Archief

 Na de Jaarmis voor  ons Moeder, Vader en nonkel Charles Vercruyse kon ik niet veel napraten  want om 18 u was de seizoensopening van de Kunstkring Rodrigo Flamenco gestart.  Ik had gemeld met zekerheid te laat te zullen komen.  Ik moest ook zo nodig….je weet wel hé.  Rond de kerk gaat dat nu echt niet en zo vertrok ik gehaast. 
Mijn rijallure was beetje te vlug, althans volgens de verkeerscode.  Aan het hoogveld zag ik de eerste uitwijkmogelijkheid zich voordoen. Tijd om een gepaste boom te zoeken was er niet.  Daarom liet ik mijn plas zo vlug mogelijk de vrije loop maar met de wind mee.  Daar kon ik nog tijdig  aan denken.  Het was meer dan hoogtijd.  De bevrijding was groot. Veel tijd voor preutsheid had ik niet en het was ook totaal overbodig. De omgeving was zo verlaten als een woestijn.

Mijn weg zette ik daarna verder, rustig en helemaal niet meer gehaast.  Ik was toch reeds te laat.  De vergadering was zelfs bijna afgelopen. Helemaal op het einde van de tafel plaatste ik mijn bijgehaalde stoel en zat toevallig bij Mia Moreau, Cyrille Declerck en zijn vriendin.
Wie Mia niet kent moet maar eens op het net gaan surfen en zo zal je worden verwelkomt.

Mia Moreaux
		Welkom    Bienvenue
		Welcome    Wilkommen

Zij werkt als beroeps beeldhouwer - schilder en stelde zich ook zo voor en ik naast haar zei prompt Daniël...schilder - beeldhouwer.  Wat ik er niet bij voegde was...amateur. 
De daaropvolgende receptie bleef ze verder babbelen over haar namiddag op een vernissage en een flauw eerbetoon aan een kunstenaar die aan de stad Oostende een belangrijk beeld geschonken had.  

Toen werden we in de grote zaal uitgenodigd voor het souper. Omdat Let niet mee was liep ik er een beetje verloren bij en plaatste mij halfweg, luchtraak op een plaats, helemaal vrij, zowel links of rechts van mij.  Zo liet ik het toeval bepalen wie er naast mij zou komen te zitten en wie werd het?
Mia links en Rosette, de vriendin van Cyrille, rechts. Hij zelf zat nu niet voor maar naast zijn vriendin. Rechtover mij zat de man van Christelle Devriendt, de juwelenmaker in zilver. Zij zat recht tegenover Mia.  Beiden zijn afkomstig uit Oostende.  Mia woont nu ik Oudenburg en Christel nog altijd in haar geboortestad.

Mia is iemand die bijna constant vertelt en de ene belevenis is al straffer dan de andere.  Hoeveel ze aandikt kon ik nog niet achterhalen maar volgens ik het kunstenaarsmidden een beetje  ken moet het ongeveer bij de waarheid aanleunen.
Haar man was niet mee wegens ik weet niet meer wat, al vertelde ze het in geuren kleuren in haar eigen sappige stijl.  Ik was toen even in gesprek met de overburen van Cyrille en zijn vriendin. Dit was een Limburgs koppel dat in Roksem is beland.  Hij maakt heel mooie Keramiek.  Het was een avond om van te snoepen, zowel van het eten als van de sfeer en de gezelligheid.  Ik ken het werk van Mia reeds zo’n dertig jaar toen ze enkel op zijde schilderde. Het is wel de eerste keer dat ik echt met haar sprak en wat nader leerde kennen.

Wie met het werk van Mia eens kennis wil maken, surft maar op haar site.  Het volstaat om op WELKOM  te klikken naast haar foto, en je bent er.  En maak je geen illusies, Mia is nu zeker 15 jaar ouder dan op de foto.  Dat is nu eenmaal zo met vrouwen; vanaf een zekere leeftijd verouderen ze niet meer.

Het is balen bij Leen en Maarten.  Gisteren kregen wij het bericht dat ze niet eerder dan begin mei in hun huis zullen kunnen. Over het waarom hebben wij geen precieze gegevens.  Het zou over de verwarming gaan.  Kaspertje verjaart op zaterdag 6 maart en wordt...
Ze hadden het zo graag in ”Ons nieuw huisje “ gevierd maar bij oma Lientje zal het ook wel leuk zijn. 

