Berichten van 14 september 2009 tot 20 september 2009

Het is anders dan voorheen. Met dit aparaat van ongeveer 1kg rondzeulen, is het wel even wennen. Een tas moeten dragen is anders dan een pocketaparaatje in je broekzak meedragen.  Het loont wel de moeite.
We bezochten op de open monumentendag in Brugge, het opengestelde Godshuis Fontaine in de Zwarte Leertouwerstraat maar daar nam ik geen foto's omdat er veel te veel volk in de omtrek stond. Ik wilde foto's van de monumenten. 

Op weg naar de Boogaerde school waarin de Brugse academie is gevestigd, wipten we binnen in nog een paar niet opengestelde godshuizen aan de Nieuwe Gentweg. Ik selecteerde één fototje uit de hoop die ik nam.
De academie zelf was volledig gesloten en kon men enkel binnen met een gids die een sleutel had. De belangstelling was groot.  Daar kregen we een serieuze regenvlaag op onze nek en ik had geen regenkledij voorzien.  Het gevolg ervan zit ik hier nu uit te snotteren.
 

Och ja.
Loop naar de maan, zei hij heel vriendelijk en herhaalde het tot driemaal toe, telkens stiller. Lachte hij mij uit? Dreef hij de spot met mij en waarom dan wel? Alles zo geheimzinnig en zonnig! Toen zag ik hem langzaam van mij weg gaan en zelf kon ik geen stap verzetten want ik wilde die innemende man achterna voor wat meer toelichting.
Ik stond perplex.
Dit overkomt mij slechts uiterst zelden. Toch stond ik perplex. Toen schoot ik wakker, met een zachte kreet.

Van zodra ik mijn hoofd rechtte, was ik er mee bezig en het laat me niet los hé.
Ik wist op geen honderd jaar wie tot mij in mijn droom gesproken had. Waarover kon het gaan? Waar zou het naar verwijzen? 

Wie kan er mij uitleg geven over zo'n droom die schijnbaar nergens bij aansluit. Wie is die man? Ben ik verkeerd bezig? Ik ben wie ik ben en ga er altijd voor!
Neem ik te veel hooi op mijn vork of kijk ik te veel films?

Dat ik veel films kijk is een gevolg van de uitspraak van mijn huisarts. 'Je moet het wat rustiger aandoen en rusten met jouw benen in de lucht'. Ik kan niet altijd boeken lezen en wandelen met mijn benen in de lucht; daar ben ik niet atletisch genoeg voor. Daardoor bekijk ik de laatste vier weken elke dag minstens één film. Ik doe het weliswaar in schuifjes.

Na die droom zit ik niet met een angstig gevoel, in tegendeel. Ik voel me licht en zonnig van humeur.  Het is alleen mijn benen die zo nu en dan in een acht slaan.

Ik moest eergisteren naar de kliniek voor een routine onderzoek  van de prostaat omdat dat ik ‘s nacht wat de dikwijls moet opstaan voor een sanitaire noodzakelijkheid.

Na een echografie en een sondecontrole in de blaas stelde de uitspraak van de specialist  mij aanstonds gerust. De straal is goed sterk. Je plast je blaas volledig leeg en je hebt geen poliepen in de blaas. Ik zal je een medicamentje voorschrijven dat je één keer per dag 's avonds moet nemen en na 8 weken zou ik je graag terugzien.  Je krijgt ook een ingevuld formulier mee voor een bloedonderzoek dat je een week vóór jouw terugkomst moet laten afnemen en het resultaat naar mij laten doorsturen. Ik vroeg hem wat er dan scheelde en hij gaf als enig antwoord dat hij het aan het uitzoeken was met medicatie! Dat noemen ze dan ...moderne geneeskunde. 
Zou dit alles, die niet bedreigende, zonnige droom, tot gevolg kunnen hebben?