Leuven -Mechelen

’s Avonds ben ik plat maar tegen de morgen ben ik opnieuw opgeladen.  
De laatste tijd gebeurt het alsmaar minder dat ik ook overdag plat val en het is heel lang geleden dat ik nog eens een nuldag meemaakte. 

Met de batterij van onze auto gebeurt dat zelden of nooit. Bij de auto van Liesbet is dat reeds enkele keren voorgevallen door o.a. een lichtje te laten branden binnenin en een andere keer was de koffer tegenaan blijven staan en was het weer panne.

Gisteren moest ik om drie uur in Oostende zijn en wilde om half drie vertrekken en de auto gaf geen kik. Welk lichtje is er nu  blijven branden?  Was mijn eerste gedacht.  Op het ogenblik zelf kan je het niet controleren want er is niets van stroom. Ik kon alvast de kofferdeur voelen maar die zat vast.  Het onheil kwam niet uit deze hoek.

Rap getelefoneerd dat ik waarschijnlijk niet zou komen of op zijn minst veel te laat zijn.

De garagist, recht over de deur was thuis en kon al vlug komen met een batterij en twee kabels. De auto draaide en ik kon starten.  Voor de veiligheid plaatste hij batterij en kabels in de koffer van de auto en ik vertrok.   100m ver,  begon er op het dasbord een rood lichtje te branden maar ik herkende het niet. Stoppen en de deuren controleren zou de oplossing zijn geweest maar ik keerde vlug terug en reed de garage binnen. De gewoonte om stil te leggen deed me de das om. De garagist moest de batterij er opnieuw aanleggen en toen zag hij dat de rechter deur niet helemaal dicht was. Het is niet de eerste keer maar hopelijk was het de laatste dat ik zo’n flauwe grap door eigen fout op mijn hals haal.

Ik ben dan maar thuis gebleven.  

Tuinwerk, atelier, schrijven, lezen en studeren.  Ja ,zo staan ze wankelbaar in de voorkeur van nu. Dat is met perioden.  Er is een tijd geweest, toen ik beelden maakte, dat het atelier op de eerste plaats prijkte.  Het studeren is altijd een wil - daad geweest als ik het vuur aan de schenen voelde.  Dat is nu niet anders. 

Het schrijven heb ik op de voorlaatste plaats geplaatst omdat dit een gaatjesvulling is. Elke dag schrijf en lees ik maar elke dag werk ik ook in de tuin uitgenomen op zondag tenzij zeer uitzonderlijk.  Dat bezig zijn is steeds minstens een half uur  en maximum vier uur. 

De namiddag is rusten en ontspannen of mensen bezoeken.  Als Let thuis is gaan we veel wandelen.  Onze voorkeur gaat naar de zee, als is het maar om eens goed uit te waaien.  Als Let van haar werk komt kan ze dat dan meestal zeer goed gebruiken. Er is vooral aan één iets gebrek en dat is tijd. Als je geldgebrek hebt, kan je zaaien naar de zak. 

Bij tijdsgebrek moet je voorkeuren vastleggen en bij mij wordt het leren heel vlug naar achteren geschoven.  Zo erg is dat niet omdat ik fotobewerking studeer en dat is geen absolute noodzaak. Ik ga naar SNT omdat dit een afspraak is met Let.  Als je een nieuw apparaat wilt dan moet je een cursus volgen.  Soms moet ik op mijn tanden bijten, gelukkig zijn ze sterk en de mijne, om er heen te gaan maar eens daar begrijp ik alles en geniet ervan.  Begrijpen is niet het probleem en als ik bij het maken van de oefeningen vastloop, dan geeft de leraar het juiste duwtje en ik kan verder.  Maar het ergste is dat ik die hoeveelheid leerstof van één les niet kan assimileren  en bij het maken van toepassingen thuis, al vlug blokkeer.

Reeds uren heb ik gezocht naar waar en hoe ik de doezelaar moet instellen maar mijn geest blijft zo verdoezeld dat ik de echte doezelaar maar niet kan lokaliseren. 

Als dat laatste klinkt als Latijn voor jou dan kan ik proberen een heel klein beetje uitleg te geven.

Als je op een grote foto een kleinere wilt plakken zonder dat zijn omtrek duidelijk zichtbaar is dan zal je die omtrek vervagen, dus verdoezelen. 

Omdat er maar 24 uur zijn in één dag  werk ik in fasen en in bevliegingen.  Eén dag kan niet alle elementen van mijn leven bevatten.  Er zijn bv. perioden waar het schilderen op een laag pitje staat of even stil ligt en als het regent kan ik soms na mijn half uurtje tuinwerk de rest van de dag in mijn atelier aan het foeteren en foefelen zijn.  Het leven van een gepensioneerde zoals ik, is mooi, als hij het mooi maakt en ik maak het mooi. Als Let haar dag begint, ben ik meestal reeds vier uur druk bezig geweest. Eén van de gevolgen is dat ze bij het opstaan enkel haar voetjes onder te tafel hoeft te plaatsen en bekomen van haar ochtendhumeur.  Ik moet zeggen dat ze  bijna totaal van dat verschrikkelijk humeur in de ochtend,  genezen is.

Hij wordt met Nieuwjaar 90 jaar .  Zijn verstand en geheugen lijken onaangetast. Zijn ruime interesses zijn niet afgenomen.  Hij knutselt en foefelt er nog op los in zijn smisse. Alleen kan hij niet meer zo goed uit de voeten.  Met behulp van een loopkarretje waar je iets kunt mee vervoeren behelpt hij zich. In zijn werkplaats 'warreert' hij rond met één of twee wandelstokken.

