gelegen op een heuveltje en midden de velden van hop en tarwe. Snel onze caravan opgesteld met voortentje ,want ze voorspelden onweer. Daarna snel wassen en nog even genieten van een lekker biertje buiten. We zijn nu 17u. en de miserie is begonnen, het regent al goed. Maar dat bederft onze pret niet. Morgen hopen we met de auto naar Lille te gaan om er de stad eens te verkennen.

Stany