Zo gaat het zo vaak in het leven
Iemand die de poorten ziet
En soms eigenlijk niet eens weet
Of er ook een slot op zit

Het is dan ook veel makkelijker
Om even een oogje dicht te doen
En gewoon te blijven wachten
Tot ze de poorten weer open doen

Maar is men nog niet op het idee
Gewoon op het idee gekomen
Om eens aan te kloppen misschien
En op die manier weer binnen te komen

Dat is vaak voor vele mensen
Toch te moeilijk en te zwaar
Die blijven dan ook veel liever
Voor de gesloten poorten staan

Want echte goede vrienden
Daarvoor is geen poort te zwaar
En die zeggen niks respecteren
Want het gevecht is voor jou alleen
toch veel te zwaar !

Op de driesprong van mijn leven
ging ik in het midden staan,
keek naar het verleden waar ik
heel wat heb doorstaan
Veel verdriet maar ook gevoelens
waar ik nu nog van geniet

Het heden is een korte weg
te kort om te omschrijven,
te kort om lang te kunnen
blijven dus wend mijn blik

toekomstgericht
met in mijn hart vertrouwen
en een lach op mijn gezicht

De warmte van mijn tranen,
is de troost voor mijn verdriet.
Waarom in mijn hoofd zoveel vragen
en krijg ik het antwoord niet.

Tranen van verdriet overspoelen mijn geluk.
Eens zal de warmte van mijn tranen mij verlaten
en heeft zijn warmte zich vervangen
met de mooie dingen in het leven,
liefde en geluk.

Bloemknoppen die zich
ontvouwen, schuchter
maar lichtgericht
Bladeren doorbreken
dor ogend hout, sterk
ondanks licht gewicht
Natuur wijst de weg
hoe leven te leven
al eeuwen heeft zij in
wisselende seizoenen
aangegeven
hoe wij als mens ook
door kunnen gaan
hoe wij als mens alle
wisselingen kunnen
doorstaan

In de stilte heb ik je lief
zonder woorden, zonder stem
Enkel mijn ogen kunnen je vertellen
wat ik voel en - wie ik ben

Doch kijk ik weg als je ernaar zoekt
ik laat je dwalen in het duister
Ergens wil ik schreeuwen wat ik voel
maar wederom - ik fluister

Zoals ik vaak je naam fluister

In eenzaamheid,of als ik je mis

Ik zie je gezicht in het water

En droom een toekomst voor later

Ik kan de kracht niet meer vinden
met gebroken vleugels te zweven
De angst om te vallen overwint
meer dan niets - kan ik niet geven

Waarom,vraag ik mezelf af?

Waarom heb ik dit gevoel?

Waarom is liefhebben zo moeilijk?

Waarom heb ik je zo enorm lief?

Je stem doet me beven

Steeds weer een spannende ontmoeting

Mijn hart mag jou niet behoren

Waarom kijk je mij zo vragend aan?

Mijn bloedend hart blijft van mij
als een -nooit verzonden- brief
Ik draai me om alsof je nooit was
maar in de stilte - heb ik je lief

Droom maar weg op de wind
Want jou wacht nog een leven vol zorgen
Droom kind
Droom maar weg op de wind
Maar geloof in het wonder van morgen
Als het najaar is gekomen
En het groen heeft meegenomen
Is dat niet voor lang
Als de natte kale takken
In de winterstormen knakken
Wees dan niet bang
Onontkoombaar zijn de grote dingen
De seizoenen laten zich niet dwingen
En het jaar dat gaat
In vaste regelmaat
Zijn eigen gang
Niemand is ooit in zijn leven
Zonder tegenslag gebleven
Of tegenwind
Niet je dromen die bedriegen
Maar de grote mensen liegen
Uit angst, mijn kind
Ook de dappersten zijn weggedoken
Ook het sterkste hart is soms gebroken
Want ons levenslied
Is vol verdriet m’n kind
Maar de liefde wint
Droom kind
Droom, kind, maar weg op de wind
Ook al wacht jou een leven vol zorgen
Droom kind en bij al wat je vindt
Geloof in het wonder van morgen
Want jij bent een wonderkind

Hou van mij
dat is wat jij me zei,
het heeft me zeer verwonderd
je treft me in mijn hart,het heeft me overdonderd.