Gisteren zag ik toevallig dat de poort van zijn smisse open stond, wat betekent dat hij dan bezig is. Ik had daar een snoeischaar staan met lange mouwen waaruit ik een boutje verloren had. Die stond daar reeds van vorig jaar en nu ik mijn jeneverbessen wilde snoeien moest ik mij behelpen van een gewone kleine schaar.  Omdat je het niet verkeerd zou begrijpen zal ik maar zeggen een 'seccateur’.  Ik ben de straat over gestoken en vroeg Vital of hij me kon helpen.  In minder dan tien minuten was de klus geklaard.  Het duurde zolang omdat er een veertje moest herbevestigd worden.  Vital helpt mij reeds 25 jaar en als hij iets vraagt, is het voor mij nooit te veel.

Als je de hele week met regenweer af te rekenen hebt en het is op zondag droog, dan vlieg je er gewoon in.
De zondag beschouw ik als een rustdag en zelden zal ik dan in de tuin gaan werken. er moest nog een heel klein deeltje afgedekt worden  maar ik geraakte er niet mee klaar.  Gisteren heb ik het dan in één uur kunnen klaar spelen en dat van 9 tot 10u.
Op zondag mest voeren gebeurt in feite nooit en dan is het dan toch gebeurt.  Slechts één enkele kruiwagen maar eerst moest het restje veldsalade anders worden geschikt en dan de grond wat opgevoerd
Niet dat ik nu geen werk meer heb in de tuin, neen.  De moestuin is afgewerkt en dat was heel belangrijk. Ik kan nu beginnen snoeien want vele struiken zijn de verwildering nabij. 

Mensen met rugklachten kunnen in Blankenberge terecht bij een zeer goede osteopaat.  Deze keer was het Let haar beurt. Het was op een zonnige namiddag  in het begin van de voorbije week. Ik zou ondertussen een wandelingetje maken. De osteopaat heeft zijn praktijk heel dicht bij het station. 


Ik begon mijn wandeling op het stationsplein en wilde dan wandelen tot aan de zee


maar ik geraakte enkel tot aan het oude stadhuis.  Soms zijn daar kunsttentoonstellingen.  De oorzaak lag wel bij mij. In de plaats dat ik eerst bij de osteopaat binnenging voor een sanitaire stop was ik wel verplicht om ergens anders binnen te wippen.

 

Er is daar keuze in overvloed want het is daar vol van café  en bistro  maar ik ging binnen in café Terminus. Ik bestelde een the  en ging dan de dringende kant op. Nadien zat ik rustig van mijn theetje te genieten en toen bemerkte ik een plakkaatje aan de ingang van de toiletten waarop stond. 'Wie niet consumeert
30 eurocent voor het toilet'.  Aan het vroegere stadhuis gekomen moest ik terugkeren. 


Zo kwam ik opnieuw aan het station terecht en Let kwam mij reeds tegemoet. De auto was geparkeerd aan de andere kant van het plein, een traatje voorbij het station. 

Dagdagelijks

Wat houdt dat in feite in?  Wat men zegt, een gewone dag met niets speciaals. Gisteren was er zo één.  Iemand anders zal zeggen-'alles is speciaal'-.  Het is maar hoe je het bekijkt.
Het  regende heel wat en de temperatuur voelde eerder warm aan tegenover de vorige dagen.  Ook worden wennen we een beetje aan al die nattigheid.  Niet dat we het gewoon worden.  Mooi warm weer gaat niet vlug tegen steken maar van zodra het twee dagen na mekaar slecht weer is beginnen sommigen te zeuren en humeurig te worden. Daar heb ik weinig last van.

Ik moest naar de les van 
 ‘fotoshop elements’ en ging er deze keer met minder geestdrift dan deze dame heen.  Ook veel minder dan naar mijn gewoonte.
Veertien dagen geleden was ik niet aanwezig  en vorige week  kon ik slechts zeer moeizaam volgen.
Er waren een paar knelpunten waar ik geen snars van begreep.

Gelukkig heeft de leraar alles goed opgevangen .  Hij begon met: zijn er vragen?  En het regende vragen, de één na de andere. Drie kwart van de les werd daaraan besteed.  Bijna iedereen had een knelpunt en ik hoefde zelfs mijn vragen niet te stellen.  Ik heb genoteerd zodat  mijn schrijfstok  begon te stotteren en te snotteren.  Gelukkig bevatte mijn pennenzak een reserve schrijfstift. 

Ik heb nog veel werk in de tuin maar hoop wat meer op de PC te kunnen om de theorie in praktijk te brengen en dan hier het resultaat te tonen.    Ik zal er tijd moeten voor maken en enkele activiteiten  een duw geven naar later of naar nooit of hulp vragen.  Als ik het niet zo aanpak dan gaat de kennis  verloren.  De gedrukte cursus is wel een hulpmiddel waarmee ik alles kan hernemen maar dat vraagt nog meer tijd.    Het is natuurlijk niet de bedoeling om de kennis te laten afkoelen. Ik zal er trachten werk van te maken.  Regenweer is natuurlijk een echt natuurlijk excuus.

Na een dag als gisteren ga ik steeds met een goed gevoel maar doodop, heel vroeg, naar mijn bed. Deze morgen was het  een ietsje later dan, ook naar gewoonte,  toen ik fris en monter aan de slag ben gegaan.

Met zo’n opschrift kan ik alle kanten uit maar het gaat wel degelijk over eten.

