uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum'
Nog rustiger, nog soberder dan alles wat voorafging. Ik wil vrolijkheid en ernst mengen tot een genietbaar geheel. De ernst wil ik bergen in de kern van elk bericht Maar wie het recentste bericht wil lezen klikken gewoon op het bovenste item van 'Inhoud blog' en het blog keert zich om.
KLEUR Ik ben verliefd op kleur. Kleur is mijn leven. Hemels, zo'n begin. Alles liep op wieltjes, al waren die vierkantig. Ze piepten ook nog maar het leek meer op vrouwelijke gilletjes van iemand die teveel gekieteld werd. Ik heb me kostelijk geamuseerd, al moest ik er de ‘blogmaster’ bijhalen om te ontgrendelen. Leuke ervaring. Ik werd op slag opnieuw verliefd op seniorennet.
Maar wie het recentste bericht wil lezen klikke gewoon op het het bovenste item van 'Inhoud blog' en het blog keert zich om.
Ja vraag het je maar af, 'ad' als titel van een blog. Hoe kom je daar nu bij. De titel moet kort zijn, ook de gebruikersnaam. Dat is zeer handig in gebruik. Ook al geven sommigen mij de naam van onhandige Harry, zijn er toch domeinen waarop ik praktisch en handig ben. Wie mij beter kent weet dat wel. Och ja, bijna vergeten, de uitleg te geven Ad komt van 'ad fundum' maar heeft hier niets met drinken te maken, alhoewel. Ik wil tot de bodem, tot de kern van de zaak gaan. De naam art...in een of andere taal betekent dat 'kunst' Er bestaat toch geen mooiere gebruikersnaam voor mij. Akkoord of niet, het blijft wat het is.
In een eerder zotte bui, kapte ik mijn allereerste beeld in ython. Ik had geen enkele opleiding. Ik verlangde naar een pittige mooie vrouw en daar stond ze dan, maagdelijk blank. Nu sleur ik haar overal mee. Ze is zo broos, zo teer. Ze is terzelfvertijd verleden heden en toekomst als in een droom. Ondertussen huwde ik een engelbewaarder van vlees en bloed, die voor mij de financieën doet, anders ga ik prompt falliet want ik ben allergisch aan 'money'. Ik moet er steeds van niezen en kniezen. Al wat ik heb, geef ik uit en de rest, als die er al is, dat geef ik weg maar niet aan gelijk wie. Zij wilt niet dat ik haar foto plaats. Denk maar niet dat ze lelijk is of beter noch, ga je gang. Denk maar wat je wilt.
Ik was reeds jaren aan het kladpotteren toen ik naar aanleiding van het jaar van het kind, meedeed aan een groepstentoonstelling. Toen maakte ik het ene figuratieve werk na het andere. Een knappe jonge frisse meid kocht dit lieve werkje van mij af en kwam het later halen in mijn eenzaathuis. Ik heb er haar niet meer weggekregen. Ze wilde per se met mij samen leven voor de rest van haar dagen of beter van de mijne . Zij was vier en twintig en ik juist de cijfers omgekeerd. Het lukt nog steeds al kwamen er bij mijn pensioen enkele moeilijke jaren voor de pinnen. Ook de twee toen nog tienerdochters deden een duit in het zakje. Vader zou alles doen in huis en vader kreeg de indruk dat zij dachten dat iemand die met pensioen gaat, plots dagen heeft van acht en veertig uren lang, geforceerd in een normale daglengte. Het zat er bovenarms op. Het heeft maar zijn tijd geduurd. Zo wil ik nu wel honderd worden.
De ene blog is nog maar opgedoekt of de andere is geboren en zoals steeds, in alles wat ik aanvang, zal ik ook nu proberen om 'ad fundum' te gaan en dat op een 'Art-manier'. Eerst hou je van kunst en stilaan wordt je helemaal kunst in al je doen en denken. De uitwendige uitbundigheid verkleurt wel wat maar zo af en toe kan het toch opnieuw oplaaien. Vroeger vierde ik mijn uitbundigheid bot in felle kleuren maar hoe ouder ik word, hoe stijver mijn rheumavingers gaan staan, hoe uitbundiger mijn geschreven woorden er uit flappen als een natuurlijk proces. De kleur van woorden zit bijna altijd aan de binnenkant. Alles is nu wel fel getemperd, door het overlijden van moeder die nu veel dichter bij mij is dan bij leven wat voor mij betekent dat ze nu meer leeft dan ooit.
Ik heb zo een eigen symboliek op de kleuren geplakt en dat is terug te vinden in bepaalde van mijn schilderijen. Rood is de kleur van de passie, van het geweld. Geel is de kleur van de warmte, positiviteit en de liefde. Dan is oranje de kleur van de passionele liefde. Blauw staat voor bedachtzaamheid en groen voor leefbare vergankelijkheid. Paars is symbool van verdriet en treurnis. De okers en alle aardekleuren geven een verbondenheid met de aarde weer van warm tot koud. Wit staat voor het onbegrijpbare, het ondoorgrondelijke.
