ad...

Dinsdag 21 oktober 2008

yoga

Yoga die aan de ribben plakt. Yoga die niet alleen leniger maakt en slank doet blijven maar vooral rust brengt en vernieuwende energie. Het lijken wel overdreven superlatieven maar het is wat ik voel en die mij kent weet dat ik altijd spreek uit mijn hart.

Yoga kan jij ook volgen. Waar? Te Snellegem bij Ilse Philips. Kijk op het internet op Google bv. Tik gewoon 'Snellegem, Yoga' en voeg er desnoods Ilse Philips aan toe en je komt er wel...alles klaar en duidelijk uitgelegd met tarieven en al. Misschien komen we mekaar daar wel tegen. Tot dan.

Geschreven door art om 00:00 Reageer op dit bericht

Vrijdag 24 oktober 2008

de tuin en of de tentoonstelling

Gestadig verder werken is wel nodig. In een biotuin is er het jaar rond werk te doen. Ik kan het gezapig aan doen en kom er wel. Ik wil eens terugkomen op de tentoonstelling van Pro Arte 30 jaar. Om eens heel tegen draad te zijn , een paar foto's die ik normaal niet zou tonen maar hier op deze blog kan dat allemaal wel hoor.

Waar is de bril van de heer schepen van Kultuur?

Allemaal welkom maar hier zijn de kunstwerken het belangrijkst hoor.

Geschreven door art om 06:22 Reageer op dit bericht

Zaterdag 25 oktober 2008

voorzitter doet oproep

Ja, na 29 jaar ben ik voorzitter geworden van Pro Arte. Het was uit pure noodzaak. Ik heb nooit staan trappelen om het te worden. Jaren ben ik secretaris geweest maar omdat ik niet op groot Zedelgem woonde en een huis bouwde, stapte ik uit het bestuur en nu ben ik er opnieuw in gekatapulteerd. Ik wil er het beste van maken. Ik ben immers als Veldegemnaar geboren en in mijn hart ben ik het nog steeds.

Er sloeg een vermoeidheid toe waardoor de helft van de leden het voor bekeken hielden. Even dreigde het spook van de verdwijning, het ophouden te bestaan. Dit spook is niet helemaal afgewend, voorlopig wel maar het zal opnieuw zijn kop opsteken. We hebben dringend jong bloed vandoen. Maar we hebben ook dringend een jonge daadkrachtige secretaris (secretaresse) nodig die best geen kunstenaar is maar wel kunst een warm hart toedraagt. Je hoeft niet bang te zijn om om te gaan met kunstenaars...het kunnen aparte vogels lijken. Toch zijn het meestal gewone mensen zoals jij en je gebuur. Maar ja, ieder is zo wat appart. En daarbij zijn wij geen beroeps maar gewoon amateurs.

Ik zoek dringend reddende engels met haar op hun tanden en talent. Moeilijk karakter is niet noodzakelijk.
Dit is een oproep van een voorzitter in nood.

Geschreven door art om 08:36 Reageer op dit bericht

Maandag 27 oktober 2008

jezelf tegenkomen

Zo af en toe kom ik mezelf tegen, buiten of binnen maar toch meestal buiten.

Mijn spiegelbeeld

Mijn werk en mijn voetsporen

Geschreven door art om 16:41 Reageer op dit bericht

Donderdag 30 oktober 2008

oktober tuin en kleur

Ook in oktober zit er nog al wat kleur in de tuin. het zijn natuurlijk herfstkleuren en dergelijks meer.

Geschreven door art om 09:03 Reageer op dit bericht

Vrijdag 31 oktober 2008

de keerzijde

Vandaag kan het mij niet schelen als er fouten in staan. Ik ben in een verschrikkelijk tegendraadse bui. Ik schruijf er maar op los om mij af te werken en misschien wel om warm te krijgen. Spijtig dat ik met mijn tenen niet kan schrijven. Dan zou ik op zijn minst geen koude voeten meer hebben.

Vermageren en 12,5 kg kwijt raken en daar blijven of toch ongeveer. Mijn objectief is onder de 78 blijven. Goed en wel ja. Ik heb nu opnieuw energie zat en ben er blij om. Maaaaaaaaaaaaaaaaar omdat voor te hebben juist als de koude invalt. Daar stel ik mij toch wel vragen bij. Dieren bouwen naar de winter toe een vetreserve op en we zeggen dat ze hun winterpels krijgen. Mensen die vermageren voor de winter mogen zich kleden dat je niet meer kunnen verroeren maar kou zullen ze hebben. Ik loop de hele dag met koude voeten tot aan mijn ellebogen. Wat ik ook doe,misère de misère, het help allemaal niet. Als ik in de tuin heb gewerkt, zonder handschoenen, moet ik mijn handen een kwartier in draagbaar warm water steken om ze weer bruikbaar te maken. Ik kan niet werken met handschoenen aan.

Op de fiets kan ik ze best verdragen en met een kruiwagen rijden gaat ook nog. