Dinsdag 10 februari 2009
niet voor herhaling vatbaar
Als ik geen hartaanval wil krijgen, zal het zich niet mogen herhalen. Er is zo goed als niets gebeurd maar de gevolgen hadden erg kunnen zijn voor ons.
Het was toch even 'verschieten' hoor.
Omdat we, na het overlijden, zaterdagmorgen, van mama Louisa, en we niets meer konden doen vóór maandagochtend, zijn Let en ik eventjes gaan wandelen aan zee, in De Haan. De bedoeling was, een frisse neus op te halen. Na een half uur waren we terug bij de auto.
Mijn sleutels hoefde ik niet te zoeken want ik schrok me bijna een ongeluk. Daar zaten ze, versteven en koud...maar ze waren niet weg. De sleutels staken aan de buitenkant op de deur van de auto.
Letje suste mijn verschot met...'maar er is niets gebeurd'. Dat hielp en ik vermande mij door te beamen en zei luidop...ik mag er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren en reed rustig weg. We zijn naar avondrust gereden om een begin te maken aan de ontruiming van mama's kamer en Colette zou nog even een bezoekje brengen bij haar.
Roos en Filip kwamen toe toen wij juist terug bij de auto kwamen om onze spullen te bergen. Filip en Colette zijn samen naar het mortuarium gegaan en Roos en ik wandelden tot aan de Lourdesgrot in het domein van de Witte Paters. Ik heb mama gezien toen ze nog mooi lag maar nu komt er verandering in en zeker niet ten goede.
Roos heeft haar gezien toen ze in de kamer zeer mooi, als een slapende oma, opgebaard lag maar wil ook niet meer gaan.
Ik dacht niet meer aan het voorval van De Haan maar mijn verbeelding hield een nachtelijke animatie in petto.
Het werd een slapeloze nacht van woelen en keren maar ik bleef er behoorlijk rustig bij want in feite had mijn verstrooidheid geen ander gevolg dan koude sleutels en eens degelijk schrikken. Ik laat het aan jou over jouw verbeelding ook eventjes te laten werken, wat de gevolgen hadden kunnen zijn
Onze auto stond geparkeerd in een straatje met heel weinig passage, vooral in de winter. Was het seizoen geweest dan mocht ik 9 op 10 fluiten naar onze nieuwe wagen en mijn huissleutels.
zoiets is nooit eerder gebeurd en ik hoop...
laat maar, je weet wel wat ik verder wil zeggen.
Het was toch even 'verschieten' hoor.
Omdat we, na het overlijden, zaterdagmorgen, van mama Louisa, en we niets meer konden doen vóór maandagochtend, zijn Let en ik eventjes gaan wandelen aan zee, in De Haan. De bedoeling was, een frisse neus op te halen. Na een half uur waren we terug bij de auto.
Mijn sleutels hoefde ik niet te zoeken want ik schrok me bijna een ongeluk. Daar zaten ze, versteven en koud...maar ze waren niet weg. De sleutels staken aan de buitenkant op de deur van de auto.
Letje suste mijn verschot met...'maar er is niets gebeurd'. Dat hielp en ik vermande mij door te beamen en zei luidop...ik mag er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren en reed rustig weg. We zijn naar avondrust gereden om een begin te maken aan de ontruiming van mama's kamer en Colette zou nog even een bezoekje brengen bij haar.
Roos en Filip kwamen toe toen wij juist terug bij de auto kwamen om onze spullen te bergen. Filip en Colette zijn samen naar het mortuarium gegaan en Roos en ik wandelden tot aan de Lourdesgrot in het domein van de Witte Paters. Ik heb mama gezien toen ze nog mooi lag maar nu komt er verandering in en zeker niet ten goede.
Roos heeft haar gezien toen ze in de kamer zeer mooi, als een slapende oma, opgebaard lag maar wil ook niet meer gaan.
Ik dacht niet meer aan het voorval van De Haan maar mijn verbeelding hield een nachtelijke animatie in petto.
Het werd een slapeloze nacht van woelen en keren maar ik bleef er behoorlijk rustig bij want in feite had mijn verstrooidheid geen ander gevolg dan koude sleutels en eens degelijk schrikken. Ik laat het aan jou over jouw verbeelding ook eventjes te laten werken, wat de gevolgen hadden kunnen zijn
Onze auto stond geparkeerd in een straatje met heel weinig passage, vooral in de winter. Was het seizoen geweest dan mocht ik 9 op 10 fluiten naar onze nieuwe wagen en mijn huissleutels.
zoiets is nooit eerder gebeurd en ik hoop...
laat maar, je weet wel wat ik verder wil zeggen.
Geschreven door art om 07:21
Reageer op dit bericht
