Berichten van 10 maart 2008 tot 16 maart 2008

te vlug    veel te vlug

Het gaat mij allemaal veel te vlug.

Moeder nog fris in mijn geheugen, verleden tijd.  Daar is de toekomst reeds in de persoon van dat eerste kleinkind en wat  een kind.

Maar het gaat allemaal veel te vlug en toch, heel vroeg in de morgen kom ik tot rust door te dromen over rust. Dan moet ik weer aan de slag, gewoon, alsof er de laatste tijd niets is gebeurd.

Ik droom dan van rust en van idyllische plaatsen om te komen tot rust en ik kom een beetje tot rust.
   

Van vreugde natuurlijk...tureluut van een glaasje te veel maar dat mag, toch op zo'n momment!    Het was geen brugse zot

maar zachte droge wijn en dat....
zit ook vol venijn. Vraag het maar eens aan de kersverse oma. Gelukkig hadden we een gelegenheidchauffeur die enkel water dronk en dan nog PLAT.
Het is allemaal echt gebeurd.  Ik bestelde een fles van hun huiswijn maar zonder dat ik het wist was het een volle litter. We hadden ook zoveel te vieren. Lies was jarig en wij waren zopas oma en opa geworden. MAAR, vooral dat nieuw leven zeg...een flinke zoon Kasper, zo rustig bij het begin maar als je een kind die naam 'Kasper' geeft dan zal dat een lief spookje worden maar vooral een ‘doenderik’.  Als hij de fut van de ma en pa cumuleert dan zullen we er nog veel plezier en zweet aan beleven.
Ja, wat die wijn betreft, die 25 cl meer dan gewoonlijk, was er blijkbaar teveel aan.

Je moet het maar doen. Onze jongste heeft in de tijd zelf haar fiets geverfd in roze en blauw, een beetje mislukt pantermotief.  Het gevolg was dat ze zo gehecht bleef aan die fiets dat ze hem in al die jaren, 'perte totale' gereden heeft. Gisteren deed ze bij haar fietsmaker een laatste poging om het vehikel weer op de wielen en bruikbaar te krijgen.  Poging totaal mislukt.
Ik denk dat die man haar ondertussen begint te kennen.
'Meisje ik vermaakt dat wrak niet meer, morgen sta je hier opnieuw. Op het einde loop je meer dan je fietst. Je zal in onkosten moeten komen voor een nieuwe fiets'. Hij heeft haar een bedrag genoemd waarop ze direct antwoordde...'dat kan ik niet dragen. Ik ben maar een werkende studente hoor. Heb je geen ‘okkazie’ zonder bel en zonder zadel, want die zijn nog in uitstekende staat op mijn fiets'. Die man is zo beginnen te lachen dat ze dacht dat hij er in zou blijven.
Wij hebben hier op zolder drie fietsen staan met de wielen in de lucht. De minst goede heb ik de banden opgeblazen en naar beneden gehaald. Het is toch maar om de hele dag buiten te staan, vóór haar 'kot' of aan het station. Na wat moeite zat die fiets in moeders auto geplooid. Als ik eens wat tijd heb en ze is thuis ga ik wel eens tot ginder om het zadel en de bel om te wisselen en haar wrak naar het containerpark te brengen of hier in het dorp naar de oud ijzer handelaar.

     

waarover ik het heb is niet deze van de afbeeldingen maar de stille drukte in mijn tuin.   De vogeltjes laten zich van ’s morgens vroeg horen en bezingen mijn bezigheden met leedvermaak. ‘Bezie die stakker daar zwoegen en nog juist niet zweten omdat het te koud is. Bezie die stakker zich zorgen maken, lopen van het een naar het ander, bijna zijn rust verliezend. Maar alles komt goed hoor. 'Hé luister op tijd en stond naar ons' lijken ze boven mijn hoofd te fluiten.

En ze hebben nog gelijk ook.