Wij gaan wel een keer bij de Chinees  eten.  Vroeger gingen wij altijd naar het Chinese hoek restaurant  in St-Andries  Brugge. Het was gelegen waar de Gistel steenweg en  de Tourhout steenweg samen komen. Toen ze ongeveer een jaar geleden sloten moesten we op zoek naar één die evenwaardig was. Die vonden we maar niet. 
We wilden gisteren, eerst de Jade in Loppem uitproberen maar die is op woensdag gesloten.  Dan zouden we het wagen in het centrum van St-Andries, gelegen tussen de Betverkerk laan korte stuk,  dat leidt naar  het Jan Breidel stadion,  en het kerkhof.  We hadden gehoord dat het daar zeer goed was maar dat er weinig volk op af komt. Dan toch maar eens uitproberen.  We hadden nog een reserve adres en dat was er één op nr. 13 van de Torhout steenweg, ook in St-Andries. 

Dit in het centrum was open en we hoefden niet verder te zoeken.  We waren helemaal alleen in de zaak. Er werden nog  enkele maaltijden afgehaald. 

Het was de allereerste keer bij een Chinees dat wij alles op aten.  Er was meer dan voldoende maar zo lekker dat ik waarschijnlijk een zondeke heb gedaan tegen de ww regels.  Voor één keer kon het me nu eens glad niet schelen.  Heel veel krokkante groenten werden er opgediend en dat is naar onze tand.  Dit is voor herhaling vatbaar. 
De gegevens kan je vinden op het internet maar ze beschikken niet over een  website. Wat ik wel vond is het onderstaande.

Ocean City, Gistelse Steenweg, 497, Brugge, 8200, Belgium.
Phone: +32 (50) 389886
Fax:
Email:
Web:
Description: [Add Now]

Wij kunnen de waardering die Wauter aangeeft, echt bevestigen.  Het was effenaf lekker.  Ik heb ook een waardering toegevoegd maar die is nog niet verschenen.
Mijnheer doet de bediening en mevrouw is in de keuken. Ze vormen een  jong koppel met drie nog zeer jonge kinderen.  

Voor de meeneemschotels kan je uit alles kiezen wat op de kaart staat maar dan aan -10%

Deze spreekwoorden en gezegden horen bij het eerste deel van mijn dag...het stil bezig zijn: lezen, schrijven en bekijken.  Daar hoort ook heel wat beweging bij. Om vier uur plaats ik de ontbijttafel en maak de  koffiezet klaar zodat ik later maar op het knopje te duwen heb. Dan laat ik de kat buiten die meestal komt eten in mijn atelier.  Als ik zijn droge brokken buiten zet, dan is er hier een agressieve kater die baas boven baas speelt en alles voor zichzelf voorbehoudt.  De onze lust niets anders dan die korrels uit de Aldi  en ook nog  een bepaalde muizensoort. 

Ik denk dat het binnenmuizen zijn en dat hij de veldmuizen hier aan de keukendeur komt leggen.  Soms, in bepaalde perioden van het jaar is dat meerdere per dag.  Het is de beste muizenpakker die we ooit hadden en de vorige katers deden ook hun best.  Misschien is het omdat hij zijn reisbewijs is afgekomen en geen tijd meer verliest met kattinnen na te jagen.
Hij is zeer afhankelijk maar is niet graag op de arm genomen. Elke avond komt hij ongeveer op hetzelfde moment souperen en dan steek ik hem in de garage waar hij op zolder kan.  Als Let nog niet thuis is en de auto nog binnen moet, dan vliegt hij rechtstreeks op zolder met de val dicht.  Zowel op zolder als in de garage staat een kattenbak.  Ik denk niet dat onze poes een spreekwoordelijke kat is maar een rasechte muizenpakker. Bij ons dansen de muizen niet want de kat is bijna nooit van huis. Volgens mij bibberen ze  en denken daardoor ernstig na om te verhuizen... spreekwoordelijk dan.

Foto’s liegen soms, ze kunnen   misleiden, o.a. door optisch bedrog. De telelens is voor mij een soort optisch bedrieger.  Foto's kunnen ook getrukkeerd of bijgewerktt zijn. 
Hier kan ik ontelbare voorbeelden van vinden op het internet.  Beperken zal wel moeten.  Om te einigen ééntje dat verwijst naar wat volgt. Met foto's kan je iemand van zijn paard slaan.


 


Ook met spreuken kan je iemand van zijn paard slaan.

Mijn oog viel op de drie woordenboeken, die in mijn atelier onder de stof bedolven zijn, met als titel ‘Spreekwoorden  der Nederlandse taal'.  Ik greep een volume, sloeg het open op een willekeurige plaats  en met mijn ogen dicht plaats ik mijn vinger op de rechter bladzijde. Ik zit op pagina 23 en lees: ‘Als goede lieden kwaad worden, dan hebben ze den duivel in’. De daaropvolgende spreuk geeft als het ware de uitleg : ‘Als goede lieden kwaad worden dan is er geen tegenhouden aan’.

Ik kan me niet inhouden en lees er nog eentje: ‘Als onzindelijke lieden net worden, dan schuren ze de pan aan de buitenkant’. 

En nog maar eentje om te eindigen: ‘Als jonge lieden niet slapen en ouden niet waken, dan kunnen ze het beiden niet lang maken’.

De verzameling dateert van 1861 en is nog in het Oud Nederlands.  Hoe ik aan die boeken ben gekomen weet ik niet…waarschijnlijk gekregen maar van wie? Of ik kocht ze, jaren geleden eens bij De Sleghte.   

Op zondag gaan we doorgans wandelen , als Let niet moet werken.  Zo waren we in Heist bij vrienden.  Ze hebben een appartementje dat tussen twee huizenblokken in, uitkijkt op de baai van Heist.  Dat is een nieuw natuurgebeid in het duinenzand dat zich spontaan vormde na de aanleg van de oostelijke havendam van Zeebrugge.  Vegetatie  op puur zand, gevoed door zoutwater vormt natuurlijk een heel aparte biotoop.

