Berichten van 14 december 2009 tot 20 december 2009

Na die zaterdag uitstap hebben wij het nu op zondag rustig gehouden.
Let wilde naar de mis gaan in  Zevenkerken maar ik blijf in de winter thuis omdat het in die kerk zo koud is dat ik vroeger altijd iets opdeed. Het bracht telkens heel mijn zondag om zeep.  Als de preek dan nog eens zagend tegenviel dan was het hek helemaal plat getrapt. Nu maakt ik alles klaar voor het eten en dek de tafel, zodat Let nog enkel de afwerking moet verzorgen.  DaarVoor de rest is het lezen en soms eens een mis meepikken op tv. Er is ook op de  PC voldoende in te halen.  Ik krijg o.a. mijn foto’s maar niet gecontroleerd op kwaliteit.  Van de vroegere foto’s mag meer dan de helft weg wegens onscherp. Dit is een meer tijdrovend geval dan ik had verwacht.  Na een half uur ben je er scheel op gekeken en dan doe je best iets anders of je delete nog de scherpe en mooie foto’s.  Ik probeer elke da zo’ kwartiertje vrij te maken om me daar mee bezig te houden maar de laatste tijd zijn er zoveel prioriteiten dat ik op de duur niet meer weet welke prioriteit ik prioriteit moet geven.
Ik zou bijna gaan hopen op een lange vuile winter.

In de namiddag hebben we samen wat slaap ingehaald en zijn dan gaan wandelen inhet  prachtige duinenbos tussen de Haan en Wenduine.  Daar was het helemaal niet koud.  Zo liet ik mijn handschoenen in mijn vestzak.  Ik draag die enkel bij hoogste noodzaak.

Bij het thuiskomen zwoegde ik een half uur op de PC om de bijdrage die ik deze morgen plaatste af te krijgen maar door vermoeidheid en gebrek aan concentratie heb ik per vergissing de boel gewist en mocht ik deze morgen herbeginnen.  Nu lukte het in een kwartier. Om acht uur was ik ‘Perte totale.

Ik sliep als een blok en ben dan ook heel uitgerust opgestaan.

De moestuin ligt in zijn winterplooi op één klein hoekje te na gesproken. Ik ben er juist niet geraakt om de frambozen met een laagje mest af te dekken.  Die zaterdaguitstap naar Leuven en Mechelen strooide roet in het eten. Het kwam allemaal zo onverwacht.  Alles zit vanaf nu zo eivol. Is het niet voor ons, dan is het voor Leen en Maarten.  Het was onze enige kans om nog voor het jaareinde het huis van Leen en Maarten te zien.  Dat het er zo druk en rommelig uit zou zien had ik niet verwacht.

Ik ben vooral blij een gedacht te hebben van hun diepe tuin en van de omgeving waarin ze zullen wonen. Er is geen lawaai van de autostrade Brussel - Antwerpen die relatief dichtbij ligt. Het industriepark geeft ook geen lawaai af.  Wat je eventueel hoort zijn spelende kinderen in het gebuurte.

Vandaag worden de paneeltjes voor het project ‘Kleur in Stalhille geleverd. Het zijn er 96 en daarbij nog vier stroken van 61cm op 2m50, die zullen gebruikt worden om de aankondigingpanelen voor het project te maken.  Tot nu toe was dat in vier delen wat altijd een tijdrovende montage vergde.  Ik  herleid het nu tot één lange strook waarop alles zal vermeld worden wat nodig is.  Dat is niet veel  t.t.z. Kleur in Stalhille en daaronder  juni  - oktober.  Ik heb de hele winter om daaraan te werken.

De kleine paneeltjes moeten een grondlaag krijgen aan beide kanten. Daarnaast moet ik nog een drietal grote panelen van 2,5m op 1,22 grondig herwerken.

De kleine paneeltjes die dit jaar op de schoolmuur hingen zullen volgend jaar op de bijgekomen houten muren hangen die aan de rand van het dorp zijn geplaatst.

Plots werd ik zo moe dat ik alles stop zette, me in de driezit dubbel toe plooide en als een blok in slaap viel. Zo midden de dag slapen bevalt met nooit.  Na één of twee uur wordt ik dan door het één of het ander of door iemand gewekt. Helemaal versuft schiet ik dan wakker en het lijkt of de wereld vergaat.  Het duurt meer dan een uur vooraleer ik opnieuw mijn normale, goedgezinde plooi terug krijg.  Een  koude douche help het proces te bevorderen maar in de winter ben ik er geen voorstander van.

