de apriltuin

Ik zou het niet graag overdoen. Mijn apparaat kon ik redden van modder en braak maar mijn kleren moesten prompt de wast in.  Ik heb hier dan maar een tweede foto geplaatst van meer begin op het jaar. Nu staan de rekken boordevol.

Plots vloeide het water uit de vijver ergens ik weet niet waar, langs een tot nu toe niet gevonden uitweg. Ik heb de circulatiepomp stil gelegd en ben op onderzoek gegaan. De bovenvijver was overwoekerd door plantengroei.  Een kat zou er haar jongen niet in terugvinden want een kat gaat nooit te water ook al staat drievierden droog.

Plots is het alsof de tijd
stil staat.  Dan weer vliegt hij voorbij en op een ander moment gaat alles tergend traag

De schoonvader van Leen had vorige week een onaangename ervaring met een ingeslikte doopsuiker. Die zat reeds in de vertakking van de luchtwegen.  Het leek of hij zou stikken. Er is in de kliniek een operationele ingreep nodig geweest. Bij het toedienen van een dosis cortisone deed hij crisisreactie op de medicatie. Dagen reeds maakt hij behoorlijk koorts en hij ziet er miserabel uit. Wij zagen hem zondag en het was niet de Wilfried van gewoonte. Hij zat bijna de hele tijd dubbel toe in een zetel, gewikkeld in een deken. 

Zo zie je maar hé!

     

waarover ik het heb is niet deze van de afbeeldingen maar de stille drukte in mijn tuin.   De vogeltjes laten zich van ’s morgens vroeg horen en bezingen mijn bezigheden met leedvermaak. ‘Bezie die stakker daar zwoegen en nog juist niet zweten omdat het te koud is. Bezie die stakker zich zorgen maken, lopen van het een naar het ander, bijna zijn rust verliezend. Maar alles komt goed hoor. 'Hé luister op tijd en stond naar ons' lijken ze boven mijn hoofd te fluiten.

En ze hebben nog gelijk ook.

Je moet het maar doen. Onze jongste heeft in de tijd zelf haar fiets geverfd in roze en blauw, een beetje mislukt pantermotief.  Het gevolg was dat ze zo gehecht bleef aan die fiets dat ze hem in al die jaren, 'perte totale' gereden heeft. Gisteren deed ze bij haar fietsmaker een laatste poging om het vehikel weer op de wielen en bruikbaar te krijgen.  Poging totaal mislukt.
Ik denk dat die man haar ondertussen begint te kennen.
'Meisje ik vermaakt dat wrak niet meer, morgen sta je hier opnieuw. Op het einde loop je meer dan je fietst. Je zal in onkosten moeten komen voor een nieuwe fiets'. Hij heeft haar een bedrag genoemd waarop ze direct antwoordde...'dat kan ik niet dragen. Ik ben maar een werkende studente hoor. Heb je geen ‘okkazie’ zonder bel en zonder zadel, want die zijn nog in uitstekende staat op mijn fiets'. Die man is zo beginnen te lachen dat ze dacht dat hij er in zou blijven.
Wij hebben hier op zolder drie fietsen staan met de wielen in de lucht. De minst goede heb ik de banden opgeblazen en naar beneden gehaald. Het is toch maar om de hele dag buiten te staan, vóór haar 'kot' of aan het station. Na wat moeite zat die fiets in moeders auto geplooid. Als ik eens wat tijd heb en ze is thuis ga ik wel eens tot ginder om het zadel en de bel om te wisselen en haar wrak naar het containerpark te brengen of hier in het dorp naar de oud ijzer handelaar.

Van vreugde natuurlijk...tureluut van een glaasje te veel maar dat mag, toch op zo'n momment!    Het was geen brugse zot

maar zachte droge wijn en dat....
zit ook vol venijn. Vraag het maar eens aan de kersverse oma. Gelukkig hadden we een gelegenheidchauffeur die enkel water dronk en dan nog PLAT.
Het is allemaal echt gebeurd.  Ik bestelde een fles van hun huiswijn maar zonder dat ik het wist was het een volle litter. We hadden ook zoveel te vieren. Lies was jarig en wij waren zopas oma en opa geworden. MAAR, vooral dat nieuw leven zeg...een flinke zoon Kasper, zo rustig bij het begin maar als je een kind die naam 'Kasper' geeft dan zal dat een lief spookje worden maar vooral een ‘doenderik’.  Als hij de fut van de ma en pa cumuleert dan zullen we er nog veel plezier en zweet aan beleven.
Ja, wat die wijn betreft, die 25 cl meer dan gewoonlijk, was er blijkbaar teveel aan.

te vlug    veel te vlug

Het gaat mij allemaal veel te vlug.