De zee was heel rustig en de zon brak door de sombere nattigheid van de laatste dagen en gaf een apart winters aanvoelend licht. De vrouw van het koppel is een vroegere collega van Letje. De man is vrijwilliger bij Oranje, een groepering voor minder validen. Hij is een gezellige burger die heel sappig en boeiend kan vertellen.  De vrouwen hadden mekaar een tijdje niet gezien.  Alhoewel de telefoon roodgloeiend had gestaan, hadden ze blijkbaar nog heel veel bij te babbelen. De man is ook een fervente kok die reeds 20 jaar kookles volgt bij de KWB.  Of hij blijft gaan om bij te leren of voor de gezellige feeststemming bij het verorberen van het klaargemaakte gerecht  bevloeid met de beste wijn die ze vonden passen bij het gerecht.  Als ik het hem vraag lacht hij geheimzinnig en ben ik even wijs als voorheen. 

Sedert ik weight watchers volg ben ik een fervente soepdrinker geworden. Wel te verstaan, drink ik altijd heel magere soep waarin het vetgehalte verwaarloosbaar is.  Regelmatig maak ik dan ook zelf een grote pot dikke soep.  Die leng ik dan op,  volgens het seizoen.  In de winter is die dikker dan in de zomer. Dat is mijn hongerstiller.  

Gisteren, terwijl Let de boodschappen ging halen  stond ik dus in de keuken.  Soep maken is meestal een leuke bedoening.  Verser kon de prei niet zijn want die zat, toen ik moest beginnen,  nog in de grond.  Alles liep heel vlot.  Het begint altijd in de tuin met de prei en als die proper en zandvrij is komen de dikke uien aan de beurt.  De selder haal ik ‘s winters uit de diepvries.  Een conservenblikje tomaat en de kruiden maakten dat de inhoud om het water om te toveren in heerlijke soep, compleet waren.  Onder de kruiden zit er altijd een beetje  pikanterie om de smaak te verfijnen zonder dat je het proeft of dat het brand op de tong.  

Tot nu toe gebruikte in nooit
de snelkoker maar op aandringen van moeder de vrouw liet ik de grote gewone pot voor wat hij was. Dan de spoep nog  een beetje dikker maken hé.
En ja na twintig minuten kon ik er de mixer in plaatsen om alle brokken drinkbaar te maken.

Dan maar eerst proeven om nog wat bij te kruiden en genieten maar van de verse, amper lopende, drank.

Op zicht zag het er goed uit maar er bleven een paar hardnekkige wortelstukken hun vorm behouden.  Dan nog maar eens de mixer erin plaatsen en…. ‘pattapoeffff’, een harde knal en een soort steekvlam en van mixen was geen sprake meer.  Om van de emotie te bekomen greep ik naar de fles (wijn) die reeds op tafel stond. Ik trilde op mijn benen.  Vlug bekomen, vergat ik  niet mijn wwpoints te noteren maar wel de zekeringen te controleren, die ik dan nog moest herstellen als Let verder wilde koken...volgens afspraak, ik de soep en de groenten kuisen en Let het eigenlijke koken.

Niets blijft meegaan.  Ik had dan ook geen tijd te verliezen en belde Let op, ’Als je wilt verder blijven mixen dan zal je er eentje  moeten halen bij de elektricien.  Adieu  dus,mixer van mama Louisa. 

Toen Let  thuis kwam moest ik luisteren naar haar relaas.  De winkeldame vroeg namelijk hoe het gekomen was dat er kortsluiting was.  Van heel  Let’s relaas heb ik maar één zinnetje onthouden…’mijn man heeft ook eens soep gemaakt’.  Zou je niet zeggen…en op slag herinnerde ik mij het voorval van jaren geleden toen Let bij metje liet vallen dat ik niets deed in het huishouden.  Toen kreeg ik erbovenop nog een bemoeien van tante Cecile op mijn hals. Ik dreigde toen om eens niets meer te doen in ons huishouden en dat ze nog raar zou kijken. Eens met pensioen is alles anders geworden.  

Het overdrijven van Let  is er blijkbaar nog niet uit en ze overdrijft  dan nog in beide richtingen.  Als ik tweemaal iets verkeerds doe dan wordt het vlug altijd en wat ik ook help in de keuken, het blijft maar…’hij doet ook eens iets’.  Sta maar vroeg op hé, als je de naam hebt van slaper, dan is het allemaal onbegonnen werk.  Dat is de pure folklore van het huwelijksleven hé. Ik zal proberen haar met nieuwjaar een spreuk als geschenk te overhandigen.  En die spreuk zal goed passen bij ons want ik weet er ook van, vooral dan als het om cijfers gaat.

Ik maakte dus gisteren mijn eerste  ELEKTRO  KNALSOEP en nog lekkere ook.  Voortaan wil ik het houden bij gewone soep.  Te veel emoties zijn voor niemand goed.  De dik gebleven wortelen heb ik er dan maar uit gevist en smakelijk verorberd.

Conclusie: was de  mixer te oud of waren de brokken te groot of mijn soep te dik?  Wie zal het zeggen, of is het een beetje alles samen?  In elk geval hadden we vroeger een mixer met 160W en de nieuwe is er 450. De brokken zullen groot mogen zijn en de soep dik.

Dat ik het, na een avondje ‘Hagen Kwartet’,  moeilijk had om mij te concentreren en wakker te blijven, zal wel niemand verwonderen.  Gewoonlijk vlucht ik dan weg in tuinarbeid maar met zo’n weer was dat vrij beperkt.  In de namiddag had ik, om kwart voor twee,  een afspraak bij mijn huisarts. Daar was het druk en er waren waarschijnlijk tussenkruipers in het spel, voor wie het nooit lang zal duren...zogezegd. Ik was pas om twee uur dertig terug buiten. Dan ben ik doorgereden naar Brugge. Letje was op zwier met een goede vriendin.  Moet ook kunnen!

