GOD

 

Christenen geloven in God.
Samen met vele andere mensen

en godsdiensten

verheugen ze zich in God.

Maar ze hebben wel een originaliteit:
alles wat ze weten over God,
alles wat ze hopen en verwachten,
passeert door Christus.

 

Het lijkt voor de hand te liggen

dat de moderne mens werkt

in de hypothese dat God niet bestaat.

Hoe staat het met de mens

als God niet bestaat?

Maar misschien is het even juist

de andere hypothese te maken:

“wat is er met de mens als God wel bestaat?”

Leven in deze hypothese is vaak vreugdevol,

leven in die eerste maakt meestal

ernstig en bezorgd.

 

God is er en het heelal is geen koude streng

van sterren en planeten.

De natuur is niet zo maar een

reuzengrote machine, met raderwerken

en tandwielen, die netjes

geprogrammeerd draaien.

Als God er is, leeft het heelal:

het is als één groot menselijk organisme,

bezield van leven en energie

die opborrelen uit Gods scheppende schoot,

doordrongen van zijn Geest.

 

Geen bouwdoos,

wellicht nog niet helemaal uitgepakt,

maar een lego-spel met alle stukken erin.

Het heelal is een “lichaam”

bezenuwd met Goddelijke aanwezigheid.

De dingen trillen onder Gods adem:

Ze worden door God bewoond,

al vallen ze nooit samen met Hem.

Zonder God is het universum leeg en triest,

als een onbewoond huis.

 

Christenen geloven dat God overal is,

dat Hij een unieke Bewoner is,

veel meer dan een kundig architect.

Hij is een leven gevende bron

die nooit uitdroogt en waardoor alles leeft.

Hij houdt alles in stand maar  Hij kent ook alles.

Hij kent alle dingen, maar ook ons.

Wij zijn nooit alleen: er is Iemand die naar ons kijkt.

 

Als God er is, is het heelal vervuld van

verwondering en bewondering, ook de mens.

Hij leeft niet alleen van die koude blik

van de pure kennis of van

de loutere gedrevenheid tot ethisch handelen.

Alles wat hij denkt en doet, baadt in

een sfeer van niet-vanzelfsprekendheid,

van bewondering en verwondering voor het geheim.

Alles – de mens incluis – houdt de adem in:

“Waar is Hij aan wie wij altijd denken,

die wij zo diep in ons voelen

en die ons staande houdt?”

 

uit: “De vreugde van te geloven”

       Pasen 2007 – Kardinaal Godfried Danneels

 

Gisteren hoorde ik een mooie verhaal.

Tijdens overstromingen was er een dorp, waar iedereen moest geevacueerd worden.
In dit dorp woonde er een oude man helemaal alleen

Toen het water begon te stijgen kwam zijn buurman met kar en paard
en bood de oude man aan,  om hem mee te nemen naar veiliger oorden.
Maar de oude man weigerde en zei: "God zal mij wel redden".
De buurman vertrok zonder hem.

Niet lang daarna, het water stond reeds twee meter hoog, kwam er een sloep
voorbij gevaren en de schipper bood de man een plaats aan in zijn bootje.
Maar ook deze keer weigerde de oude man en herhaalde hij:
" God zal mij wel redden." En hij liet de sloep vertrekken zonder hem.

Het water begon nu snel te stijgen en stond reeds tot aan de dakgoot.
De oude man was inmiddels tot op zijn dak gekropen.
Nu kwam er een grote boot voorbij varen en werd de man dringend aangemaand
om toch in die boot te stappen, anders zou hij verdrinken.
Maar weer weigerde hij en zei: " God zal mij wel redden."
En hij bleef koppig alleen achter, boven op zijn dak.

Het huis, dat oud was en bouwvallig begon te kreunen onder het geweld
van al dat water, tot het tenslotte instortte en de oude man verdronk.

Toen hij bij God aangekomen was, maakte hij zijn beklag en zei:
"God, ik heb op Uw redding gewacht en Gij zijt niet gekomen."

Maar God antwoordde, " tot drie keer toe ben ik bij U geweest om U te redden,
maar telkens hebt ge mijn hulp afgewezen.
Ik kwam met paard en kar, daarna per sloep en zelfs toen ik per boot kwam
om U te redden
heb je mijn hulp geweigerd."

De oude man boog beschaamd het hoofd.


Inderdaad, hoe dikwijls gaan wij niet voorbij aan God's reddende hand,
die Hij ons aanreikt door medemensen..
En dan zeggen wij soms, God luistert niet naar mij.

Ik vond dit verhaal de moeite waard om hier te vertellen.


Louise

Een mooie week gewenst

Verwondering

Verwondering is een kostbare schat die zich pas opent
als vanzelfsprekendheden ophouden te bestaan.

