Archief

Dagdagelijks

Wat houdt dat in feite in?  Wat men zegt, een gewone dag met niets speciaals. Gisteren was er zo één.  Iemand anders zal zeggen-'alles is speciaal'-.  Het is maar hoe je het bekijkt.
Het  regende heel wat en de temperatuur voelde eerder warm aan tegenover de vorige dagen.  Ook worden wennen we een beetje aan al die nattigheid.  Niet dat we het gewoon worden.  Mooi warm weer gaat niet vlug tegen steken maar van zodra het twee dagen na mekaar slecht weer is beginnen sommigen te zeuren en humeurig te worden. Daar heb ik weinig last van.

Ik moest naar de les van 
 ‘fotoshop elements’ en ging er deze keer met minder geestdrift dan deze dame heen.  Ook veel minder dan naar mijn gewoonte.
Veertien dagen geleden was ik niet aanwezig  en vorige week  kon ik slechts zeer moeizaam volgen.
Er waren een paar knelpunten waar ik geen snars van begreep.

Gelukkig heeft de leraar alles goed opgevangen .  Hij begon met: zijn er vragen?  En het regende vragen, de één na de andere. Drie kwart van de les werd daaraan besteed.  Bijna iedereen had een knelpunt en ik hoefde zelfs mijn vragen niet te stellen.  Ik heb genoteerd zodat  mijn schrijfstok  begon te stotteren en te snotteren.  Gelukkig bevatte mijn pennenzak een reserve schrijfstift. 

Ik heb nog veel werk in de tuin maar hoop wat meer op de PC te kunnen om de theorie in praktijk te brengen en dan hier het resultaat te tonen.    Ik zal er tijd moeten voor maken en enkele activiteiten  een duw geven naar later of naar nooit of hulp vragen.  Als ik het niet zo aanpak dan gaat de kennis  verloren.  De gedrukte cursus is wel een hulpmiddel waarmee ik alles kan hernemen maar dat vraagt nog meer tijd.    Het is natuurlijk niet de bedoeling om de kennis te laten afkoelen. Ik zal er trachten werk van te maken.  Regenweer is natuurlijk een echt natuurlijk excuus.

Na een dag als gisteren ga ik steeds met een goed gevoel maar doodop, heel vroeg, naar mijn bed. Deze morgen was het  een ietsje later dan, ook naar gewoonte,  toen ik fris en monter aan de slag ben gegaan.

Mensen met rugklachten kunnen in Blankenberge terecht bij een zeer goede osteopaat.  Deze keer was het Let haar beurt. Het was op een zonnige namiddag  in het begin van de voorbije week. Ik zou ondertussen een wandelingetje maken. De osteopaat heeft zijn praktijk heel dicht bij het station. 


Ik begon mijn wandeling op het stationsplein en wilde dan wandelen tot aan de zee


maar ik geraakte enkel tot aan het oude stadhuis.  Soms zijn daar kunsttentoonstellingen.  De oorzaak lag wel bij mij. In de plaats dat ik eerst bij de osteopaat binnenging voor een sanitaire stop was ik wel verplicht om ergens anders binnen te wippen.

 

Er is daar keuze in overvloed want het is daar vol van café  en bistro  maar ik ging binnen in café Terminus. Ik bestelde een the  en ging dan de dringende kant op. Nadien zat ik rustig van mijn theetje te genieten en toen bemerkte ik een plakkaatje aan de ingang van de toiletten waarop stond. 'Wie niet consumeert
30 eurocent voor het toilet'.  Aan het vroegere stadhuis gekomen moest ik terugkeren. 


Zo kwam ik opnieuw aan het station terecht en Let kwam mij reeds tegemoet. De auto was geparkeerd aan de andere kant van het plein, een traatje voorbij het station. 

Als je de hele week met regenweer af te rekenen hebt en het is op zondag droog, dan vlieg je er gewoon in.
De zondag beschouw ik als een rustdag en zelden zal ik dan in de tuin gaan werken. er moest nog een heel klein deeltje afgedekt worden  maar ik geraakte er niet mee klaar.  Gisteren heb ik het dan in één uur kunnen klaar spelen en dat van 9 tot 10u.
Op zondag mest voeren gebeurt in feite nooit en dan is het dan toch gebeurt.  Slechts één enkele kruiwagen maar eerst moest het restje veldsalade anders worden geschikt en dan de grond wat opgevoerd
Niet dat ik nu geen werk meer heb in de tuin, neen.  De moestuin is afgewerkt en dat was heel belangrijk. Ik kan nu beginnen snoeien want vele struiken zijn de verwildering nabij. 

