Een met jou

Zachtjes vallen tranen,
onhoorbaar op mijn gezicht.
Ontroerd door mijn gevoelens
voor verdriet gezwicht
Zoute tranen komen
vallend naar onlaag
Wetend alles is anders
niets meer hetzelfde vandaag
Snikken maken zich meester
binnenin mijn lichaam diep
de weg naar boven zoekend
Alsof een traan hen riep
De stilte is onhoorbaar
maar maakt de diepe wond
van verdriet en leegte
Die ik na jou heen gaan vond.

Een zwevende zwaluw in sterrenpracht
sierlijk fladderend door de donkere hemel
op vleugels neemt hij je behoedzaam mee
door het open raam zie ik je verschijnen

op de rand van mijn bed strijkt hij neer
mijn mooiste droom komt nu tot leven
brandend verlangen laat liefde bloeien
gebracht op de vleugels van een zwaluw

jouw ogen vertellen me waar ik op hoop
een lach die me brengt in hemelse extase
lippen fluisteren woorden in mijn oor
onze handen verenigen zich in liefde

twee harten die tot elkander komen
spreken uit wat zo lang is verzwegen
klapwiekend laat de zwaluw ons alleen
door het raam verdwijnt hij in de nacht

Veel te grote schoenen,
rode pruik en rode neus,
wiebelend bloempje
op zijn hoed,
sapperdeflap zijn leus
Ruitjespak en rare sjaal,
gekke bekken trekkend,
zijn lijf als elastiek
in rare bochten strekkend

De humor droop ervan af,
het publiek was enthousiast,
hij speelde de clown
in dat pakje dat niet past
Wie echter in zijn ogen keek,
zag daar geen lach maar pijn
Wat je aan de buitenkant ziet,
kan van binnen zo anders zijn

Een ballonnetje doet me
aan de liefde denken.
Pas je niet goed op
gaat het stuk.
Zo gaat het ook met
met liefde en geluk.
Net als een ballonnetje
kan liefde tot grote
hoogtes gaan
En gaat het stuk
helemaal spontaan
Dan denk je later pas….
Dat…. Zo’n…. ballonnetje
Alleen maar lucht was.

Mensenhart

Een mensenhart, zo kwetsbaar en fragiel
Met diep van binnen een ondoorgrondelijke ziel
Een eigen karakter, een eigen aard
Voor een ieder, zo ontzettend veel waard

Daarom heeft ook ieder hart een deur
Met zijn eigen vorm en zijn eigen kleur
Dat deurtje is heel speciaal

Want achter elke deur zit een eigen verhaal
Alleen de eigenaar weet hoe het deurtje open gaat
En wie hij daar naar binnen laat

Wil je ooit op 'n dag zo'n deurtje binnen
Probeer dan met liefde het hart voor je te winnen
Dan zal het deurtje vanzelf open gaan
En zul je het eeuwige pad der vriendschap inslaan.

Wereld van Dromen

Ik loop hier langs verlaten wateren,
langs een verlaten zandwoestijn.
Over bergen en langs dalen,
die daar morgen niet meer zijn.

Ik zweef dan langs de luchtkastelen
van mijn tranen zelf gemaakt.
Met op elk kanteel een vlagje,
door mijn vingers aangeraakt.

Maar die beelden van mijn dromen,
kan ik jou niet laten zien.
Ik had het graag gewild, geloof me,
want je twijfelt nog misschien.

Ik kan mijn droom niet voor je tekenen,
want een droom vertaalt zich niet
naar een tekening op een bladzij,
tot mijn groot en diep verdriet.

Schrijven zal mij ook niet lukken,
want papier is slechts papier.
Bedoeld voor versjes en verhalen,
of voor spanning en vertier.

Neen, mijn dromen zijn mijn eigen,
ik vertel je wat ik wil.
Over warme zomerdagen,
over winters, koud en kil.

De schoonheid kun je niet bevatten,
slechts geloven op mijn woord.
Pak mijn hand en sluit je ogen,
en geloof dan wat je hoort.

Ik loop hier langs verlaten wateren,
Langs een verlaten zandwoestijn.
Over bergen en langs dalen,
ga met me mee, maar ik mis je zo

ogen zeggen genoeg
ogen voelen de pijn
ogen vertellen je
wat er aan de hand kan zijn

ogen stralen als je lacht
ogen verbitteren van verdriet
ogen verraden alles
ogen die verbergen het niet

ogen zeggen alles
al speelt de mens nog zo mooi
je kan alles weg duwen
maar met je ogen val je
steeds weer ten prooi......

We beseffen het vaak niet
maar we spelen allemaal mee
“in het toneel van het leven”.
Zijn allen deel van een rollenspel
soms niet bewust en soms wel.

Vandaag; schrijver en lezer.
Morgen; werknemer en werkgever
of klant versus verkoper adviseur
en ”soms” stellen we elkaar teleur!

Iedereen speelt mee in dit rollenspel.
Dan weer als ouder versus kind
of man versus vrouw
en vragen we ons af;
wat heeft dit rollenspel voor zin en
waarom is de ander mij soms zo slecht gezind?

Waarom ligt ons werkelijke ik
soms zo buiten bereik?
Waarom is dit rollenspel zo in ons geijkt?
Het is enkel een omgangsvorm
”de algemeen maatschappelijke norm”.
Het is een manier van houding geven
voor veel mensen een manier van overleven.

Je hoeft je er niet in te verliezen,
enkel voor “de bewuste vorm” van
het verder kijken als dat te kiezen.
Samen spelend in het toneel van het leven;
Drama, komedie en soms klucht.
Bewust met ‘open ogen’ en
niet voor ons zelf op de vlucht!

Ik weet niet of 't u bekend is,
dat er een telefoon bestaat,
die draadloos vanaf deze aarde,
rechtstreeks ten hemel gaat.
Want gaat u op de knieën,
dan gaat in de hemel een bel,
en kunt u rustig spreken,
God hoort uw stem dan wel.
U zult het ras bemerken,
de lijn is altijd vrij,
'U bent verkeerd verbonden',
is er in het huis van God niet bij.
Misschien is door niet geloven,
de verbinding stuk gegaan.
of hebt u dit hemeltoestel.
verwaarloosd laten staan.
Uw hart is in het toestel en
u kunt zonder voorbereiding
op elk tijdstip van de dag
gebruik maken van de leiding.
Hij wil naar u horen
en zegt nooit: 'maak 't kort'.
Hij blijft wel aan het toestel,
totdat ge uw hart hebt uitgestort.
Als vader met zijn kind spreekt,
luistert Hij met open oor.
Hij wil voor 't kind 't beste,
daar is hij vader voor.
Controleer maar eens uw toestel
en maak het storingsvrij.
Uw vader in de hemel,
is dan! ontzaglijk blij.
Schrijver voor mij onbekend