Als je beseft dat de wereld weer opnieuw geboren wordt bij het aanbreken van een dag.

Als je beseft dat de eerste woordjes van een kind, net zo'n groot wonder is als ons spreken.

Als je beseft dat de aarde een onderdeel is van het heelal,
waar afstanden zijn als oneindige getallen.

Als je God terug ziet in het kleine en Hem herkent in het grote

Als je ziet hoe akkers vrucht kunnen dragen onder onze zorgen.

Als je beseft dat de weg naar het paradijs een route is.

Als je beseft dat verwondering begint, waar vanzelfsprekendheid ophoudt te bestaan. 

Rob van der Knaap

Vorige week keek ik op V-tv naar het pragramma van Ophra.
Als je er reeds naar gekeken hebt zal je wel herinneren dat er telkens
een aantal mensen hun verhaal mogen doen.

Het programma was al een tijdje bezig, maar ik was juist op tijd om het
verhaal te horen en te zien, van de zwarte Amerikaanse drieling, drie jongens,
die een succesvol, maar vooral een waardevol leven hadden. Dit dankzij hun
moeder, die, na het veel te vroege overlijden van haar man, haar vijf zonen
alleen moest opvoeden.

Zij was een lerares en met dat ene inkomen heeft zij er voor gezorgd dat
haar kinderen allemaal konden studeren. Wat ze dan ook succesvol deden.
Er waren drie plaatsen waar de kinderen mochten verblijven, thuis, de school
en de kerk, in die volgorde.

De moeder zelf zat in het publiek. Een knappe, verzorgde dame voor haar
leeftijd. Toen Oprah haar vroeg hoe zij dit had kunnen waar maken zei ze:
" Bidden, bidden, bidden" "Ik heb heel veel gebeden" zei ze "en dat doe ik nog."

Ik wou dit gewoon even vertellen, omdat wij, moderne westerlingen de waarde
van het gebed onderschatten of zelfs gewoon negeren.

Een vriendelijke groet,
Louise

Op het net vond ik dit mooie gedicht,
ik wil het graag met U delen.


Het stille huisje


Dwalend over heide
en door lage bosjes,
denkend aan geen enkel nuttig ding,
fluitend zacht en blijde,
blij en vrij en losjes,
kwam ik plotseling
bij een huisje, doodstil en verlaten,
dat in schaduw van wat dennenbossen sliep,
waar het lang geleden
scheen en heel tevreden,
want alleen een geitje blaatte
en een koekoek riep.
 

In die dagen zocht ik al maar naar een kamer, 'k had al veel gewogen en gewikt. Hier is stilte, docht ik, en niets is voornamer, niets is meer geschikt. En wijl zwijgend kijken toch niet baat en wijl ik graag in stille dingen mij verdiep tikte ik toen van buiten even op de ruiten; maar alleen het geitje blaatte en de koekoek riep. Ja, mijn ontevreden tikken mocht niet baten, 't maakte zelfs de stilte dubbel diep; 't scheen sinds lang geleden gans en al verlaten, 't was of alles sliep. 't Is maar beter stille dingen stil te laten dacht ik, wijl ik dwalende weer verder liep, en ik hoorde achter mij maar nu wat zachter hoe het geitje blaatte en de koekoek riep. A.R.H Ik wens U een mooie zondag en een goede start van een nieuw werkjaar! Louise

AANWEZIGE

 

Als ik wil schrijven

is God dichtbij,

In al mijn denken

voel ik Hem aan mijn zij,

Hij is als een geliefde

die je nooit verlaat;

en bij je doen en laten

geduldig naast jou staat.

 

Hij is de stille  maar altijd

Aanwezige in mij

Hij kent mijn doen en laten,

mijn vreugde en mijn pijn.

Hoe langer ik leef,

hoe minder ik,

zonder Hem kan zijn.

 

Louise
29.07.07  

 

Bezinning over een uittreksel uit het tweede deel
v.d. Boodschap van GOD DE VADER

Ikzelf, Louise, las het in het Provinciaal Kontaktblad,
van het Legioen Kleine Zielen, Antwerpen.
Het heeft mij zo sterk aangegrepen, dat ik niet kan (mag) nalaten
om dit hier ook aan anderen mede te delen.
God heeft zich heel de geschiedenis door aan mensen
kenbaar gemaakt,
wij noemen die mensen "profeten".
Ook in onze tijd zijn er profeten, wordt er naar hen geluisterd?

In deze bezinning, die mij zo diep heeft ontroerd
treft mij heel bijzonder de laatste paragraaf.

Hierin zegt de Vader, "zelfs als je je koud en onverschillig voelt,
roep mij dan aan met de zoete naam van VADER
en ik zal tot jullie komen.
En ik zal jullie alles geven wat jullie nodig hebben om altijd door
jullie Vader en Schepper te worden bemind."