Hij wordt met Nieuwjaar 90 jaar .  Zijn verstand en geheugen lijken onaangetast. Zijn ruime interesses zijn niet afgenomen.  Hij knutselt en foefelt er nog op los in zijn smisse. Alleen kan hij niet meer zo goed uit de voeten.  Met behulp van een loopkarretje waar je iets kunt mee vervoeren behelpt hij zich. In zijn werkplaats 'warreert' hij rond met één of twee wandelstokken.

Gisteren zag ik toevallig dat de poort van zijn smisse open stond, wat betekent dat hij dan bezig is. Ik had daar een snoeischaar staan met lange mouwen waaruit ik een boutje verloren had. Die stond daar reeds van vorig jaar en nu ik mijn jeneverbessen wilde snoeien moest ik mij behelpen van een gewone kleine schaar.  Omdat je het niet verkeerd zou begrijpen zal ik maar zeggen een 'seccateur’.  Ik ben de straat over gestoken en vroeg Vital of hij me kon helpen.  In minder dan tien minuten was de klus geklaard.  Het duurde zolang omdat er een veertje moest herbevestigd worden.  Vital helpt mij reeds 25 jaar en als hij iets vraagt, is het voor mij nooit te veel.

Tuinwerk, atelier, schrijven, lezen en studeren.  Ja ,zo staan ze wankelbaar in de voorkeur van nu. Dat is met perioden.  Er is een tijd geweest, toen ik beelden maakte, dat het atelier op de eerste plaats prijkte.  Het studeren is altijd een wil - daad geweest als ik het vuur aan de schenen voelde.  Dat is nu niet anders. 

Het schrijven heb ik op de voorlaatste plaats geplaatst omdat dit een gaatjesvulling is. Elke dag schrijf en lees ik maar elke dag werk ik ook in de tuin uitgenomen op zondag tenzij zeer uitzonderlijk.  Dat bezig zijn is steeds minstens een half uur  en maximum vier uur. 

De namiddag is rusten en ontspannen of mensen bezoeken.  Als Let thuis is gaan we veel wandelen.  Onze voorkeur gaat naar de zee, als is het maar om eens goed uit te waaien.  Als Let van haar werk komt kan ze dat dan meestal zeer goed gebruiken. Er is vooral aan één iets gebrek en dat is tijd. Als je geldgebrek hebt, kan je zaaien naar de zak. 

Bij tijdsgebrek moet je voorkeuren vastleggen en bij mij wordt het leren heel vlug naar achteren geschoven.  Zo erg is dat niet omdat ik fotobewerking studeer en dat is geen absolute noodzaak. Ik ga naar SNT omdat dit een afspraak is met Let.  Als je een nieuw apparaat wilt dan moet je een cursus volgen.  Soms moet ik op mijn tanden bijten, gelukkig zijn ze sterk en de mijne, om er heen te gaan maar eens daar begrijp ik alles en geniet ervan.  Begrijpen is niet het probleem en als ik bij het maken van de oefeningen vastloop, dan geeft de leraar het juiste duwtje en ik kan verder.  Maar het ergste is dat ik die hoeveelheid leerstof van één les niet kan assimileren  en bij het maken van toepassingen thuis, al vlug blokkeer.

Reeds uren heb ik gezocht naar waar en hoe ik de doezelaar moet instellen maar mijn geest blijft zo verdoezeld dat ik de echte doezelaar maar niet kan lokaliseren. 

Als dat laatste klinkt als Latijn voor jou dan kan ik proberen een heel klein beetje uitleg te geven.

Als je op een grote foto een kleinere wilt plakken zonder dat zijn omtrek duidelijk zichtbaar is dan zal je die omtrek vervagen, dus verdoezelen. 

Omdat er maar 24 uur zijn in één dag  werk ik in fasen en in bevliegingen.  Eén dag kan niet alle elementen van mijn leven bevatten.  Er zijn bv. perioden waar het schilderen op een laag pitje staat of even stil ligt en als het regent kan ik soms na mijn half uurtje tuinwerk de rest van de dag in mijn atelier aan het foeteren en foefelen zijn.  Het leven van een gepensioneerde zoals ik, is mooi, als hij het mooi maakt en ik maak het mooi. Als Let haar dag begint, ben ik meestal reeds vier uur druk bezig geweest. Eén van de gevolgen is dat ze bij het opstaan enkel haar voetjes onder te tafel hoeft te plaatsen en bekomen van haar ochtendhumeur.  Ik moet zeggen dat ze  bijna totaal van dat verschrikkelijk humeur in de ochtend,  genezen is.