Moeder nog fris in mijn geheugen, verleden tijd.  Daar is de toekomst reeds in de persoon van dat eerste kleinkind en wat  een kind.

Maar het gaat allemaal veel te vlug en toch, heel vroeg in de morgen kom ik tot rust door te dromen over rust. Dan moet ik weer aan de slag, gewoon, alsof er de laatste tijd niets is gebeurd.

Ik droom dan van rust en van idyllische plaatsen om te komen tot rust en ik kom een beetje tot rust.
   

Hier een hele rij geboortekaartjes om in de stemming te blijven.


een er komen er nog
     Wil je er nog meer, dan ga je op Google en vergeet hen niet te bedanken hé, voor al de fijne ideeën die ze daar hebben verzameld. Met dank aan de uitvinders van de PC etc....die mij hier flink aan het duivelen zijn.  Of doe ik het mezelf aan. 't Is maar zoals je het bekijkt.

 


Al dat gezever rond het woord kleur, Daar zit ik dus voor niets tussen.  Mijn bedoeling was enkel om wat meer  

kleur

 in mijn blog te krijgen.

Goed rusten is de boodschap. De bovenvijver in de tuin werd overheerst door ‘pirusriet’.  De rest van de planten werden er stilaan onder verstikt.  De oorzaak was dat de planten niet allemaal in mandjes groeiden die men onder controle kan houden.  Wordt de plant te groot dan haalt men de mand uit de vijver en knipt men alles weg wat buiten de mand bijgegroeid is.  Bij ‘pirusriet’ is dat een jaarlijkse klus.  In de benedenvijver heb ik dat onder controle.

Gisteren was een ideale dag voor dit werk.  Plots stond daar een kabouter en die heeft het meeste werk gedaan.  Eerst knapte hij een winterklus op voor mij door de resterende stammetjes van de kriekelaars in klosjes te zagen en netjes te stapelen.  Beide werkjes werden in een uurtje tijd geklaard.

Na afloop wilde ik de sterke kabouter trakteren op een edele drank maar de goede fee was nog op boodschappen. Dan heb ik maar spijs en gewone drank boven gehaald en kabouters zeggen nooit nee tegen een hapje.

Nu zit ik met een vuile stinkende boel opgeschept. Het vuil bezinkt wel en de stank is weg tot ik er opnieuw begin in te roeren. Op tijd en stond rusten, is de boodschap.

K A S P E R

Familie en vrienden krijgen vandaag het geboortekaartje in de bus, tenminste als de post zijn werk goed verricht. Ik komen hier geen foto's van de boreling. Ik heb er aan de familie met internet een paar doorgestuurd.  De rest zullen bekeken kunnen worden als we allen zullen uitnodigen bij ons, hier in Stalhille om op Kasper een welkomstborrel te komen drinken.
We doen dat begin mei zodat diegenen die de verplaatsing naar Leuven niet aankunnen, de gelegenheid te even om Maarten en Leven te komen gelukwensen met hun eerste spruit die op 6 maart werd geboren om 0u25, 3kg700 woog en 51,5sm lang is. De geboorte heeft een, voor een eerste kind normaal te noemen duur van 4u gehad en alles is fijn en vlot verlopen. Moeder en kind blaken van gezondheid. De vader daarentegen lijkt afgepeigerd. Gelukkig heeft hij nu enkele dagen tot moeder en baby thuis komen om wat bij te slapen.
Leen en Kasper verblijven nu in het H.Hart ziekenhuis, in de Naamse straat te Leuven op kamer 217. De bezoekuren zijn beperkt tot: van 14 tot 16u en van 18u tot 20u, om de moeder de nodige rust te gunnen.
Voor wie met trein en bus gaat: eens in Leuven ga je naast het station naar de bushaltes en op perron 6 neem je de bus nr 2 Heverlee Campus. Opgepast, het kan gebeuren dat er een andere bestemming is aangeduid, als de chauffeur verstrooid is en enkel het nummer veranderd.
Wij hebben het gisteren voorgehad maar ik heb dus uitleg gevraagd. Dus ga vooral voort op het nummer 2. en staat er Heverlee campus bij dan zit je zeker juist.