Maandag 12 oktober 2009
foto's
Familiefoto's zijn belangrijk maar ook persoonlijke kiekjes zijn dat. Het is altijd aangenaam die te bekijken.
Velen worden stilaan gewoon om die op de PC te bekijken maar ze kunnen ook op het TVscherm getoond worden. Voor de meeste ouderen is foto's bekijken enkel de moeite als ze die foto's of het album waarin ze gekleefd zijn, in handen hebben. Zolang mijn blog openbaar is zal ik enkel foto's plaatsen met toestemming.
Ik ben heel druk bezig met van alles en nog wat maar de voorbije week heb ik meer op de pot vertoefd dan me lief was, zelfs een paar nachten stand by moet blijven. Er zijn zaken die ik plesanter en belangrijker vind maar als je er mee zit, dan moet je er door, hoe pijnlijk ook.Ik zeg je maar dat.
Overdag kon ik zo nu en dan een paar uur op beide oren slapen. Ik heb het gedaan, om beurten dan. Ik heb ook karweitjes opgeknapt, inderhaast dan of goed getimed, op het buigevoel afgemeten dan.
Ons Liesbet is enrstiger geworden en legt zich steeds maar gedrevener toe op haar studies. Ze zal waarempel nog een echte studax worden.
Dit gitaarspel maakt deel uit van dat leren. Avondschool, soms na een dagtaak was vorig naar niet uitzonderlijk. Het voorbije jaar was voor haar dan ook stevig doorbijten. Ze is nu binnen het gebouw waar ze reeds een jaar woont verhuisd naar een kamer die in plaats van één venster met uitzicht op een kinderkamer aan de overkant van de straat, een verdiep lager ligt, op het eerste. Daar heeft ze drie vensters waarvan twee uitzien op de Gentpoort en een deeltje van de vesting.
Ze studeert enrstig maar is het lachen niet verleerd. Wees maar gerust, deze foto is niet geposeerd. Dit jaar heeft ze echt geluk gehad. Ze solisiteerde voor deeltijds werk aan stad Brugge en kreeg een jobke aan de cultuurdienst bij het onthaal voor culturele manifestaties. Ze voelt er zich thuis en is er in haar nopjes. Ik zou haar graag eens bezig zien met haar rode vest aan. Dat is immers het deel van het uniform, geleverd door stad zelf. Wij zijn heel blij voor haar.
Velen worden stilaan gewoon om die op de PC te bekijken maar ze kunnen ook op het TVscherm getoond worden. Voor de meeste ouderen is foto's bekijken enkel de moeite als ze die foto's of het album waarin ze gekleefd zijn, in handen hebben. Zolang mijn blog openbaar is zal ik enkel foto's plaatsen met toestemming.
Ik ben heel druk bezig met van alles en nog wat maar de voorbije week heb ik meer op de pot vertoefd dan me lief was, zelfs een paar nachten stand by moet blijven. Er zijn zaken die ik plesanter en belangrijker vind maar als je er mee zit, dan moet je er door, hoe pijnlijk ook.Ik zeg je maar dat.
Overdag kon ik zo nu en dan een paar uur op beide oren slapen. Ik heb het gedaan, om beurten dan. Ik heb ook karweitjes opgeknapt, inderhaast dan of goed getimed, op het buigevoel afgemeten dan.
Ons Liesbet is enrstiger geworden en legt zich steeds maar gedrevener toe op haar studies. Ze zal waarempel nog een echte studax worden.
Dit gitaarspel maakt deel uit van dat leren. Avondschool, soms na een dagtaak was vorig naar niet uitzonderlijk. Het voorbije jaar was voor haar dan ook stevig doorbijten. Ze is nu binnen het gebouw waar ze reeds een jaar woont verhuisd naar een kamer die in plaats van één venster met uitzicht op een kinderkamer aan de overkant van de straat, een verdiep lager ligt, op het eerste. Daar heeft ze drie vensters waarvan twee uitzien op de Gentpoort en een deeltje van de vesting.
Ze studeert enrstig maar is het lachen niet verleerd. Wees maar gerust, deze foto is niet geposeerd. Dit jaar heeft ze echt geluk gehad. Ze solisiteerde voor deeltijds werk aan stad Brugge en kreeg een jobke aan de cultuurdienst bij het onthaal voor culturele manifestaties. Ze voelt er zich thuis en is er in haar nopjes. Ik zou haar graag eens bezig zien met haar rode vest aan. Dat is immers het deel van het uniform, geleverd door stad zelf. Wij zijn heel blij voor haar.
Geschreven door art om 07:58
Reageer op dit bericht
Ze bewondert mij, zegt ze nog, voor wat ik met die panelen, doe voor Stalhille. 'Zeg, als je begint met wierook te zwaaien, ben ik weg zulle' en ik begeef me naar de voordeur. Met,'ik woon te dicht bij de kerk hé!' zegt ze al lachend 'Daar zwaaien ze iedere zondag met wierook', en ze laat me al lachend buiten.