Wanneer de babyborrel nu zal plaatsvinden is nog niet bepaald. Alles doet denken aan koers met hindernissen. Maar uiteindelijk komt toch alles in orde.  Wij hebben in de tijd ook gebouwd en je moet in niets verschieten. Het venijn zit altijd in de staart.

De trap staat er en dan zou alles heel vlug gaan maar.... 

...dat feest gaat dus niet door.  Dan krijg je natuurlijk gevolgen die niet zo plezant zijn.  Wat enkele weken zou duren zal nu uitlopen op enkele maanden. Het ergste gevolg is iedere morgen en avond, met de twee spruiten in de auto, de file van 1u van Antwerpen naar Mechelen, moeten doorstaan. Dat is elke dag twee uur. 

Zo te zien is er nog heel wat werk aan de winkel. Maarten heeft om de kruiwagen gevraagd die ik hem beloofde.  Het ziet er dus naar uit dat hij er in de tuin gaat invliegen. 

Ik kan alleen maar bevestigen dat ik nu eindelijk inzicht heb en moeiteloos meekan in het lessenritme van SNT. Zes maanden zweten en afzien en niet opgeven.  Het was dan ook meer dan 40 jaar geleden dat ik niet op de schoolbanken had gezeten voor een zeer lange periode.  Al die tijd studeerde en leerde ik bij op mezelf, druppelgewijs.
Bij het maken van de oefeningen loopt het niet altijd vlekkeloos maar met een beetje zoeken weet ik er door te spartelen en het tot een goed einde te brengen.  Vroeger zocht ik tevergeefs tot ik er scheel bij zag.

Bij onderstaande oefening waar je een foto moet uitsnijden in een bepaalde vorm en op een achtergrond plakken lukte ik maar niet om die op de achtergrond te plakken. 

 De koude blijft maar aanhouden.  Hoe mooi wandelweer het ook lijkt van achter  glas, om het ook effectief te doen moet je dik aangekleed zijn. 
Gisteren wou ik een flinke wandeling maken maar hoe ik ook stapte in mijn volle vermogen, opwarmen lukte niet.     Het  bleef bibberen geblazen. Ik was gewoon te licht gekleed en had daarbij nog de verkeerde schoenen aan ook.

Lang heeft mijn wandelen dan ook niet geduurd. Ik veranderde van gedacht.

Bij het maken van de oefeningen van 'Photoshop Ellements'  ben ik blijven steken, voorlopig toch, op de oefening van een foto spiegelen. De lagen blijven vergrendeld waardoor de foto draait op de andere laag.  Ik zal blijven zoeken hoe dit te ontgrendelen valt.
Het is de laatste oefening die we moeten maken.  We zullen ze in klas verband wel oplossen maar het zou een grote overwinning zijn  op mijn onwetendheid moest ik er thuis in slagen.
Het kan ook niet allemaal lukken van de eerste poging.

Niettegenstaande opa Vanelsen was overleden zou de verjaardag van Kasper toch gevierd worden.  Oma wilde het.  We waren uitgenodigd.
Er ging veel aandacht naar Oma en naar Kasper.  Eerst hebben we ons medeleven betoond en ze vertelde het hele relaas en dat het leven verder gaat en dat dit leven nu haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen is.

We hadden om 13u met de trein richting Kapellen genomen. In Brussel wilden we overstappen naar de trein richting Amsterdam.  We waren aan de vroege kant en konden een trein eerder nemen naar Antwerpen centraal om in Mechelen uit te stappen.

Maarten stond ons op te wachten en nog geen 5 minuten later waren we bij de bouw.  Hij was er aan het werk. Nu ze pas ten vroegste tegen begin mei zullen kunnen verhuizen gaat hij veel zelf doen, o.a. de binnendeuren plaatsen en alle muren schilderen,  waardoor ze  veel geld kunnen uitsparen.  De babyborrel zal waarschijnlijk in de loop van de maand juni plaatsvinden.
 

De vrije kant van de trap is beweiligd door een vannet.


De trapleuning staat tegen de muur. Op het bovenste komt er een stijlmuur.


Vanuit het venster, door de stellingen heen heb je een prachtig zich op de bijgelegen watertoren die een prachtig orientatiepunt is, zowel met de bus als te voet.


Op het eerste verdiep is de speelruimte voor de kinderen. De schommel hangt er reeds.  En ik zal niet alles verklappen maar dat is toch iets heel appart hoor. Dat moet je met je eigen ogen zien  om het te kunnen geloven. Ik voorzie toch wel tantes  die ongelovig met hun hoofd zullen schudden. 


