reacties op 'hommels'

Ik beleefde iets heel vreemds met hommels. Het was eerst een paniekverhaal maar het sloeg om in de goede richting.  Het sloeg wel ei zo na aan mijn hart.

Gisteren om zes uur in de morgen kom ik voorbij de lavendelstruik.  We hebben er maar één maar je kan er U tegen zeggen. Mijn aandacht was getrokken en ik ging nader toekijken. Verwonderd ging ik heel dicht bij.  Een tiental hommels leken verschrompeld aan de bloemen te hangen alsof ze die in een laatste adem krampachtig hadden vast gegrepen en in hun dood niet meer gelost.  Ik haalde om 8u Let erbij die mijn indruk bevestigde. Beschuldig mij dus niet dat ik aan het slaapwandelen was. Verbijsterd schreef ik prompt een mail naar een paar mensen van natuurpunt maar het is verlof en ik kreeg tot nu toe nog geen antwoord. Heel verwonderd was ik toen ik om negen uur met mijn fototoestel in aanslag vaststelde dat ze allemaal verdwenen waren en dat het gonsde van het leven.
Deze morgen om zes uur, in de regen was ik weer op post en tot mijn verwondering waren er opnieeuw die daar blijkbaar hadden overnacht. Ze zijn deze morgen niet met tien maar ze zijn er hé.  Het lijkt op een fictief verhaal maar jullie mogen gerust komen kijken maar dan om zes uur in de morgen hoor want overdag is er niets te zien. Kunnen de mensen van natuurpunt mijn verhaal bevestigen?

Slechts heel korte tijd voelde ik me goed.  Na de hernia van vorige maand, zit ik nu geplaagd met hevige spierpijn in de zij. Een spierverrekking, zei de dokter. Wat heb ik eergisteren verkeerd gedaan.  Ik ben bijna de hele dag op schok geweest en tegen de avond heb ik braambessen geplukt tot op 1m90 hoogte. Ja zelfs zulk een onnozel werkje kan ik niet meer aan zonder pijnlijke gevolgen.  Ik ben er wel mee.

Zo erg als het plaatje laat vermoeden, was het niet. Voorzichtig zijn, niet alleen met de fiets maar in alles wat ik aanpak, dringt zich sindsdien aan mij op. De minste verkeerde beweging en ik sta weer krampachtig vast alsof ik een roestig fiets ben die langs alle kanten kraakt en piept.  Ik heb al geen zittend achterwerk maar nu lijk ik op weg met de ongedurigheid in persoon. Wordt ik zelf een puur stuk ongeduld dat in beweging moet of in platte rust.

de  ochtend

zie me zitten

zwijgend

elke poging mislukt

al is het maar

goede morgen

soms kan ik het niet laten

het monoloog sterft uit

bedoelt als dialoog

heeft het geen schijn van een kans

maar toch af en toe

waag ik het er op

maar tevergeefs

de koffie

sterk genoeg gemaakt

komt er toch

na de derde of vierde kop

verstrooid en wel

een vorm van antwoord

wat verlang ik toch

op dat moment

naar jouw heldere lach

jouw klare taal

die vragen om tijd

weerstand biedend

aan mijn ongeduld.

dala

Dit gedicht heb ik deze morgen op het ontbijtplankje van Let  gelegd om hulde te brengen aan haar legendarisch ochtendhumeur.  Ik ben benieuwd wat haar reactie zal zijn. Ze leest het toch nooit vóór de vierde kop koffie. 

Ik droom

Maar als de droom uitkomt dan is het dubbel en dik genieten.

Nee hoor. Zo erg is het nog niet. Maar toch, als ik naar beneden keek, zag ik ook alleen nog de bodem.  Met mijn 1m74,5 droog en wel, zonder verpakking 90 kg wegen !!!  Het is van het goede teveel.  Tot zo een maand of drie terug kon ik het rond de tachtig houden.  Plots was er echt geen houden meer aan. 
Ik lette op en liet al eens een pint staan, at geen taart meer maar de wekelijkse frieten kon ik niet laten.  Ook Let vond dat ze een te hoog cijfer bereikte op de weegschaal.  De radicale middelen dan maar. WEIGHWATCHERS.  Ik had er schrik van, zag er tegenop. Daarbij als man kom je in een hoofdzakelijk vrouwelijke wereld terecht.  Maar we zijn gegaan.  In drie weken ben ik bijna vier kg kwijt en verdiende reeds mijn eerste ster.  Het gaat er verschrikkelijk Amerikaans aan toe maar om al die overtollige kilo's kwijt te geraken zou nog veel ergere dingen trotseren

Ja, het moest gebeuren.  Eerst ga ik er onderuit letterlijk. Door een onoplettendheid in een haastige beweging wil ik op mijn fiets springen.  Heb ik mijn voorste rem dicht gegrepen? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik nogal onzacht, ik zou zeggen de bodem heb gekust maar daar krijg je geen stevige buil van op je achterhoofd. Wie dat voor mij geregeld heeft schijnt ook te weten dat ik van kleur houd. Op mijn borstkast staat het geschilderd in groen blauw en paars en een vleugje geel...JE BENT TE HAASTIG GEWEEST EN DAN GEBEURT HET NATUURLIJK.  Alsof dit nog niet voldoende was liep ik op het einde van de week plots helemaal kreupel. Een verkeerde beweging. Een scheut in de rug. Daar sta je dan. Het is zaterdag en je kan nergens terecht. Het weekend ben ik doorgeraakt en vandaag naar de reddende engel in zo'n situatie... DE OSTEOPAAT en ik heb er een zeer goede in Blankenberge (DE BESTE VAN DE WERELD).  De heenweg zal zwaar zijn, de terugweg een opluchting. Elk jaar moet ik wel eens onverwacht beroep op hem doen.

Na 30 jaar is er opnieuw een Stalhille brug. Maar het duurde vijf jaar vooralleer we er over kunnen of ze functionneert, dat weten we niet.  Gisteren was het reeds zover en dat daags na de opening.  Dat beloofd.