Gisteren voerde ik onder de dekmantel van de ‘Minder mobielen centrale’ een oude vrouw naar het AZ in Brugge.  Haar zoon wachtte ons op aan de ingang en zou haar verder naar de dokter begeleiden.  We hadden een plaats in het ziekenhuis afgesproken waar ik op hen zou wachten. 
Met behulp van    de minder validen kaart van de dame kon ik de auto gratis parkeren.   Dan begon het wachten. Een spannend  en leuk boek hielp met aangenaam door de wachttijd heen.

 Na een uur kwamen ze nog niet opdagen. 
Ik moest toch even mijn benen rekken  en .......................................raakte daarna aan de praat met twee gezellige oudere dames.  Eén van hen vroeg mij hoe laat het was terwijl de andere met een polshorloge in haar hand zat er erop keek.   Ik veronderstelde dat het uurwerk in panne lag en zei half drie op de kop.  Ik had het nog het laatste woord in mijn mond toen de dame met het uurwerkje in de hand  tegen haar medegezellin begon…’Moet je nu wel het uur vragen aan meneer!, als je ziet dat ik op het mijne aan het kijken ben?’.  De andere begon te lachen en vroeg heel guitig ‘ewel hoe laat is het bij jou?’  De andere schoot als het ware wakker en keek nog eens met ongelovige verwonderde blik op haar uurwerkje.  ‘oei’ zei ze vlug ‘ hier is het nog maar twee uur’.  ‘Ik wist het’ zei de andere ‘ we hebben onze bus gemist…jij met je pruts van een horloge,  smijt dat maar in de prullenmand!’.  De andere reageerde niet en stak het in haar handtas.  De twee keken mij aan  alsof er niets was gebeurd en we babbelde gewoon over het koude weer en dat ze blij waren dat ze binnen konden wachten op  hun volgende bus van de Lijn. Naar ik hoorde zou dat niet meer zo lang duren Ondertussen kwam mijn passagier terug van de dokter en ze zag er niet wilgezind uit. Oei dacht ik, dat zal slecht nieuws zijn.

De sneeuw is deze morgen de spelbreker.  Mijn hele werkschema valt in duigen. Maar eerst wil ik het verhaal van gisteren afmaken.

Toen we alleen waren in de auto vloog het eruit. Zijn ze niet geschaamd, mij van drie maanden vooraf een datum en een uur geven en dan zeggen dat ik drie dagen te vroeg ben.  Ik heb hen het  briefje  met de afspraak erop onder de neus geduwd maar ze bleven hardnekkig.  Madammeke je zal vrijdag moeten terugkomen. 

Dat was teveel voor mij.  Ik heb het uitgeroepen…dat ik vrijdag terugkom…je ziet da van hier.  Als de dokter mij vandaag er niet  bij neemt dan ben ik weg maar vrijdag kom ik niet. De verpleegster schrok van mij en is binnen gegaan bij de dokter en een beetje daarna kwam ze terug om in mijn oor te fluisteren dat hij mij tussenin zou onderzoeken.  Geen vijf minuten later kwam de dokter mij persoonlijk ophalen.  Daarmee was mijn ‘colère’ niet  gekoeld.  Ik weet niet welke zottigheden ik allemaal naar zijn kop heb geslingerd.  Ze moeten het maar weten.  In St jan…’t altijd wel iets dat misloopt.  Maar de dokter bleef rustig en probeerde mij te doen lachen.  Dat lukte hem niet. Hij beloofde dat hij de administratie op de vingers zou tikken. Daar ben ik vet mee.  
Er was ook nog een fabeltje over iemand met juist dezelfde naam als ik en dat zou verwarring hebben gebracht.  Ik heb hun gezegd dat ze dat de ganzen maar moesten wijsmaken.
Nu moet ik op 18 januari terug voor een korte opname.  Ik moet een nieuwe 'paece-maker' geplaatst worden.  De oude is versleten en vandaar komen mijn problemen.  

Tegen dat we thuis waren was ze weer de oude taaie brok  van gewoonte.  Als je daar aan raakt heb je het geweten hoor.  Op het eerste zicht zou je het haar niet toegeven hoor.  Maar ja niets is zoals het lijkt te zijn.

Vandaag is het ook de laatste les van het eerste deel van 'fotoshop elements'.  We krijgen geen nieuwe theorie maar mogen onze problemen voorleggen en oefeningen maken. 

Sneeuw legt plots alles even stil. De auto glijdt dat je er wanhopig bij wordt.  Op tijd strooien is dan natuurlijk de oplossing.  Je mag niet vergeten dat we in België zijn en dat dit nogal eens verkeerd wordt ingeschat.  De files zijn dan langer en veel geduld blijft er bij de mensen niet meer over. Gepensioneerden hebben daar minder last van; de meesten toch.  Of die nog sneeuwmannen of poppen maken weet ik niet.  Ik in elke geval niet meer.  Moest  Kasper hier zijn geweest, dan zou ik wel geen sneeuwman hebben gemaakt maar de slee zou naar beneden zijn gehaald en zo zou ik op een andere manier warm en koud tegelijk op mij gehaald hebben.
 

