verdriet

In mijn kleine atelier, die panelen voor KiS, 't is altijd een heel gedoe. Ik draai er maar rond, zo goed en zo slecht als het kan.  Pas ik niet op, ligt mijn pot verf op de grond.

KiS staat voor KLEUR in STALHILLE, een jaarlijks terugkomend kleinschalig project waar wij kleurige, kunstige panelen in het straatbeeld brengen en dit gedurende de maanden juli, augustus, september en een deel van oktober. Dan worden ze geborgen in een verwarmde loods van de gemeente.

Ik heb zo een eigen symboliek op de kleuren geplakt en dat is terug te vinden in bepaalde van mijn schilderijen. Rood is de kleur van de passie, van het geweld. Geel is de kleur van de warmte, positiviteit en de liefde.  Dan is oranje de kleur van de passionele liefde.  Blauw staat voor bedachtzaamheid en groen voor leefbare vergankelijkheid. Paars is symbool van verdriet en treurnis.  De okers en alle aardekleuren geven een verbondenheid met de aarde weer van warm tot koud. Wit staat voor het onbegrijpbare, het ondoorgrondelijke.

Het schilderij van onder naar boven. groen voor de natuur op vaste bodem, blauw voor zee en lucht en wit is het bovennatuurlijke dat warmte en positiviteit is. De rode cirkel is de mens zoals hij zichzelf ziet (volmaakt) en hoe hij is vol geweld en passie. Beide rechthoeken die de cirkel doorkruisen zijn de medemens zoals wij ze spontaan bekijken als hoekige onvolmaakte wezens die ons leven proberen te dwarsbomen.  Nochtans komen ze meestal liefdevol naar ons toe (gele kleur) en waar ze mekaar ontmoeten en er is dialoog, dan is er leefbaarheid.  De rose kleur wijst op 'la vie en rose'.
De witte schicht  betekent dat het bovennatuurlijke het natuurlijke doorkruist en raakt. De groene kleur wijst op vergankelijke leefbaarheid. Het wit wijst erop dat wij met ons verstand het bovennatuurlijke nooit kunnen doorgronden.  Dit alles zit in het symbolische werkt vervat.

Ik was reeds jaren aan het kladpotteren toen ik naar aanleiding van het jaar van het kind, meedeed aan een groepstentoonstelling. Toen maakte ik het ene figuratieve werk na het andere.  Een knappe jonge frisse meid kocht dit lieve werkje van mij af en kwam het later halen in mijn eenzaathuis.  Ik heb er haar niet meer weggekregen. Ze wilde per se met mij samen leven voor de rest van haar dagen of beter van de mijne . Zij was vier en twintig en ik juist de cijfers omgekeerd. Het lukt nog steeds al kwamen er bij mijn pensioen enkele moeilijke jaren voor de pinnen. Ook de twee toen nog tienerdochters deden een duit in het zakje.  Vader zou alles doen in huis en vader kreeg de indruk dat zij dachten dat iemand die met pensioen gaat, plots dagen heeft van acht en veertig uren lang, geforceerd in een normale daglengte. Het zat er bovenarms op. Het heeft maar zijn tijd geduurd. Zo wil ik nu wel honderd worden.

In een eerder zotte bui, kapte ik mijn allereerste beeld in ython. Ik had geen enkele opleiding. Ik verlangde naar een pittige mooie vrouw en daar stond ze dan, maagdelijk blank. Nu sleur ik haar overal mee.  Ze is zo broos, zo teer.  Ze is terzelfvertijd verleden heden en toekomst als in een droom. Ondertussen huwde ik een engelbewaarder van vlees en bloed, die voor mij de financieën doet, anders ga ik prompt falliet want ik ben allergisch aan  'money'.  Ik moet er steeds van niezen en kniezen.  Al wat ik heb, geef ik uit en de rest, als die er al is, dat geef ik weg maar niet aan gelijk wie. Zij wilt niet dat ik haar foto plaats.  Denk maar niet dat ze lelijk is of beter noch, ga je gang.  Denk maar wat je wilt. 

KLEUR Ik ben verliefd op kleur. Kleur is mijn leven.  Hemels, zo'n begin. Alles liep op wieltjes, al waren die vierkantig. Ze piepten ook nog maar het leek meer op vrouwelijke gilletjes van iemand die teveel gekieteld werd.
Ik heb me kostelijk geamuseerd, al moest ik er de ‘blogmaster’ bijhalen om te ontgrendelen. Leuke ervaring.  Ik werd op slag opnieuw verliefd op seniorennet.