Voor mijn verjaardag kreeg ik twee aankoopbonnen; één bij de Standaert boekhandel en de andere bij Fnac. Het was er wel het weer niet naar om veel rond te ‘trotten’ in Brugge maar ik moest in beweging zijn en liefst ook een beetje in de buitenlucht.  In de Standaert te St- Andries, waar ik tegenover de winkel kan parkeren, was wat ik zocht, nog voorhanden. Het boekenpakket kookboekjes met aankoopbon had ik gevonden in Knack weekend.  Dit hou ik nog verborgen voor Let want het is bestemd voor onder de kerstboom. We zijn beiden erg verzot op kleine hapjes en Let weet die altijd een persoonlijk draai te geven zodat het gerecht naar liefde smaakt.  Jullie mogen het gerust weten maar voor mij is hier elke maaltijd een feest.  Alles mag ik eten als ik maar weet wat erin zit en er zo de pointswaarde van ww kan op kleven.

In de Standaert te St- Andries, waar ik tegenover de winkel kan parkeren, was wat ik zocht, nog voorhanden. een boekenpakket kookboekjes met aankoopbon van Knack weekend.  Dit hou ik nog verborgen voor Let want het is bestemd voor onder de kerstboom. We zijn beiden erg verzot op kleine hapjes en Let weet die altijd persoonlijk draai te geven zodat ze naar liefde smaken.  Jullie mogen het gerust weten maar voor mij is hier iedere maaltijd, hoe eenvoudig ook, een feest van de smaak. En zeggen dat de liefde van de man door de maag gaat! Kon ik het beter passen en om nog heel veel meer. 

Dan moest ik naar hartje Brugge. Zoeken naar een parkeerplaats, daar heb ik een hekel aan.  Dus ga ik naar de relatief goedkope en zeer ruime parking aan het station en neem dan de bus naar het centrum.  Ik zocht een degelijk boek over foto-elements 7.  Er stonden er drie in de rekken.  Een half uur heb ik gebladerd en de inhouds van de inhoudstafel bekeken maar ik was niet tevreden en...

dan viel mijn oog op dat bekende en geprezen boek van Pascal Vincke.
Met een paar euro opleg,  was het van mij. In minder dan een uur was ik terug bij de auto.  Dat kon ik zien aan het kleine bedrag dat ik moest betalen voor de parking. Tegen vier uur was ik terug thuis. Het Knack-weekendpakket heb ik verborgen en toen Let me vroeg wat ik kocht zei ik -ons kerstgeschenk. 

Rustig geïnstalleerd in mijn zetel wilde ik wat lezen in het boek van Vincke maar....ja goed geraden! Geen vijf minuten duurde het.  Let maakte mij wakker voor het avondeten maar ik had weinig honger.  Het gevoel van honger was er wel maar na enkele happen was dat over.  Met het gevoel van verzadiging heb ik het nog altijd moeilijk.  Ik vraag me af wat de Weight Watchers daar echt mee bedoelen. Iemand van hen beantwoordde mijn vraag als volgt. Verzadiging  wil zeggen dat je niet mag eten dat je barst.  Zo ben ik even wijs als voorheen. 
Deze morgen stond ik om 4u reeds beneden zonder last van slaperig en met een goed gevoel.

Als onze dagen zijn druk bezet maar donderdag 26 november was toch speciaal druk.

Let had mij gevraagd om mij de voormiddag laag te houden.  Die vraag hoefde wel niet want dat is elke donderdagvoormiddag zo omwille van de les fotoshop-elements die dan dient voorbereid te worden. Van 1u30 tot rond 5u was ik dan in die les waar ik moeite had om te volgen omdat ik vorige week, wegens de prostaatperikelen van toen, moest missen. Gelukkig is er de schriftelijke cursus nog waarin alles kan teruggevonden worden. Om vijf uur dertig had ik de bus terug naar Stalhille  waar ik om kwart over zes met een kwartier vertraging toekwam. 

Let was vroeger weggegaan uit de vergadering  die gewoonlijk op donderdagnamiddag plaats heeft.  Ze was reeds thuis en zo kon ik direct na aankomst, snipverkouden, een grote kom hete soep opslurpen.  Voor acht uur moesten we in het concertgebouw zijn in Brugge voor de voorstelling van het Hagen Kwartet uit Oostenrijk. 

Liesbet had dit voor ons geregeld.  Zowel Let als ikzelf zijn beluisteraars van de klassieke radio Klara en houden van viool zowel als van piano.  Opera ligt ons minder terwijl koormuziek dan weer hoog in onze belangstelling staat.

Warm ingeduffeld waren we goed op tijd en vonden een centraal plaatsje op de vierde rij.

Op de eerste zou ik niet graag zitten.  Ik zou voordurend de neiging  hebben om mijn  hoofd in te trekken, telkens de strijkstok van de cellist gevaarlijk vooruit komt.  Drie mannen en één vrouw zitten heel dicht bij het publiek.  Ik denk dat ze zich verlaten zouden voelen op dat grote podium moesten ze verderaf geplaatst worden.   

Het kwartet toen ze nog veel jonger waren. Nu zijn ze grijs aan het worden..
De man met de baard is Rainer Smidt.

Het vioolkwartet bestaat uit: Lukas hagen en Rainer Smidt –viool-, Veronika Hagen –altviool- en Clemens Hagen –cello-.