’s Avonds ben ik plat maar tegen de morgen ben ik opnieuw opgeladen.  
De laatste tijd gebeurt het alsmaar minder dat ik ook overdag plat val en het is heel lang geleden dat ik nog eens een nuldag meemaakte. 

Met de batterij van onze auto gebeurt dat zelden of nooit. Bij de auto van Liesbet is dat reeds enkele keren voorgevallen door o.a. een lichtje te laten branden binnenin en een andere keer was de koffer tegenaan blijven staan en was het weer panne.

Gisteren moest ik om drie uur in Oostende zijn en wilde om half drie vertrekken en de auto gaf geen kik. Welk lichtje is er nu  blijven branden?  Was mijn eerste gedacht.  Op het ogenblik zelf kan je het niet controleren want er is niets van stroom. Ik kon alvast de kofferdeur voelen maar die zat vast.  Het onheil kwam niet uit deze hoek.

Rap getelefoneerd dat ik waarschijnlijk niet zou komen of op zijn minst veel te laat zijn.

De garagist, recht over de deur was thuis en kon al vlug komen met een batterij en twee kabels. De auto draaide en ik kon starten.  Voor de veiligheid plaatste hij batterij en kabels in de koffer van de auto en ik vertrok.   100m ver,  begon er op het dasbord een rood lichtje te branden maar ik herkende het niet. Stoppen en de deuren controleren zou de oplossing zijn geweest maar ik keerde vlug terug en reed de garage binnen. De gewoonte om stil te leggen deed me de das om. De garagist moest de batterij er opnieuw aanleggen en toen zag hij dat de rechter deur niet helemaal dicht was. Het is niet de eerste keer maar hopelijk was het de laatste dat ik zo’n flauwe grap door eigen fout op mijn hals haal.

Ik ben dan maar thuis gebleven.  

De laatste keer dat wij bij Leen in Leuven waren zijn we even in Mechelen geweest om het terrein te bekijken waar ze zouden bouwen.  Toen was de plateau de dag voordien gegoten. Nu moet je maar eens kijken  na twee  maanden , hoe ver het staat.  Er is veel vertraging door een ziektegolf bij de werknemers van de afwerking.  Ik ben even binnen geweest in de bouw maar het enige wat ik tot nu toe van de tuin zag was het begin.  De vorige keer konden we er niet in omdat over de totale breedte  een strontlaag lag open gevloeid van wel 10 cm dik. Onder de oprit zat een ouderwetse gemetste beerput en daar hadden ze toen werkelijk het onderste uit de kan (put) gehaald. Nu was dat grotendeels ingesijpeld of opgedroogd en er was ook een passage gemaakt.  Ik ben eerst  tot een beetje over halfweg  gegaan maar op zeker ogenblik zijn er geen afsluitingen meer.

Toen ben ik maar terug gegaan naar de bouw en vroeg ik Leen tot waar hun tuin liep…’tot aan de afsluitingshekkens  met de Volvo-garage.’ Was haar antwoordt.  Daar heb ik geen foto van genoemen.
Dan zijn Let en Kasper de tuin ingegaan tot halfweg maar ik ben doorgestoken tot het einde. Eens de enige spar van de tuin , een grote halve kerstboom,  voorbij is de grond een beetje overgroeid met bramen. Toch kan je relatief gemakkelijk door. 

Vroeger kon ik goed de lengte van een terrein bepalen door mijn stappen van één meter toe te passen. Op kleine lengtes klopte dat altijd.  Ik dacht dat Maarten of Leen mij hadden gesproken over zo’n honderd meter. Bij mijn honderdste stap was ik nog niet eens aan het gebouw en finaal kwam ik op 135 uit. Leen wist het dus niet exact.  Een beetje meer dan honderd, was opnieuw haar antwoord.  Toen we terug  in Leuven waren vroeg ik het aan Maarten en die zei 135.  Ik wist meteen dat ik de stappentechniek van 1m nog bezat.  De juiste breedte stapte ik niet af en vroeg het ook niet maar ik denk aan 14m en dat is een goede breedte maar door de enorme lengte daar tegenover, lijkt hun tuin een lange smalle gang te zijn. Het lijkt op een bos omdat hij vanaf halfweg samenvloeit met een aangrenzend perceel van gelijke aard.  De begroeiing  bij hen bestaat hoofdzakelijk uit notenbomen en hazelaars. Er is nog veel dringend werk aan de bouw en in de tuin, alleen maar om zf te bakenen en te maken dat Kasper niet verloren loopt in het bos.  Hoe ver het ook staat, op 1 februari moeten ze in Leuven buiten zijn en desnoods gaan ze in Mechelen in hun eigen  huis kamperen zonder trappen en allemaal beneden wonen en slapen.

