Berichten van 22 februari 2010 tot 28 februari 2010

Het is de tweede keer dat ik photoshop elements volg, deze keer bij de 50 plussers en het wil maar niet vlotten.

Gedurende het krokus verlof probeerde ik herhaalde malen te studeren maar het ging er niet in, beter gezegd…wat ik gezien heb was er zo goed als allemaal uit zodat ik niet in staat was om thuis, ook maar 1 oefening tot een goed einde te brengen.

Het geweer van schouder veranderen en een andere manier van studeren toepassen was het enige dat ik nog kon doen.

In de plaats van de leerstof een beetje te laten rusten, vlieg ik er de volgende morgen direct in.  Tussen 5 en 6u, deze morgen ben ik er voor de eerste keer in geslaagd om thuis twee oefeningen tot een goed einde te brengen.  Ik ben er zelfs in gelukt, die feillos op te slaan in mijn eigen documenten.  Wat ik voordien ook probeerde, ik vond de afbeelding nooit terug.

 origineel

Ik zal proberen om regelmatig een oefening hier te presenteren. De leraar heeft ons gisteren ook getoond hoe we met de theorie moeten omgaan.  Op het eerste zicht lijkt het te lukken.
Ik denk ook dat ik wat tijd nodig had om mij aan te passen aan het klassikale.
Toen ik gisterenavond thuis kwam heb ik aan let gezegd -'Ik heb in de les afgezien als een paard en het wil maar niet lukken.
Daarom ben ik er deze morgen  vroeg ingevlogen. De tuinblog kan wachten.  Die kan ik aanvullen tussen twee spitbeurten in, toch vandaag. Daarvoor al het toch droog moeten blijven. 

De voorjaarsdrukte is begonnen. Een zonnige dag en dus spitten met de platte schop. Ik zit waarempel met de eerste  lentekriebels.  Ik moet zeer goed opletten want ik voel me in goed.  Dan moet ik doseren. Ik spitte vier maal een kwartier, verspreid over de dag: 8u, 10u, 11u45 en 15u45.  Tussenin hielp ik een beetje bij het op orde krijgen vóór het kuisen van de garage.  Het bord de drie koningen hing nog op straat en werd binnen gehaald en verder werden latten en planken naar het houtkot gebracht waar ik bijna niet meer binnen kan (vanwege  de wanordelijke opstapeling).  Je kent dat misschien wel.  Je stapelt en stapelt maar.  Er zakt al eens iets scheef en je aanvankelijke orde is  naar de ‘wup’. 
Zolang je binnen kan, laat je het zoals het is.

Er was ook tijd over om het reclamepaneel voor ‘Kis ‘ verder af te werken.  Het begint stilletjes aan te voldoen aan mijn verwachtingen.

Deze morgen ben ik verder gegaan met mijn ‘Photoshop Elements’. Ik maakte een oefening op canvas  vergroten; dus één of meerdere kaderser rond plaatsen of de canvas verkleinen; de foto verkleinen. 
Deze oefeningen zijn in klas nog niet verbeterd . 
Het lukte en ging voldoende vlot.  Ik ben ervan overtuigd dat het juist is omdat ik het eindelijk begin te snappen.  Ik krijg controle over de zaak.

Van  5 tot 6 werd vandaag van 5 tot 7 en ik kom er verdorie in hoor.  Nadat ik meer dan een uur geblokt en 'gebeest' had, dat mijn hersenen ervan gloeiden, heb ik mij een beetje geamuseerd door te  foefelen met een foto en wil jullie het resultaat tonen.  Ik kom er in en hoop er niet in te blijven.  Geen gevaar want daar zullen Let, de tuin en nog zoveel meer wel voor zorgen. 


origineel  


bijgesneden op zicht  


afmetingen gebracht op +/- afdrukformaat

Dit veranderen van formaat noemt bijsnijden door een deel van de foto weg te snijden door middel van Photoshop Elements (PE). Van foefelen gesproken; dat is verantwoord bezig zijn.

Je kan bijsnijden met pixel verlies (densiteit van het aantal vierkantjes per vierkante inch) of zonder pixel verlies m.a.w. de verhoudingen blijven bestaan m.a.w. de resolutie blijft gelijk op alle foto’s in kwestie .