Gevoelens die zo snel kunnen groeien
liefde wat zo snel op kan bloeien,
je zegt dat je wat voelt voor mij
mijn hartje gloeit, het maakt me blij.

Ik wil je even laten weten
dat je me mijn verdriet laat vergeten
jou begrip en lieve lach
laten mij stralen, de hele dag.

Laat ons samen kijken wat de toekomst brengt
ik weet dat jij me veel liefde schenkt
Ik hoop dat ik je nooit verlies
Jij bent heel speciaal in mijn bestaan

Jij doet me dromen,jij doet me zweven
maar een ding mogen we nooit vergeten
Ik ben ik , jij bent jij
geen van beiden zijn we vrij.

al bijna 12 jaar geleden

ben je naar de hemel gegaan

en ik kan nog altijd niet

naar je foto's kijken

tranen komen als regendruppels

uit mijn ogen

nee het gaat nog niet

mijn verdriet heeft nog meer tijd nodig

om te aanvaarden dat je er niet meer bent

nooit heb je mijn kinderen zien opgroeien

zoekend naar ze zijn

ik mis je vreselijk hard

maar weet dat je daar goed zit

hopelijk is er ergens een plaatsje

waar je  ons toch kan zien

ik hoop het zo

Er is zoveel gebeurd,

Ik had je zo hard nodig

En telkens als ik mijn ogen sloot

Gaf jij me nieuwe hoop

Je was er, en je was er niet

Mijn moedertje lief

Wat heb ik je al vaak gemist

Maar moesje mijn

Je zal diep in mijn hart steeds

Bij me zijn

Het ga je goed daarboven !

Je dochter Maggy

Ik laat mijn vingers weer over het toetsenbord gaan.

Ze vormen woorden en zinnen en komen weer op het scherm staan.

Deze woorden en zinnen vormen weer een nieuw chat bericht .

Of voor in de room een nieuw gedicht .

Ik zelf ben niet knap , en ook niet de slimste persoon.

Ik ben ook niet beroemd , en ook geen koningszoon.

Wat ik wel ben , is rijk van binnen.

Ook al zijn het nu maar woorden en zinnen.

Of het nu gaat over liefde , vriendschap , verdriet of pijn.

Het komt vanuit mijn hart en ziel , en zo zal dat ook voor altijd blijven zijn.

Een bericht of een gedicht , is voor de één mooi , voor een ander weer niet.

Het is maar net wat voor boodschap jij er in ziet.

Voor de één kan het iets troostbaars zijn.

En voor een ander verdriet of juist pijn.

En in al die kleine dingen moet je ook kunnen waarderen.

Wat er ook gebeurt , van alles kan je leren.

Het gaat niet om luxe , vakanties , of om geld.

Maar , wat je doet , om wat je geeft , is het enige dat telt

Het is niet alleen nemen , maar ook geven

Daaruit bestaat het hele leven.

Dit waren mijn vingers , die over het toetsenbord waren gegaan.

En mijn woorden en zinnen , die jij nu op jou scherm ziet staan.

De doornen van het leven
steken ons zo af en toe.
Soms een heel klein beetje
maar soms heel hard, en hoe!

Voor iedereen een andere doorn,
niet aangepast aan ons bestaan.
Komt de pijn meestal toch onverwacht
terwijl ons leven door zal gaan.

Voor onze levenswandel
zijn geen geplaveide paden
Hoe vaak de doorn nog steken zal
is door niemand ooit te raden.
Eens zal de pijn weer overgaan,
hoelang dit ook mag duren
Het hoort bij de pijn van het bestaan
probeer het maar te verduren.