Maandag 16 februari 2009
de dagen erna
Wij staan er nu alleen voor en de dagen na de uitvaart en het defenitieve afscheid voelen leeg aan. We halen veel slaap in. Ik ben in de voormiddag naar de tuinclub geweest van Velt. Het was de eerste samenkomst van het jaar en het liep een beetje van de hak op de tak. We waren maar met 8 en iedereen kwam aan het woord.
Let was ondertussen naar de hoogmis in Zevenkerken. We waren met een kwartier verschil thuis. Ik als eerste dekte de tafel en zette de patatten op en toen Let Thuis kwam moest nog enkel de vis opgewarmd worden. Het was Hondsgaai (wat wij verkeerdelijk zeepaling noemen) gebakken in gesneden groentjes. Dat is ook eens lekker voor een zondag. Het kan niet altijd kip of biefstuk zijn en de wekelijkse frieten zijn voor mij verleden tijd omdat ze te zwaar doorwegen op mijn lichaamsgewicht. Uitzonderlijk doe ik me nog wel eens te goed aan frieten maar dan moet ik enkele dagen de riem snoeren of de uiterst magere kant uitgaan met mijn voedselkeuze.
In de namiddag zijn we ons wandelingetje aan de kust gaan doen en de auto stond op dezelfde plaats als een week geleden, toen ik de sleutels aan de buitenkant liet zitten. Deze keer liep alles zoals het hoort. Het viel ons op dat er veel te koop staat in De Haan, van villa's tot horecazaken.
We komen nu allebei tot rust. Let moet deze week relatief veel werken, om haar onderuren die ze kreeg door de solidaritiet van de collegas's, weg te werken. Dit is maar een tijdelijk gedoe tot ze effen staat.
Naar bomma toe ontstaat nu hetzelfde als vorig naar naar moeder toe; dankbaarheid voor wat ze was en betekende voor ons. Nu moeten wij verder als oma en opa. We zijn er beiden klaar voor.
Let was ondertussen naar de hoogmis in Zevenkerken. We waren met een kwartier verschil thuis. Ik als eerste dekte de tafel en zette de patatten op en toen Let Thuis kwam moest nog enkel de vis opgewarmd worden. Het was Hondsgaai (wat wij verkeerdelijk zeepaling noemen) gebakken in gesneden groentjes. Dat is ook eens lekker voor een zondag. Het kan niet altijd kip of biefstuk zijn en de wekelijkse frieten zijn voor mij verleden tijd omdat ze te zwaar doorwegen op mijn lichaamsgewicht. Uitzonderlijk doe ik me nog wel eens te goed aan frieten maar dan moet ik enkele dagen de riem snoeren of de uiterst magere kant uitgaan met mijn voedselkeuze.
In de namiddag zijn we ons wandelingetje aan de kust gaan doen en de auto stond op dezelfde plaats als een week geleden, toen ik de sleutels aan de buitenkant liet zitten. Deze keer liep alles zoals het hoort. Het viel ons op dat er veel te koop staat in De Haan, van villa's tot horecazaken.
We komen nu allebei tot rust. Let moet deze week relatief veel werken, om haar onderuren die ze kreeg door de solidaritiet van de collegas's, weg te werken. Dit is maar een tijdelijk gedoe tot ze effen staat.
Naar bomma toe ontstaat nu hetzelfde als vorig naar naar moeder toe; dankbaarheid voor wat ze was en betekende voor ons. Nu moeten wij verder als oma en opa. We zijn er beiden klaar voor.
Geschreven door art om 08:48
Reageer op dit bericht