Er werden strijkkwartetten gespeeld van Ludwig van Beethoven, Jörg Widmann en Claude Debussy.   

Bij beethoven had ik knikkebol neigingen omdat na acht uur gewoonlijk voor mij, vooral na een drukke dag, mijn eerste slaapneigingen de bovenhand halen.  Gelukkig was daar Let die van mij voor één keer de toelating kreeg om haar ellebogen te gebruiken.  Dat heeft ze dan ook gretig gedaan.  Het geweldige applaus hielp me over mijn eerste slaap heen. Daardoor kwam mijn tweede slaap pas om middernacht.  Bij het stuk van Widmann kan je gewoon niet in slaap vallen.  Die man is geboren in 1973 en wat die allemaal vraagt van de violisten, grenst aan het ongelooflijke. Ze moesten meer met hun vingers tokken,en met hun handen kloppen en wrijven en op de snaren kletsen dan ze met de strijkstok speelden. Het resultaat was dan ook verbluffend.  Ik ben niet in staat om het raker te beschrijven.  De violen klaagden, piepten, kraakten en nog meer onmogelijk in woorden te vatten geluiden.  Zo nu en dan was er een muzikale neiging naar een melodie maar zo ver kwam het nooit. Het luisterende publiek zat geboeid, bijna met hun mond open en viel van de ene verrassing in de andere.  Alles was zo perfect uitgevoerd dat het heel boeiend bleef.

Opnieuw volgde een nu nog luider en langer aanhoudend applaus.  Daarna was er een twintig minuten pauze. Zowat iedereen ging een glaasje wijn of bier drinken e neen heel kleine minderheid fruitsap of zelfs water, om de emoties door te spoelen.

Van Claude Debussy werd als sluitstuk het strijkkwartet in g opus 10 opgevoerd.

Het applaus wilde daarna maar niet ophouden waardoor we, een  ons onbekend stuk, als toemaat kregen.  Het was het vloeiendste en meest melodieuze  van de avond waardoor het als een slaapliedje in de oren klonk. Speel het echter niet voor kinderen want ze zouden de hele nacht geen oog dicht doen.   dit is de gewone opstelling van het kwartet. Lukas Hagen bespeelt een viool van Antonius Stradivarius uit Cremona.  Verinika Hagen bespeelt een altviool van Giovanni Paolo Maginni uit Brescia. Deze beide instrumenten worden ter beschikking gesteld door de nationale bank van Oostenrijk. 

Nu zit ik hier natuurlijk te snotteren en te snuiten.  Het is zo erg dat ik jullie aanraad niet te dicht bij jullie PC te gaan, zodat je niet besmet wordt.  Die verkoudheid liep ik waarschijnlijk zondag op, toen we in Tillegem moesten ‘frutten’ voor een vlug opkomende stortbui.  Het kan ook dat ik daarna nog met mijn poep bloot heb geslapen toen Let de nacht had.  Hoe dan ook, zit ik nu geplaagd met al de ongemakken vandien.

Vermoeidheid en weinig fut getuigen van een kleine weerbots van de spanning van de voorbije dagen.  Het goede nieuws maakt wel veel goed maar ik val toch een beetje in een vacuüm. Extra rust zal de zaak wel effenen.  Vandaag moet ik na één afwezigheid terug naar de les van fototoshop  elements maar ik kan er voorlopig mijn gedachten niet op zetten.

  
Gisteren waren we bij kennissen waarmee ik samen was de periode van  Congo, 1962-1972. Dus ongeveer 40 jaar geleden.  We aten er samen mwabe , dat is kip in palmolie  gebakken en gegaard in de pulp van palmnoten.  Dit is een Congolees  nationaal gerecht.  Toch vond ik de smaak van vroeger niet terug in het gerecht van gisteren. Het was gekruid met    en niet met  waardoor het niet echt pikant was. Zelfs Letje kon ervan eten en vond het zeer lekker.   Niet dat ik het niet lekker vond maar het evenaart bijlange niet het origineel recept. Ik had mijn verwachtingen waarschijnlijk te hoog ingesteld.   Naar het schijnt moet je even wennen aan het recept in de conserven,  zodat je  die smaak gewoon wordt.  Let zal het er ook eens op wagen om het klaar te maken.  Conserven kunnen ook nooit  de smaak evenaren van iets dat met verse ingrediënten is klaar gemaakt. Dat spreekt vanzelf.

Weightwatchers gooit het over een andere boeg,  points worden nu ‘pro points’

- Tot nu toe werden de points van een voedingsmiddel berekend op basis van:  het aantal calorieën en het vetgehalte.

- De propoints  van een product  worden nu berekend op basis van:  het  gehalte eiwitten , vetten, koolhydraten en vezels.

 Je mag bij WW gewoon alles eten maar bereken daar maar eens de propointswaarde van want je moet binnen het dagtotaal van je propoints blijven!

 
Alle ‘pointswaarden’ van de producten veranderen.

Dat houdt in  dat je opnieuw alles moet gaan opzoeken.

De waarden zullen in de meeste gevallen stijgen maar praktisch alle vers fruit krijgt een nulwaarde. Bananen, druiven kiwi gold, mango’s enz. die vroeger pointswaarden hadden  komen nu op een propoints nulwaarde. De waarden van de comfort plus producten (vrije porties) zijn fors opgetrokken maar er zijn meer producten die comfort plus zijn. Voor eiwitten is dat van 3 points naar 5 propoints en koolhydraten is dat van 4 points naar 7 propoints gestegen.

