uitleven in fantasie en verbeelding 'ad fundum'
Nog rustiger, nog soberder dan alles wat voorafging. Ik wil vrolijkheid en ernst mengen tot een genietbaar geheel. De ernst wil ik bergen in de kern van elk bericht Maar wie het recentste bericht wil lezen klikken gewoon op het bovenste item van 'Inhoud blog' en het blog keert zich om.
Hij vervuilt zientderogen die oh zo aangename tuin... maar ik mag er een tijdje niet in werken. Zut(merde)...maar dat helpt niet. Als het niet heffen en wringen is, begin ik vandaag toch opnieuw met heel lichte werkjes zols wieden gezeten op de knieën. In de namiddag is het uitgaan en vooral veel wandelen. Ons blauwe opklaptentje beschermd tegen frisse wind en te harde zon. Terwijl de rest van ons gezelschap zich dicht bij het water amuseert doe ik een dutje. Ik geniet ook van de vele aanwezige kinderen en de andere in het oog springende bijzonderheden of gewoonste zaken van de wereld, althans oop een strand.
Een tweede maandag ging voorbij. Opnieuw waren we met twee en verrassend wat vrienden en kennissen gaven gehoor aan mijn uitnodiging. sommigen waren op de opening en kwamen een tweede keer omdat ze die keer zo meinig hadden kunnen zien door de enorme drukte binnenin. Plots kwam een onbekende binnen die niet zoveer vandaar woonde. Ik had hem nooit gezien. Plots zei hij terug te zijn gekomen om vooral de werken van één van de artiesten nader te bekijken. Spijtig, zei hij, dat niet alle artiesten aanwezig kunnen zijn. Dit was voor mij de gelegenheid om een programmaboekje te verkopen met de gegevens van alle artiesten in vermeld. Zo kan je gelijk wie contacteren en een afspraak maken, lichte ik hem in. Spontaan vroeg ik hem welke werken hem vooral aanspraken. Hij wees naar de mijne. Ja, zei hij, ik hou van het evenwicht in de kleuren. Het komt heel sterk op je af. Mijn kop stond als in een bloempot. Toen we er een tijdje bij stonden en hij plots zei dat hij de artiest niet kende, noch van naam noch van zicht, maakte ik mij bekend en die man was zo blij en wij praatten maar verder tot Jan Breine, gepensioneerd fotograaf en goede vriend van mij binnen kwam. De man nam afscheid en zou nog eens terugkomen met zijn vrouw. Terwijl ik met Jan rondging kwamen weer kennissen toe en zo ging dat de hele namiddag tot 5u. Ik had mijn ligzetel meegebracht en kon er eindelijk in plaats nemen en viel ei zo na nog in slaap ook maar mijn maat nam naadloos over. Om 7u zou ik naar het nieuws kijken, met de nadruk op zou. De deurbel deed mij wakker schrikken en de beller moest nog eens duwen want de eerste keer dacht ik dat ik had gedroomd. Door uit mijn eerste slaap te zijn gewekt, raakte ik niet voor 11u30 in mijn bed. Deze morgen heb ik uitzonderlijk tot 5u30 geslapen en ben dan met hoofdpijn opgestaan. Een beetje rondlopen en het is over gegaan.
Deze morgen om 10 u nemen we afscheid van onze buurvrouw Clara. Op onze rouwbrief stond onderaan een opgeplakt berichtje 'Gelieven na de begrafenis de familie te volgen'. Het is de allereerste keer dat wij hier zo'n uitnodiging krijgen. Wat het inhoudt weten we dus niet. Wij kennen maar enkele personen in die familie maar hier weet je nooit wie familie is van wie. Op het einde van het verhaal hangt hier in de polders heel veel samen. Ik denk dat we toch wel voor een paar verrasingen zullen komen te staan. Clara is immers een geboren en getogen Stalhillenaar. Roger, haar man, is dan weer afkomstig van Zerkegem en daar kennen we absoluut niemand.
De tuin en de rest, vooral de rest.