In het voorjaar houden ze dan babyborrel en ik hoop dat er van onze familie een goede vertegenwoordiging zal zijn.  Ofwel wordt er een bus ingezet ofwel zal er moeten verstandig ‘gecarpoold’ worden.  De twee families zijn opnieuw apart uitgenodigd want van weerszijden zijn er bijzonder veel rechtstreekse tantes.  De nonkels zijn vooral aangetrouwd, op enkele uitzonderingen te na gesproken. Of neven en nichten uitgenodigd worden weet ik niet.  Waarschijnlijk wel!


De hoek aan de voorkant waar je door het huis heen het groen van de tuin opmerkt. 


De achterzijde waar je veel glas opmerkt.  Binnenin heb ik even geloerd maar je zou er de benen kunnen breken van al de buien, leidingen en materiaal  op de grond. Waar nu de stelling staat, wordt later een grote verranda aangebouwd. 


Daarbij waren er twee werklieden aan het werk.  Leen en Let zijn tot bij hen geweest. Ik ben de tuin in gegaan.


De bedoeling was om tot het einde te gaan.


Ik ging steeds maar dieper en keerde mij dan regelmatig om een foto te nemen in de richting van het huis. op een bepaald ogenblik zie je het niet meer van de bomen en de struiken. 


Eens aan de hun spar gekomen ben ik de eerste keer teruggegaan. Er staan nog sparren in het bos maar die zijn niet van hen.  Bekijk goed de spar en je zult begrijpen waarom ik het heb over een halve kerstboom.


Omdat ik de grens niet vond ben ik het dus aan Leen gaan vragen. Halfweg hun eigendom houdt de tuin van de buren op en gaat over in bos dat met Leen en Maarten's tuin vervloeit.  Als je de afsluiting van de buren doortrekt tot het einde dan heb je een juister idee van de grootte van de tuin.  Nu toont hij enorm ruim door die overvloeiing. 


Over de tuintjes heen heb je zicht op de watertoren van Mechelen die daar in de buurt staat.  die ziet er helemaal niet uit als een watertoren. Waar ze het water opslaan kan je niet zien. Achter hun tuin ligt het industriegebied.  Wat de notelaars betreft, denk ik dat er 9 of 10 staan.

Na die zaterdag uitstap hebben wij het nu op zondag rustig gehouden.
Let wilde naar de mis gaan in  Zevenkerken maar ik blijf in de winter thuis omdat het in die kerk zo koud is dat ik vroeger altijd iets opdeed. Het bracht telkens heel mijn zondag om zeep.  Als de preek dan nog eens zagend tegenviel dan was het hek helemaal plat getrapt. Nu maakt ik alles klaar voor het eten en dek de tafel, zodat Let nog enkel de afwerking moet verzorgen.  DaarVoor de rest is het lezen en soms eens een mis meepikken op tv. Er is ook op de  PC voldoende in te halen.  Ik krijg o.a. mijn foto’s maar niet gecontroleerd op kwaliteit.  Van de vroegere foto’s mag meer dan de helft weg wegens onscherp. Dit is een meer tijdrovend geval dan ik had verwacht.  Na een half uur ben je er scheel op gekeken en dan doe je best iets anders of je delete nog de scherpe en mooie foto’s.  Ik probeer elke da zo’ kwartiertje vrij te maken om me daar mee bezig te houden maar de laatste tijd zijn er zoveel prioriteiten dat ik op de duur niet meer weet welke prioriteit ik prioriteit moet geven.
Ik zou bijna gaan hopen op een lange vuile winter.

In de namiddag hebben we samen wat slaap ingehaald en zijn dan gaan wandelen inhet  prachtige duinenbos tussen de Haan en Wenduine.  Daar was het helemaal niet koud.  Zo liet ik mijn handschoenen in mijn vestzak.  Ik draag die enkel bij hoogste noodzaak.

Bij het thuiskomen zwoegde ik een half uur op de PC om de bijdrage die ik deze morgen plaatste af te krijgen maar door vermoeidheid en gebrek aan concentratie heb ik per vergissing de boel gewist en mocht ik deze morgen herbeginnen.  Nu lukte het in een kwartier. Om acht uur was ik ‘Perte totale.

