mijn lieve kind

Het terugkerende verleden

Soms ben ik stil en in mezelf gekeerd

Mijn gedachten in het verleden

Flitsend het voorbije opnieuw beleven

Tranen terug in het heden

Ik mag me laten gaan

Dat is me nu geleerd

Jezelf mogen en kunnen zijn

Is het werken aan verwerking

De dierbaren om mij heen

Geven mij versterking

Op een dag zal ik het verleden

Zonder verdriet kunnen verdragen

En zal het verleden

Me niet meer belagen.

Liefs Maggy

Liefde is als de mooiste roos in een oase

en niet als een stenen bloem in de woestijn

Liefde is als een orchidee in een paradijs

en niet als een verdorde braamstruik tussen de rotsen

Liefde is als het mooiste zonovergoten landschap

en niet als een guur en somber onweer

Liefde is als de mooiste bloem in maagdelijke sneeuw

en niet als een zwarte bloem op een ijsvlakte

Zoals een bloem niet zonder water kan zo kan niemand zonder liefde

Zoals een vlinder naar nectar zoekt zo zoeken wij naar liefde

Zoals een ijsvogeltje tussen het riet naar een geliefde zoekt

Zo zoeken wij naar liefde om te overleven

Als de liefde uit je leven gaat dan wordt je koud vanbinnen

Dan wordt het koud in je hart en dat overleef je niet

Liefde is meestal heel erotisch en soms ook wel eens exotisch

Omdat ik dit schrijven heb gelezen op een bidprentje van een oudere man ,en het zo mooi vond wil ik het ook hier met jullie delen.
Met het heengaan van ons Vader,is er een boek gesloten.Een heel bijzondere  boek.
Een stevige buiten kant,maar binnenin met bijna ontelbare flinterdunne,glanzende bladzijdes.
Het was een geschiedenisboek,een tuinplantenboek een heelkundeboek,een genealogieboek.
Het was een familieroman,die in de jaren 50
van vorige eeuw begon en waar in de loop van het verhaal een gezin ontstond in rijke bloei.
Een gezin waar de vader en de moeder zich niet anders als taak hadden gesteld dan om er te zijn voor de kinderen.
Maar ook waar droefheid niet ontbrak.
Vanzelfsprekend maar daarom niet minder moeilijk te dragen,is het zo dat een familieverhaal vele verliezen kent.
De vader en moeder zagen zowat alles om hun heen wegvallen,maar stonden dank zij hun kinderen niet alleen,En er was ondertussen een nieuw dimensi bij gekomen.Elf kleinkinderen die vol belangstellingwerden gevolgd.
Voor wie ze heel veel belangstelling hadden,
op wie ze geweldig trots waren,maar over wie
ze nooit opscheepten.
Regelmatig trof je recensies,kritieken ,mening
verschillen aan in het boek.
Altijd gebaseerd op een super gevoel voor
rechtvaardigheid,op gelijkheid van alle mensen,op soberheid op een hekel van opsmuk.
Je vond er echte spannenede verhalen,erwaren interviews , veel humor en liedjes.
Nog maar erg kort werden we geconfronteers met het feit,dat de bladzijdes van het boek
steeds meer leegtes lieten zien.
Het boek liep teneinde.
De bron van informatie leek uitgeput.
Echter niet zomaar zonder slag of stoot,
de oude kaft wou nog wel door.
De familieroman kende nog een mooie pasage
van een warm afscheid.
Wij hebben samen met vele in het boek mogen kijken.
Het boek is nu gesloten.
Niemand heeft het boek ,alleen wij !
We krijgen het niet meer open,maar blijven het als bezit koesteren en herinneren ons steeds
de variatie aan rijke inhoud.
Bedankt vader voor zo een mooi Cadeau.

Soms droom ik weg van deze aarde
Een fantasie wereld binnen gaand
Want niets heeft meer waarde
Dan liefde die je hart binnen gaat

Een dag zou ik bij jou willen zijn
Een dag gewoon alleen voor mij
Even kunnen geloven en voelen
Met jou aan mijn zij

Gewoon lopen langs het strand
Jij en ik hand in hand
Met alleen maar het water
En pratend over later

Niets meer dan alleen wij twee
Alles vergetend om ons heen
In onze liefde versmolten
Wij twee zijn dan een.