Ik versta daar ook uit -
om Hem alle wederliefde te kunnen geven die
Hem toekomt, want uit onszelf kunnen wij dat niet.

Na deze mooie en troostende gedachte
wens ik jullie evenveel vreugde
bij de ontdekking van deze Goddelijke belofte.

Nog een mooie zomerweek,
Louise

PS. Ik neem nu enkele vakantieweken
en wens U ook een deugdoend verlof.
16.07.07

Geloven is mooi

Geloven is mooi, zei hij,
hoe doe je dat?
Ook zonder
is de wereld mooi!
je wil als mens
toch altijd het beste,
ook voor anderen,
als je voor hen verantwoordelijk bent?

Wat voor mij betreft, klonk het antwoord,
beoordeel jij geloven
als schoonheid,
maar het is iets meer van zijn.
De mooie wereld is slechts startpunt
waarop God mij vraagt
het beste te willen
voor anderen
precies omdat
ik voor hen verantwoordelijk ben.

Ik kies niet
of ik geloof
ik doe wat ik doe
omdat ik geloof

Ik wordt mens
door mijn inzet
een inzet
uit geloof.

Ik kies niet
of ik verantwoordelijk ben of niet:
die ander is als God voor mij
omdat ik geloof.

Dat is mooi, zei hij.

(18.04.2000)  - met dank van het net geplukt

Zonnige groetjes,

Louise

http://users.telenet.be/pastonet/liturgia/bezinnen/

Camino

Leven is op weg zijn,
bergen beklimmen, waden door rivieren
bloemen plukken bij maanlicht.
dwalen door eenzaamheden en woestijnen,
een kaars branden tegen de storm,
op - lopen met anderen of hen dragen,
brood delen en vieren in de nacht. 

Leven is pelgrimeren,
een tijdlang werken aan de weg,
een brug bouwen over zwart water,
rovers verjagen en duivels,
waken en bidden met zieken,
doden begraven bij de kapel. 

Nooit raken pelgrims thuis:
‘vreemdelingen’ vestigen niet.
wanneer zij eindelijk aankomen,
weten ze wat ze vermoeden:
de weg is het doel.

auteur onbekend 

Vakantietijd is voor mij
ook een beetje bezinningstijd.

Men komt tot rust,
heeft tijd om te luieren, om te lezen,
kortom om in alle rust te genieten.

Dan bekruipt mij dikwijls het verlangen
eens wat dieper in te gaan
op levensvragen of op de verdieping van mijn geloof.

Wij kiezen altijd rustige plekjes om te logeren.
Meestal is dat in een Bed- and Breakfast
en niet alleen in Engeland.
In Frankrijk heet zo iets chambre d'hôtes
en zelfs hier in Vlaanderen en Wallonië
vindt men er met de vleet.

Rustig gelegen, niet te groot of te druk,
omringd door natuur.
Dat brengt een mens dichter bij zichzelf
en voor ons ook bij God

Er zijn dagen van kunst en cultuur,
van wandelen, fietsen, zwemmen,
maar ook dagen van rust,
naar lichaam en ziel.

Gewoonlijk hebben wij een aantal boeken bij,
ontspannend, maar ook leerrijk.

Dit jaar ga ik mij verdiepen in enkele geschriften
van Eric-Emmanuël Schmitt.
Een van de grootste  Franse schrijvers van deze tijd.

Ik heb een intervieuw met hem gezien,
reeds een tijdje geleden, in Braambos.
Een aantal van zijn boeken zijn in het Nederlands vertaald.

Dat gesprek was zo boeiend dat ik er direct voor gewonnen was.

Reeds als jong meisje was ik geboeid
door boeken met een spirutuele achtergrond.
Wat niet wil zeggen dat ik niet met mijn
beide benen op de grond blijf staan.

Wat wij ook altijd bezoeken tijdens onze vakanties
zijn kerken en kerkhoven.
Er is geschiedenis, cultuur maar ook
het gewone leven aan verbonden.

Op sommige, vooral Engelse kerkhoven,
vindt men zeer oude graven.
Op anderen, zoals in kleine dorpjes in Frankrijk,
waar de graven overzichtelijk zijn,
ziet men heel der families,
generatie na generatie.

En dan sta je ook wel een stil
bij het moment dat ook voor onszelf het afscheid nadert.
Zeker als je niet meer van de jongste bent.

Hierna zet ik een link over E.E.Schmitt

http://www.tertio.be/archief/2007/T368/T368-spi1.htm


volgende keer meer boekennieuws.

Lieve groeten van
Louise

Heer, moge de liefde van Uw hart vermengd worden met mijn liefde voor U,
zodat mijn hart in het Uwe en Uw hart in het mijne is.

Lutgart van Tongeren,
patrones van Vlaanderen,
op 16 juni.