Archief

De  telefoon

Plots was hij er niet meer. Hij leek in rook te zijn opgegaan, lucht geworden, onvindbaar.

Zijn tweelingbroer moest al het werk alleen opknappen. Ja we hebben er twee staan, gekocht in één pakket. Het is een kwestie van opladen.  Laat de ene het afweten, dan kan je overschakelen naar de andere.  Tot op een dag, de tweede onvindbaar geworden was. De eerste liet het aanvankelijk afweten en Let schakelde de vaste telefoon weer aan die uit dienst was genomen omdat de nul maar nu en dan meer functioneerde. De lopers kwamen in de plaats tot er plots eentje’ ribbedebie’ was. Met die vaste sukkelaar konden we op zijn minst opgebeld worden. Het was ook mogelijk om enkele geregistreerde nummers met één enkele tik op een toets in werking te stellen.

De speurtocht begon toen de overgebleven loper opnieuw zijn werk opnam na een rust- en oplaadperiode.  Zijn broer werd opgebeld maar liet niets van zich horen.

Drie weken heeft het zoekritueel zich voltrokken.  Eerst luidruchtig tot broer geen adem meer had en ergens verloren en plat uitgeput te wachten lag tot een toevallig oog op hem zou vallen en een zucht van opluchting zou geslaakt worden  door ons beiden.

Schoenen worden hier niet rap vuil of ik zie niet of ik er smerig mee loop te paraderen en Letje let er niet altijd op.  Temeer, hoeveel schoenen draag ik.  Om in de tuin te paraderen en rond te zeulen draag je toch geen schoenen en in huis ook al niet en in de zomer loop ik in mijn 'blote pekkels'.  De schoenen van Letje zijn niet speciaal uitgerust met een anti vuil laag maar een vrouw heeft altijd tien keer meer paar dan een man.  Het was een heel drukke tijd juist voordat ons moeder stierf.  Met haar uitvaart werd er toch verlangt dat ik keurig voor de dag zou komen.  Hier is het Letje die de schoenen poetst. Het bakje met de poets wordt boven gehaald. De schoenen zijn dan ingesmeerd en ze grijpt naar de oppoetsborstel en staat parmantig met de zo lang en intens gezochte looptelefoon in haar hand. Het was geen zucht van verlichting maar de slappe lach die ons beiden overviel.  En ik had het gevoel dat ‘metje’ duchtig met ons meelachte.

gelukkig nog dat de natuur mooi is  

 
                                            foto Google
We kregen bezoek van een paar mensen.  Er was iemand bij die oneerlijk is en altijd ‘stoefen’ en de beste zijn. Ik heb zoveel mogelijk gezwegen omwille van de andere. Toen ze weg waren voelde ik mij moe en zelfs depressief.  Na een eerder lange ‘siesta’ kon de openingskoers van 2008 mij niet bekoren alhoewel er nogal wat pit in zat.  Buiten was de wind wat gaan liggen nadat hij de hele nacht en morgen nogal tekeer was gegaan. Zo kon ik na de koers nog wat in de tuin gaan werken...gaan foefelen want mijn werk is nooit helemaal perfect zoals van die 'stoefer'.  Ik hou ook niet zo van perfect, zeker niet van mensen die zich voordoen als perfect. De natuur kan perfect zijn als hij door de mens niet is verknoeid. Waarom zou ik, denk je, mij aangesloten hebben bij een vereniging voor ecologische leef- en teeltwijze?

K A S P E R

Familie en vrienden krijgen vandaag het geboortekaartje in de bus, tenminste als de post zijn werk goed verricht. Ik komen hier geen foto's van de boreling. Ik heb er aan de familie met internet een paar doorgestuurd.  De rest zullen bekeken kunnen worden als we allen zullen uitnodigen bij ons, hier in Stalhille om op Kasper een welkomstborrel te komen drinken.
We doen dat begin mei zodat diegenen die de verplaatsing naar Leuven niet aankunnen, de gelegenheid te even om Maarten en Leven te komen gelukwensen met hun eerste spruit die op 6 maart werd geboren om 0u25, 3kg700 woog en 51,5sm lang is. De geboorte heeft een, voor een eerste kind normaal te noemen duur van 4u gehad en alles is fijn en vlot verlopen. Moeder en kind blaken van gezondheid. De vader daarentegen lijkt afgepeigerd. Gelukkig heeft hij nu enkele dagen tot moeder en baby thuis komen om wat bij te slapen.
Leen en Kasper verblijven nu in het H.Hart ziekenhuis, in de Naamse straat te Leuven op kamer 217. De bezoekuren zijn beperkt tot: van 14 tot 16u en van 18u tot 20u, om de moeder de nodige rust te gunnen.
Voor wie met trein en bus gaat: eens in Leuven ga je naast het station naar de bushaltes en op perron 6 neem je de bus nr 2 Heverlee Campus. Opgepast, het kan gebeuren dat er een andere bestemming is aangeduid, als de chauffeur verstrooid is en enkel het nummer veranderd.
Wij hebben het gisteren voorgehad maar ik heb dus uitleg gevraagd. Dus ga vooral voort op het nummer 2. en staat er Heverlee campus bij dan zit je zeker juist. 

Goed rusten is de boodschap. De bovenvijver in de tuin werd overheerst door ‘pirusriet’.  De rest van de planten werden er stilaan onder verstikt.  De oorzaak was dat de planten niet allemaal in mandjes groeiden die men onder controle kan houden.  Wordt de plant te groot dan haalt men de mand uit de vijver en knipt men alles weg wat buiten de mand bijgegroeid is.  Bij ‘pirusriet’ is dat een jaarlijkse klus.  In de benedenvijver heb ik dat onder controle.

Gisteren was een ideale dag voor dit werk.  Plots stond daar een kabouter en die heeft het meeste werk gedaan.  Eerst knapte hij een winterklus op voor mij door de resterende stammetjes van de kriekelaars in klosjes te zagen en netjes te stapelen.  Beide werkjes werden in een uurtje tijd geklaard.

Na afloop wilde ik de sterke kabouter trakteren op een edele drank maar de goede fee was nog op boodschappen. Dan heb ik maar spijs en gewone drank boven gehaald en kabouters zeggen nooit nee tegen een hapje.

Nu zit ik met een vuile stinkende boel opgeschept. Het vuil bezinkt wel en de stank is weg tot ik er opnieuw begin in te roeren. Op tijd en stond rusten, is de boodschap.