Jij en ik

We beseffen het vaak niet
maar we spelen allemaal mee
“in het toneel van het leven”.
Zijn allen deel van een rollenspel
soms niet bewust en soms wel.

Vandaag; schrijver en lezer.
Morgen; werknemer en werkgever
of klant versus verkoper adviseur
en ”soms” stellen we elkaar teleur!

Iedereen speelt mee in dit rollenspel.
Dan weer als ouder versus kind
of man versus vrouw
en vragen we ons af;
wat heeft dit rollenspel voor zin en
waarom is de ander mij soms zo slecht gezind?

Waarom ligt ons werkelijke ik
soms zo buiten bereik?
Waarom is dit rollenspel zo in ons geijkt?
Het is enkel een omgangsvorm
”de algemeen maatschappelijke norm”.
Het is een manier van houding geven
voor veel mensen een manier van overleven.

Je hoeft je er niet in te verliezen,
enkel voor “de bewuste vorm” van
het verder kijken als dat te kiezen.
Samen spelend in het toneel van het leven;
Drama, komedie en soms klucht.
Bewust met ‘open ogen’ en
niet voor ons zelf op de vlucht!

Ik weet niet of 't u bekend is,
dat er een telefoon bestaat,
die draadloos vanaf deze aarde,
rechtstreeks ten hemel gaat.
Want gaat u op de knieën,
dan gaat in de hemel een bel,
en kunt u rustig spreken,
God hoort uw stem dan wel.
U zult het ras bemerken,
de lijn is altijd vrij,
'U bent verkeerd verbonden',
is er in het huis van God niet bij.
Misschien is door niet geloven,
de verbinding stuk gegaan.
of hebt u dit hemeltoestel.
verwaarloosd laten staan.
Uw hart is in het toestel en
u kunt zonder voorbereiding
op elk tijdstip van de dag
gebruik maken van de leiding.
Hij wil naar u horen
en zegt nooit: 'maak 't kort'.
Hij blijft wel aan het toestel,
totdat ge uw hart hebt uitgestort.
Als vader met zijn kind spreekt,
luistert Hij met open oor.
Hij wil voor 't kind 't beste,
daar is hij vader voor.
Controleer maar eens uw toestel
en maak het storingsvrij.
Uw vader in de hemel,
is dan! ontzaglijk blij.
Schrijver voor mij onbekend

Ik ben op zoek naar
mijn oude vertrouwde
ik. Want ik ben ik niet
meer ben mezelf kwijt
geraakt en weet niet
meer waar ik nog
zoeken moet.

Ik vlucht steeds weer
naar het verleden en
kijk niet naar het heden
er zijn van die momenten
dat ik me zo moedeloos
voel en zoek ik om me
heen. Waar is toch mijn
oude vertrouwde ik heen?

Ik wil graag weer mijn
vertrouwde ik die altijd
vrolijk is terug vinden,
maar waar moet ik
zoeken ben je
kwijtgeraakt en weet
niet meer wie ik nu ben.  

Want deze ik is de hele
dag verward, verdrietig
en ziet de mooie dingen
niet. Ik wil terug mijn
oude vertrouwde ik die 
altijd vrolijk is.

Wie kan me zeggen
waar ik haar kan
vinden? Ik zoek en
zoek maar vind haar
niet ik hoop je terug
te vinden die vrolijke, spontane lieve ik.

Want de ik die ik nu
ben denkt alleen, maar
aan verdriet en pijn en
ziet geen zonneschijn.
En dat is echt niet meer
fijn.

Indien je mijn oude
vertrouwde ik zou
vinden stuur ze dan
weer naar mij want
ik heb ze nodig om
terug te kunnen lachen
te leven en al mijn liefde
te kunnen geven in dit
leven.

Mijn doosje vol dromen.
Al die jaren bewaard in
dit doosje. Niemand mocht
aan mijn doosje vol dromen
komen. Want als men het
zou openen zouden mijn
dromen zijn vervlogen.

Nu zoveel jaar later heb
ik nog steeds mijn doosje
met dromen. Vele dromen
zijn nooit uitgekomen
andere werden me op een
brutale manier ontnomen en
een paar zijn er uitgekomen.

Zo heb ik geleerd dat het
leven niet alleen uit dromen
bestaat. Nu zijn alle dromen
die ooit in dit doosje zaten
vervlogen.

Nu heb ik mijn doosje
gevuld met nieuwe dromen.
Liefde, vriendschap, respect
hoop, geluk en dankbaarheid
heb in mijn doosje gestoken. En wie nu het doosje zal
open zal weten dat men
alleen met deze dromen veel verder in het leven zal komen.

Bewaar ook jij net als ik
een doosje met dromen
en wie weet misschien
dat jou dromen op een
dag zullen uitkomen. 

Geschreven door blauwhartje

Zo gaat het zo vaak in het leven
Iemand die de poorten ziet
En soms eigenlijk niet eens weet
Of er ook een slot op zit

Het is dan ook veel makkelijker
Om even een oogje dicht te doen
En gewoon te blijven wachten
Tot ze de poorten weer open doen

Maar is men nog niet op het idee
Gewoon op het idee gekomen
Om eens aan te kloppen misschien
En op die manier weer binnen te komen

Dat is vaak voor vele mensen
Toch te moeilijk en te zwaar
Die blijven dan ook veel liever
Voor de gesloten poorten staan

Want echte goede vrienden
Daarvoor is geen poort te zwaar
En die zeggen niks respecteren
Want het gevecht is voor jou alleen
toch veel te zwaar !

Op de driesprong van mijn leven
ging ik in het midden staan,
keek naar het verleden waar ik
heel wat heb doorstaan
Veel verdriet maar ook gevoelens
waar ik nu nog van geniet

Het heden is een korte weg
te kort om te omschrijven,
te kort om lang te kunnen
blijven dus wend mijn blik

toekomstgericht
met in mijn hart vertrouwen
en een lach op mijn gezicht

De warmte van mijn tranen,
is de troost voor mijn verdriet.
Waarom in mijn hoofd zoveel vragen
en krijg ik het antwoord niet.

Tranen van verdriet overspoelen mijn geluk.
Eens zal de warmte van mijn tranen mij verlaten
en heeft zijn warmte zich vervangen
met de mooie dingen in het leven,
liefde en geluk.