Zachtjes vallen tranen,
onhoorbaar op mijn gezicht.
Ontroerd door mijn gevoelens
voor verdriet gezwicht
Zoute tranen komen
vallend naar onlaag
Wetend alles is anders
niets meer hetzelfde vandaag
Snikken maken zich meester
binnenin mijn lichaam diep
de weg naar boven zoekend
Alsof een traan hen riep
De stilte is onhoorbaar
maar maakt de diepe wond
van verdriet en leegte
Die ik na jou heen gaan vond.

Een zwevende zwaluw in sterrenpracht
sierlijk fladderend door de donkere hemel
op vleugels neemt hij je behoedzaam mee
door het open raam zie ik je verschijnen

op de rand van mijn bed strijkt hij neer
mijn mooiste droom komt nu tot leven
brandend verlangen laat liefde bloeien
gebracht op de vleugels van een zwaluw

jouw ogen vertellen me waar ik op hoop
een lach die me brengt in hemelse extase
lippen fluisteren woorden in mijn oor
onze handen verenigen zich in liefde

twee harten die tot elkander komen
spreken uit wat zo lang is verzwegen
klapwiekend laat de zwaluw ons alleen
door het raam verdwijnt hij in de nacht

Veel te grote schoenen,
rode pruik en rode neus,
wiebelend bloempje
op zijn hoed,
sapperdeflap zijn leus
Ruitjespak en rare sjaal,
gekke bekken trekkend,
zijn lijf als elastiek
in rare bochten strekkend

De humor droop ervan af,
het publiek was enthousiast,
hij speelde de clown
in dat pakje dat niet past
Wie echter in zijn ogen keek,
zag daar geen lach maar pijn
Wat je aan de buitenkant ziet,
kan van binnen zo anders zijn

Een ballonnetje doet me
aan de liefde denken.
Pas je niet goed op
gaat het stuk.
Zo gaat het ook met
met liefde en geluk.
Net als een ballonnetje
kan liefde tot grote
hoogtes gaan
En gaat het stuk
helemaal spontaan
Dan denk je later pas….
Dat…. Zo’n…. ballonnetje
Alleen maar lucht was.

Mensenhart

Een mensenhart, zo kwetsbaar en fragiel
Met diep van binnen een ondoorgrondelijke ziel
Een eigen karakter, een eigen aard
Voor een ieder, zo ontzettend veel waard

Daarom heeft ook ieder hart een deur
Met zijn eigen vorm en zijn eigen kleur
Dat deurtje is heel speciaal

Want achter elke deur zit een eigen verhaal
Alleen de eigenaar weet hoe het deurtje open gaat
En wie hij daar naar binnen laat

Wil je ooit op 'n dag zo'n deurtje binnen
Probeer dan met liefde het hart voor je te winnen
Dan zal het deurtje vanzelf open gaan
En zul je het eeuwige pad der vriendschap inslaan.

Wereld van Dromen

Ik loop hier langs verlaten wateren,
langs een verlaten zandwoestijn.
Over bergen en langs dalen,
die daar morgen niet meer zijn.

Ik zweef dan langs de luchtkastelen
van mijn tranen zelf gemaakt.
Met op elk kanteel een vlagje,
door mijn vingers aangeraakt.

Maar die beelden van mijn dromen,
kan ik jou niet laten zien.
Ik had het graag gewild, geloof me,
want je twijfelt nog misschien.

Ik kan mijn droom niet voor je tekenen,
want een droom vertaalt zich niet
naar een tekening op een bladzij,
tot mijn groot en diep verdriet.

Schrijven zal mij ook niet lukken,
want papier is slechts papier.
Bedoeld voor versjes en verhalen,
of voor spanning en vertier.

Neen, mijn dromen zijn mijn eigen,
ik vertel je wat ik wil.
Over warme zomerdagen,
over winters, koud en kil.

De schoonheid kun je niet bevatten,
slechts geloven op mijn woord.
Pak mijn hand en sluit je ogen,
en geloof dan wat je hoort.

Ik loop hier langs verlaten wateren,
Langs een verlaten zandwoestijn.
Over bergen en langs dalen,
ga met me mee, maar ik mis je zo

ogen zeggen genoeg
ogen voelen de pijn
ogen vertellen je
wat er aan de hand kan zijn

ogen stralen als je lacht
ogen verbitteren van verdriet
ogen verraden alles
ogen die verbergen het niet

ogen zeggen alles
al speelt de mens nog zo mooi
je kan alles weg duwen
maar met je ogen val je
steeds weer ten prooi......