Doordat  de propointswaarden  van de producten gestegen zijn tegenover de vroegere pointswaarden krijgen de deelnemers nu allemaal meer propoints dan vroeger points. De vrouwen krijgen nu +/-evenveel propoints als de mannen.  Ik ga van 28points naar 34 propoints  een vrouw gaat bv van 21points naar 34propoints

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Alle gouden ereleden moeten opnieuw een periode van 6 weken stabiliseren waardoor het aangeraden is om gedurende die 6 weken elke week aanwezig te zijn, al is het maar om te wegen en de schriftelijke richtlijnen te ontvangen.

Goedaardig, zei de dokter.

Ja, zo is de spanning van mij afgevallen. We hadden een afspraak om 13u. De wachtzaal zat vol mensen die een resultaat kwamen ophalen en ze hadden allemaal een afspraak om 13u.  Het was  uiteindelijk 13u15 toen we bij de dokter binnen geroepen werden maar we moesten opnieuw wachten tot 13u40 tot de dokter bij ons kwam.  Twee minuten later stonden we op de gang, opnieuw  te wachten maar nu in een traag schuivende  rij aan het secretariaat om de schriftelijke uitslag en een nieuwe, op papier geplaatste,  afspraak voor 31 mei op te halen.  We stonden  op de zevende plaats en het duurde toch even  vooraleer we aan de beurt waren.  De secretaresse  begroette mij met de woorden ‘goed nieuws hé!’.  Ik weet dat ik glunderde en op de gang zag ik enkel bedrukte gezichten. Ofwel stonden ze nog te wachten, ofwel hadden ze minder goed nieuws gekregen, ofwel kijken ze altijd bedrukt.

 Deze grafiek vond ik deze morgen. Ik had voordien geen enkele informatie gezocht over prostaatkanker.
De PSA (bepaald bij het bloedonderzoek) was gunstig geweest en ik zit dus bij het blauwe peleton.  Daar had ik mij had ik mij aan opgetrokken tot iemand me vertelde dat hij een persoon kende die ook een goede PSA had maar een zeer agressieve kanker had ontwikkeld.  Hoe het met die persoon afliep  wist hij niet. De dokter wilde dus weten of ik bij die 2 op 100 behoorde die door de PSA worden gemist.  Had ik die man, met zijn verhaal, niet ontmoet, dan was er geen vuiltje aan de lucht geweest.  En ik dacht ook aan wat nonkel Charles Vercruysse mij eens zei na ons ongeluk in de jaren tachtig. 'Moesten wij met de hele familie in een straat, langs de huizen lopen en er valt een pan van het dak, dan zou jij ze op je hoofd krijgen'. Zou het tij zijn gekeerd of had nonkel Charles zaliger het mis voor?
Zo sliep ik slecht voor een paar nachten en was ik de dag van het resultaat al om 3u op.  De zenuwachtigheid maakte zich langzaam meester van mij en ik moest praten en zenuwachtig zot doen tegen Let en iedereen die in mijn buurt kwam.  Hoe meer ze mij gerust wilden stellen, hoe zenuwachtiger ik werd.  Het was zoals olie op het vuur gieten.  Ik kon mij sterk houden tot 8u en dan was de punch eraf.  De hele voormiddag was ik rusteloos.  Ik wilde foto’s van mijn apparaat op de pc plaatsen maar die liet het nogmaals afweten.  Het was waarschijnlijk en hopelijk aan mijn zenuwen te wijten.  Ik begreep dat ik beter  kon stoppen.  Dan heb ik maar een opgenomen spannende  film bekeken op de TV.  Tegen 11u ben ik dan bij mijn overbuur Vital  geweest om eventjes te praten. Die heeft me waarachtig aan het lachen gekregen. Tegen dat ik terug kwam was het tijd voor het middagmaal.  Mijn eetlust was niet aangetast door de zenuwen. 

Dan is het allemaal vlug gegaan tot in de kliniek natuurlijk. Daar weet je altijd wanneer je binnen gaat maar nooit wanneer je er buiten geraakt.  Al met al is het nog vlug gegaan, alhoewel, een uur om een resultaat van 2 minuten op te halen.  Ik denk dat je ook betaald om de zetels van de wachtzaal te gebruiken en dat ze die wachttijd rekken opdat de factuur zou oplopen. Ik ben ook al tevreden met een gewone stoel die goed zit.

En de clou van de historie is, dat ik helemaal geen gezwel heb maar gewoon een ontsteking . 20 dagen antibiotica.  En zeggen dat ik reeds preventief moest starten met dat medicament, drie dagen voor de punctie.  Het is wel de eerste keer in mijn leven dat ik antibiotica moest nemen vooraleer de dokter goed wist waarover het ging.  Heeft hij goed gegokt of is het zijn ervaring die hier heeft gewerkt.

  Sommigen schreeuwen spanningen van zich af maar ik heb reeds lang een grote behoefte om al mijn kleine spannende en andere belevenissen van mij af te schrijven.  Het is nuttig voor de geest, het geheugen en mijn goed gevoel.  Als ik dan aan het schrijven ben, kan ik er moeilijk mee ophouden en de tijd vliegt.
Of het ook goed is voor mijn  reumavingers weet ik niet maar het lukt me nog altijd.

Als het avond is, ga je slapen en s’ morgens sta je op.  Over dag ben je bezig.  Dit varieert van de ene persoon tot de andere.  We kunnen immers niet allemaal de eerste president van Europa zijn.

Mijn kinderen zeggen altijd dat ik midden in de nacht op sta. Wel, dan gaan zij midden in de nacht slapen. De nacht begint, als de zon onder gaat en de dag, als de zon op komt.   Ik sta op om 4u en ga slapen om 21u. Ik ben dus 7u in bed.  In de winter mag je zeggen dat de zon gemiddeld onder gaat om 5u en opstaat om 8u.  In de zomer is dat gemiddeld van  10u30 onder en  4u30 op.