Het schilderij van onder naar boven. groen voor de natuur op vaste bodem, blauw voor zee en lucht en wit is het bovennatuurlijke dat warmte en positiviteit is. De rode cirkel is de mens zoals hij zichzelf ziet (volmaakt) en hoe hij is vol geweld en passie. Beide rechthoeken die de cirkel doorkruisen zijn de medemens zoals wij ze spontaan bekijken als hoekige onvolmaakte wezens die ons leven proberen te dwarsbomen. Nochtans komen ze meestal liefdevol naar ons toe (gele kleur) en waar ze mekaar ontmoeten en er is dialoog, dan is er leefbaarheid. De rose kleur wijst op 'la vie en rose'. De witte schicht betekent dat het bovennatuurlijke het natuurlijke doorkruist en raakt. De groene kleur wijst op vergankelijke leefbaarheid. Het wit wijst erop dat wij met ons verstand het bovennatuurlijke nooit kunnen doorgronden. Dit alles zit in het symbolische werkt vervat.
In mijn kleine atelier, die panelen voor KiS, 't is altijd een heel gedoe. Ik draai er maar rond, zo goed en zo slecht als het kan. Pas ik niet op, ligt mijn pot verf op de grond.
KiS staat voor KLEUR in STALHILLE, een jaarlijks terugkomend kleinschalig project waar wij kleurige, kunstige panelen in het straatbeeld brengen en dit gedurende de maanden juli, augustus, september en een deel van oktober. Dan worden ze geborgen in een verwarmde loods van de gemeente.
Jazeker, VERDRIET. Het is er, duidelijk en klaar, maar waar? Het is er duidelijk en diep, uiterlijk zie je het niet of toch bijna niet maar het is er echt. Moeder ik mis jouw tastbaarheid, ik mis jouw vrolijke opmerkingen tot naar het einde toe. Ik mis jouw verdraaide spreuken, vooral deze: 'Wie het kleine niet begeert is een grote nieweerd'. Er waren er zo veel meer maar die dreigen verloren te gaan in ons falend geheugen. Moeder, je was zo oud dat al je oudste kinderen ook stilaan oude krakers zijn, aangesloten bij één of andere ouderenbeweging, of niet. Maar moeder, je bent en je blijft heel levendig, hier in mij, in al die mooie herinneringen. Moeder, je bent van ons en je blijft van ons.
Een BONGOgeschenk ontvangen is als een cadeaubon maar hier kan je kiezen uit 10tallen activiteiten. Je maakt een afspraak voor het gekoze. Je vult er de bon in en alles is is effen. Voor mijn verjaardag van 2006 kreeg ik zo'n arrangement cadeau maar door omstandigheden konden we er nu pas op ingaan. De einddattum was bepaald op 29 februari 2008. We kozen een zonnige februaridag uit en begaven ons naar Sluis in Nederland. Door twee omleidingen wegens wegenwerken deden we er een uur over om ter plaatse te zijn. In het Hotel 'Jan Hendrik'-'De dikke Vandaele' mochten we er 'tappas' gaan degusteren. We zochten en vonden heel vlug waar we moesten zijn. Heel keurig en verzorgd hotel-restaurant. De ontvangst was keurig en heel hartelijk. In de launge kregen we onze 'tappas' keurig opgediend, vergezeld van een fles roséwijn. Er was één warm gerechtje ttz scampis in een loempiajasje, voor elke 3 stuks. Daarnaast in zes gelijke bruine aarden potjes, zes koude nipgerechtjes: Inktvis in eerder zure vinaigrette, gedroogde tomaatjes in fijne olijfolie, pikante pepertjes opgevuld met verse kaas, eveneneens in de olijfolie, servela bolletje, gefilleerde zachte ansjofilets met de smaak van maatjes en tenslotte groene olijven zonder pit, goed gekruid en in de olijfolie. Dit alles konden we genieten met een warm lekker gekruid broodje in fijne sneden gepresenteerd. Drie kwart uur hebben we samen gezellig genoten van al dat lekkers. Je kan het vergelijken met een goed gevulde aperetieftafel maar dan met een duidelijk zuiderse tint.
Je kan zwoegen en zwijgen. je kan zwoegen en zwijgend transpireren of moet ik zeggen, zwetend schrijven wat mij op het hart ligt. Niet alles wat op mijn hart ligt komt op mijn tong. Maar toch waar het hart van vol is loopt de mond van over. Dan spreek ik spontaan over MOEDER maar moeder ligt niet op mijn hart maar is in mijn hart. Het zachtere weer is er en de tuin roept dringend om bewerkt te worden. De winterklusjes zijn nog niet eens af. 22 februari en het lentewerk dringt zich reeds op. Het snoeihout van de kriekelaars moet nog opgeruimd worden en de stammetjes nog in klossen gezaagd. Nu moet ik rustigaan er tegenaan gaan. Nooit langer dan een half uur mij in het zweet werken en dan naar binnen tegen het koud krijgen. Het lukt me wel als ik me niet laat opjagen door de overvloed aan werk.
wat een begin