De cursus  van ‘Fotoshop Elements’  deel één is afgelopen.  De laatste vier lessen, na die tweede afwezigheid, was ik letterlijk de pedalen kwijt geraakt.  Het ging plots te vlug voor mij.  Ik ben blijven  gaan omdat ik het absoluut  onder de knie wil krijgen.  Maar het vlotte niet meer. .  Ik vergeet ook verdomd zoveel.   Ik heb met de leraar gepraat en die raadde mij aan dat eerste deel te hernemen.  Ik ben reeds ingeschreven voor het tweede deel  en  ben naar het secretariaat gegaan om inlichtingen en het veranderen van 2 naar 1 gaat probleemloos. Na met  Let gepraat te hebben zal ik het eerste deel hernemen.  Nu, gedurende het verlof bestudeer ik de zaak om de knelpunten te kennen.  De leraar had mij ook gezegd dat er tussen de cursus voor 55 plussers en de gewone geen verschil is in tempo, enkel wat het eerste deel betreft. Hij  geeft ze allebei g en voor de andere delen hangt dat af van de inhoud van de klas. Soms houden ze hetzelfde tempo, soms ligt het voor de ouderen een beetje lager. Ik hoef geen nieuwe cursusbladen  te nemen maar ik zal het wel doen .  Iemand zal er wel plezier aan hebben.  De cursus start op 12 januari.  Ik zal nu op dinsdag namiddag gaan.
Mijn zwakke plek is, mijn zeer verzwakt assimilatievermogen en dat ik op het thuisfront, bij niemand ten rade kan gaan.

Terwijl ik tijd heb , geholpen door  het weer, bereid ik me nu grondig voor op het hernemen van de cursus. De schikking die bij het openen van ‘Photoshop Elements’ , PSE in blauw veld op de sneltoets verschijnt,  bestudeer ik zodat ik min of meer weet waar ik alle onder elementen op venster onderdelen moet  zoeken en aanklikken bv. - Waar bevinden zich de linialen en het raster?  M.a.w. waar moet ik klikken op de menubalk om die onderelementen te openen.

 Na een beetje zoeken vond ik die onder weergave op de menubalk.  Als je die aanklikt krijg je een nieuw venster met een zeker aantal mogelijkheden. En de menubalk bevat een hele reeds items met allemaal een nieuw venster.

De items  in de menubalk (in rood onderlijnd), die je in PSE het meest gebruikt,  zijn:  bestand, bewerken, selecteren en weergave.  De andere krijgen ook hun beurt maar in veel mindere mate.  de menubalk zal verschillen van programma tot programma.

Dan is er nog de optiebalk.  In het begin vind je alles een grote verwarrende doolhof maar er veel mee bezig zijn is de oplossing.

Je moet ook al de symbolen van de verticale gereedschapsbalk herkennen en weten wanneer je ze best gebruikt en ook daar leg ik me nu op toe.

Wie aan PSE begint moet de interface van de PC beheersen.  Hoe beter er je mee omkan hoe gemakkelijker het wordt.

Het is een zeer grote en belangrijke brok. 

Dit obstakel wil ik nu overwinnen. Ik wil niet tegen komen wat ik in de cursus tot nu toe voorhad. Telkens als de leraar zei klik dit of dat aan en doe daar volgende bewerking viel ik een beetje uit de lucht.  Ik moest zoeken en vond het maar ondertussen gaat de les door en steek je teveel aandacht in zaken die je in feite reeds moet weten. Zo verlies je heel wat details van de les zelf. Dan moet je thuis de cursus hernemen en soms vaststellen dat ze het daar anders uitleggen.  Roer dan maar eens in deze soep.  De oplossing was een mail naar de leraar en hij begon elke volgende les met …ik kreeg enkele vragen of zijn er nog bijkomende vragen. Dat ik strop liep lag zeker niet aan de leraar maar aan mijn onvoorbereid zijn.

Ik ken nu de knelpunten en ik ga er tegenaan. Elke dag minstens een uur en gisteren was dat meer dan drie uren. Ik kom heel traag vooruit.   Het hele verlof wil ik dat volhouden.  Dit is nu voor mij een prioriteit.

Ik ben alvast één tip niet vergeten...Als je vastloopt,  ga je naar de escapetoets. Raar maar waar...ik heb die heel weinig nodig gehad en de reden was dat ik gewoon niet rap genoeg ging om de bocht uit te gaan. Het ging allemaal langzaam maar zeker.  Ik kwam er maar veel te traag. 
Het missen van twee belangrijke lessen deed mij de das om.