Het wordt vanzelfsprekend een lentekaartje.


De oorspronkelijke foto. 


Een tekst erin plaatsen zal voor één van de volgende lessen zijn.

 Na de Jaarmis voor  ons Moeder, Vader en nonkel Charles Vercruyse kon ik niet veel napraten  want om 18 u was de seizoensopening van de Kunstkring Rodrigo Flamenco gestart.  Ik had gemeld met zekerheid te laat te zullen komen.  Ik moest ook zo nodig….je weet wel hé.  Rond de kerk gaat dat nu echt niet en zo vertrok ik gehaast. 
Mijn rijallure was beetje te vlug, althans volgens de verkeerscode.  Aan het hoogveld zag ik de eerste uitwijkmogelijkheid zich voordoen. Tijd om een gepaste boom te zoeken was er niet.  Daarom liet ik mijn plas zo vlug mogelijk de vrije loop maar met de wind mee.  Daar kon ik nog tijdig  aan denken.  Het was meer dan hoogtijd.  De bevrijding was groot. Veel tijd voor preutsheid had ik niet en het was ook totaal overbodig. De omgeving was zo verlaten als een woestijn.

Mijn weg zette ik daarna verder, rustig en helemaal niet meer gehaast.  Ik was toch reeds te laat.  De vergadering was zelfs bijna afgelopen. Helemaal op het einde van de tafel plaatste ik mijn bijgehaalde stoel en zat toevallig bij Mia Moreau, Cyrille Declerck en zijn vriendin.
Wie Mia niet kent moet maar eens op het net gaan surfen en zo zal je worden verwelkomt.

Mia Moreaux
		Welkom    Bienvenue
		Welcome    Wilkommen

Zij werkt als beroeps beeldhouwer - schilder en stelde zich ook zo voor en ik naast haar zei prompt Daniël...schilder - beeldhouwer.  Wat ik er niet bij voegde was...amateur. 
De daaropvolgende receptie bleef ze verder babbelen over haar namiddag op een vernissage en een flauw eerbetoon aan een kunstenaar die aan de stad Oostende een belangrijk beeld geschonken had.  

Toen werden we in de grote zaal uitgenodigd voor het souper. Omdat Let niet mee was liep ik er een beetje verloren bij en plaatste mij halfweg, luchtraak op een plaats, helemaal vrij, zowel links of rechts van mij.  Zo liet ik het toeval bepalen wie er naast mij zou komen te zitten en wie werd het?
Mia links en Rosette, de vriendin van Cyrille, rechts. Hij zelf zat nu niet voor maar naast zijn vriendin. Rechtover mij zat de man van Christelle Devriendt, de juwelenmaker in zilver. Zij zat recht tegenover Mia.  Beiden zijn afkomstig uit Oostende.  Mia woont nu ik Oudenburg en Christel nog altijd in haar geboortestad.

Mia is iemand die bijna constant vertelt en de ene belevenis is al straffer dan de andere.  Hoeveel ze aandikt kon ik nog niet achterhalen maar volgens ik het kunstenaarsmidden een beetje  ken moet het ongeveer bij de waarheid aanleunen.
Haar man was niet mee wegens ik weet niet meer wat, al vertelde ze het in geuren kleuren in haar eigen sappige stijl.  Ik was toen even in gesprek met de overburen van Cyrille en zijn vriendin. Dit was een Limburgs koppel dat in Roksem is beland.  Hij maakt heel mooie Keramiek.  Het was een avond om van te snoepen, zowel van het eten als van de sfeer en de gezelligheid.  Ik ken het werk van Mia reeds zo’n dertig jaar toen ze enkel op zijde schilderde. Het is wel de eerste keer dat ik echt met haar sprak en wat nader leerde kennen.

Wie met het werk van Mia eens kennis wil maken, surft maar op haar site.  Het volstaat om op WELKOM  te klikken naast haar foto, en je bent er.  En maak je geen illusies, Mia is nu zeker 15 jaar ouder dan op de foto.  Dat is nu eenmaal zo met vrouwen; vanaf een zekere leeftijd verouderen ze niet meer.