Ik sliep als een blok en ben dan ook heel uitgerust opgestaan.

De moestuin ligt in zijn winterplooi op één klein hoekje te na gesproken. Ik ben er juist niet geraakt om de frambozen met een laagje mest af te dekken.  Die zaterdaguitstap naar Leuven en Mechelen strooide roet in het eten. Het kwam allemaal zo onverwacht.  Alles zit vanaf nu zo eivol. Is het niet voor ons, dan is het voor Leen en Maarten.  Het was onze enige kans om nog voor het jaareinde het huis van Leen en Maarten te zien.  Dat het er zo druk en rommelig uit zou zien had ik niet verwacht.

Ik ben vooral blij een gedacht te hebben van hun diepe tuin en van de omgeving waarin ze zullen wonen. Er is geen lawaai van de autostrade Brussel - Antwerpen die relatief dichtbij ligt. Het industriepark geeft ook geen lawaai af.  Wat je eventueel hoort zijn spelende kinderen in het gebuurte.

Vandaag worden de paneeltjes voor het project ‘Kleur in Stalhille geleverd. Het zijn er 96 en daarbij nog vier stroken van 61cm op 2m50, die zullen gebruikt worden om de aankondigingpanelen voor het project te maken.  Tot nu toe was dat in vier delen wat altijd een tijdrovende montage vergde.  Ik  herleid het nu tot één lange strook waarop alles zal vermeld worden wat nodig is.  Dat is niet veel  t.t.z. Kleur in Stalhille en daaronder  juni  - oktober.  Ik heb de hele winter om daaraan te werken.

De kleine paneeltjes moeten een grondlaag krijgen aan beide kanten. Daarnaast moet ik nog een drietal grote panelen van 2,5m op 1,22 grondig herwerken.

De kleine paneeltjes die dit jaar op de schoolmuur hingen zullen volgend jaar op de bijgekomen houten muren hangen die aan de rand van het dorp zijn geplaatst.

Plots werd ik zo moe dat ik alles stop zette, me in de driezit dubbel toe plooide en als een blok in slaap viel. Zo midden de dag slapen bevalt met nooit.  Na één of twee uur wordt ik dan door het één of het ander of door iemand gewekt. Helemaal versuft schiet ik dan wakker en het lijkt of de wereld vergaat.  Het duurt meer dan een uur vooraleer ik opnieuw mijn normale, goedgezinde plooi terug krijg.  Een  koude douche help het proces te bevorderen maar in de winter ben ik er geen voorstander van.

Gisteren voerde ik onder de dekmantel van de ‘Minder mobielen centrale’ een oude vrouw naar het AZ in Brugge.  Haar zoon wachtte ons op aan de ingang en zou haar verder naar de dokter begeleiden.  We hadden een plaats in het ziekenhuis afgesproken waar ik op hen zou wachten. 
Met behulp van    de minder validen kaart van de dame kon ik de auto gratis parkeren.   Dan begon het wachten. Een spannend  en leuk boek hielp met aangenaam door de wachttijd heen.

 Na een uur kwamen ze nog niet opdagen. 
Ik moest toch even mijn benen rekken  en .......................................raakte daarna aan de praat met twee gezellige oudere dames.  Eén van hen vroeg mij hoe laat het was terwijl de andere met een polshorloge in haar hand zat er erop keek.   Ik veronderstelde dat het uurwerk in panne lag en zei half drie op de kop.  Ik had het nog het laatste woord in mijn mond toen de dame met het uurwerkje in de hand  tegen haar medegezellin begon…’Moet je nu wel het uur vragen aan meneer!, als je ziet dat ik op het mijne aan het kijken ben?’.  De andere begon te lachen en vroeg heel guitig ‘ewel hoe laat is het bij jou?’  De andere schoot als het ware wakker en keek nog eens met ongelovige verwonderde blik op haar uurwerkje.  ‘oei’ zei ze vlug ‘ hier is het nog maar twee uur’.  ‘Ik wist het’ zei de andere ‘ we hebben onze bus gemist…jij met je pruts van een horloge,  smijt dat maar in de prullenmand!’.  De andere reageerde niet en stak het in haar handtas.  De twee keken mij aan  alsof er niets was gebeurd en we babbelde gewoon over het koude weer en dat ze blij waren dat ze binnen konden wachten op  hun volgende bus van de Lijn. Naar ik hoorde zou dat niet meer zo lang duren Ondertussen kwam mijn passagier terug van de dokter en ze zag er niet wilgezind uit. Oei dacht ik, dat zal slecht nieuws zijn.