Hoeveel uren per nacht ben ik dus op in het donker, met andere woorden, leef ik met kunstlicht en/ of verwarming?

In de winter is dat voor mij 4u s’ avonds plus  4u ’s morgens.  Hoeveel uur ben jij s’ nachts  op in het donker .  dit alles zijn gemiddelde cijfers.  In de zomer ligt het anders. Ik zou nog verder met die cijfers kunnen foefelen en goochelen maat het zint mij niet meer.

Vandaag gaan we de uitslag ophalen van mijn prostaatpunctie. Om 13 u is onze afspraak. Ik heb het twee keer opnieuw gevraagd, eenmaal aan de dokter en één keer in het medisch secretariaat. Dat is toch wel een vrij raar uur om op consultatie te gaan.  Het bleek inderdaad 13u te zijn.     
Ik denk niet dat we daar in een lege wachtkamer terecht zullen komen. Waarschijnlijk zal hij even vol zijn als bij het onderzoek en waarschijnlijk dezelfde gepensioneerde personen.
Misschien eten ze daar om beurten hun boterhammetje op met lauwe koffie.

In het ergste geval, verwacht ik een kwaadaardige  kanker in het beginstadium.  Ik heb dus deze nacht weer eens minder goed geslapen. Dat zijn zo van die spannende momenten in een mens zijn leven hé!

Onze voorfaçade ziet er vanaf gisteren voor een tijdje weer anders uit.

Ja, ze hanger er, de nieuwe werken.  Het heeft bijzonder lang geduurd. Normaal gezien verander ik per seizoen. De vorige hebben er ditmaal een vol jaar gehangen.  Ik kwam er maar niet toe om de huidige twee af te werken. De ‘tsunami  gedachte’ is zelfs geen nieuw werk en dateert van toen de tsunami  in Azië zo verwoestend heeft toegeslagen.  Het werk was beschadigd zodat ik het heb moeten vernieuwen. Werk die veel en lang buiten hangen slijten  vlugger af en kunnen onverwacht, meestal bij het vertikkelen, beschadigd worden.  De ‘droom van het samenzijn ‘ is geschilderd op een oude schilderij die niet meer tot zijn recht kwam, sedert  ik de tweede helft ervan heb weggeschonken aan Addi, voor het jarenlang gebruik van haar tuin voor de jaarlijkse tetoonstelling 'beelden in de tuin'.  Ik heb alles machinaal gewreven en heb er de huidige bovenop geschilderd. De oude schilderij heb ik dus gebruikt als grondlaag (fundament) voor de nieuwe.


Gisteren ochtend zag het er nog zo uit. Links hangt 'het koppel' en rechts 'Tsunami'.


Ik ben dus heel duidelijk in een blauwe periode. De kleuren zijn veel lichter dan de vorige.  De vorige waren heel duidelijk een voelbare realiteit. De werken 'koppel' en 'Tsunami' zijn tastbare zaken en zijn zwaarder en donkerder in verf en kleur gezet.  Daarentegen 'een droom' en 'een gedachte', zijn ontastbare, abstrakte dingen van de geest en vallen dus veel lichter en subtieler uit in kleur.  Ik heb aan het herwerken van de ene en vooral aan het heel vlugge afwerken van de andere bijzonder veel plezier beleefd.  het deed mij zeer veel deugd om na enkele maanden terug te kunnen schilderen.  

Opnieuw wilde ik het voornemen maken om het deze keer niet te laten schieten.  Toch heb ik het niet gedaan omdat ik blijkbaar af en toe, eens een rustperiode nodig heb. Het verlangen om (de) nieuwe werken te maken was er reeds in het voorjaar.  Dan is het echter te druk in de tuin. Dan moest ik de vijver beveiligen voor onze Kasper en eind Augustus kwam Jolientje lief en zeer rustig in de familie met een nasleep van bezoeken en bezoekjes. En je weet, als de dochter in Leuven woont, dan ben je, vanuit Stalhille, telkens een volle dag zoet hé. 

Het schilderverlangen is eindelijk ontploft in mij en als een bezetene heb ik de werken gedurende enkele regendagen, als het ware in tranche afgewerkt. Alles gebeurde intuïtief en het geeft een zalig gevoel. Het voelt dan aan als het eten van een zeer sappige heerlijk rijpe vrucht, rechtstreeks uit de hand van de muze.  Dat is nu eens echt schilderen en dat is ook het artiesten gevoel.  Vroeger voelde ik mij nooit zo echt artiest alhoewel men mij zo aansprak.  Stilaan kwam dat gevoel er toch. Nu komt het het telkens terug als ik weer een periode schilder. Zo'n tijdspanne kan lang duren en ook vlug voorbij zijn.  Dat is de grillige vastberadenheid van de muze.  juist daarom kan voor mij de muze, alleen maar vrouwelijke zijn. De muze is enerzijds een gevoel maar kan ook een persoon zijn. Het hoeft daarom nog geen beeldschone vrouw zijn maar vooral een 'karakterwijfje'.  Dit is een apparte wereld waar enkel artiesten binnen mogen, omdat enkel zij die wereld kunnen betreden en bespelen.
Ik heb heel lang een persoonsmuze gehad waarmee ik heel regelmatig, ongeveer één keer per maand, een kort gesprek voerde.  Van zodra ze in het echtelijk bootje stapte, hield de betovering op.

De schilderijen op zichzelf zijn twee licht verschillende genres.  Het ene 'de Tsunamigedachte' is totaal abstract, terwijl het andere een abstract schilderij is dat figuratieve elementen bevat.  Daardoor is het geen abstract schilderij meer en ook niet echt een figuratief in de volle betekenis van het woord.