 Eens buiten wordt je aandacht vooral getrokken naar de heel nabije watertoren.


Het deel van de tuin dicht bij de bouw is een warboel .


Het verdere deel is dan een wildernis en eerst moet je een paar stevige, bij regenweer glibberige hindernissen overwinnen om daar toegang te krijgen.  We zijn niet lang gebleven om dan te vertrekken naar Kapellen...toch wel een 25 minuten rijden bij vlot verkeer.  

 

Daar zijn we ontvangen in het kinderdagverblijf van oma Lientje. Het verblijf heeft parodiale papieren.
De sfeer  was er rouwend en gelijktijdig vierend. Toch iets heel apart hoor.  Ik kan het best vergelijken met feesttrompet in sourdine.

.

Gaan wandelen aan zee in het zonnetje. Tien minuutjes rijden, fijn lekker warm in de auto. Uitstappen op de parking en alles in orde, aangenaam in de zon. De meegenomen sjerp laat je maar liggen, niet nodig.

We komen op de dijk na een korte helling naar boven.

Twee stappen terugzetten.  Een ijzige wind sneed alle woorden uit onze mond weg. Maar we beten door tot aan de eerste trap naar het strand en het laagwatergedeelte  om vaste voet aan de grond te hebben. Zonder woorden was het gegaan maar met een schouderduwtje en een hoofdbeweging naar links. Vanaf dan was het wind mee.  Toch moest in nog mijn kraag recht zetten.  Let was ingeduffeld in haar kap.  We keerden terug in volle zon maar drie trappen in de andere richting zijn we naar de dijk terug geploeterd in het opgehoopte zand.

Daar is een klederenwinkel   die we vlug binnen stapten. In de zomer blijf ik altijd buiten op de mannenbaken die juist voor de ingang staan.  Daar zitten zo goed als nooit vrouwen op want die zijn aan het snuisteren en het neuzen in de textiel.

Gisteren had ik mijn fotoapparaat mee maar onverrichte zake keerden we terug. Zonder handschoenen waren mijn vingers te versteven en met handschoenen fotograferen,  begin er zelf maar eens aan. Met protocolhandschoentjes aan zou het misschien wel lukken maar wie draag die nu tegen de koude.

De thee heeft thuis dubbel gesmaakt en pas dan voelden we hoeveel deugd we hadden gehad van onze sterk ingekorte bewegingsuitstap. Heerlijk!!!???

Toen ik gisteren voor mijn bijdrage over dat wandelen en passende figuur zocht om bij opgehoopt zeezand te plaatsen stootte ik plots   op een virus en kreeg er een melding van. Op het eerste ogenblik is dat in zulke omstandigheden toch altijd even schrikken.   Het geeft mij altijd het gevoel alsof ik op een mijn ben gelopen en het er levend van af breng en niet dat van bekropen worden van vieze beesten.  Een ander gevoel is dat van  ik heb je bij je pietje hé vriend.

Ik klikte op connectie verbreken  en ‘avast’  doet dan de rest. Vroeger bij ‘Macfee’ stond er 'virus verwijderen' waarop je diende te klikken. Dat gaf een groter gevoel van zekerheid dan connectie verbreken. 

Toen ik even later in 'Photoshop Elements' iets abnormaals voor had dacht ik van ‘lappe’, 'k het liggen, de virus speelt met mijn voeten .  Op slag ben ik gestopt en pas in de namiddag heb ik terug de PC heropgestart en heb op het pijltje gedrukt waarmee je de teksten oproept van werktuig herstellen en alle werktuigen herstellen en ik klikte op het laatste  en al mijn miseriegedachten waren plotsklaps opgeruimd.  P.E. werkte weer zoals het hoort.  Dat noemen ze dan de kleine miserie van de beginneling.  Sorry ‘avast',  in het vervolg moet ik wat meer vertrouwen hebben dat jij het probleem wel van de baan helpt.

Op de PC bezig zijn vraagt volle .  Voor mailadressen moet het kloppen tot in de kleinste detail of je kan fluiten naar de verbinding.

Om bewerkingen te verrichten op bv.  ‘Photoshop Elements’ mag je geen enkel onderdeel vergeten en dan nog in de juiste volgorde of je hier fluiten naar  resultaat. En telt er nu juist?....Dit is dan ook de reden waarom ik  nu 's morgens tussen 5 en 6u oefeningen maak en theorie herhaal voor mijn lessen op SNT en het resultaat is zeker niet uitgebleven.  Al de rest wordt opgeschoven, de 'blogs' als eerste kandidaat.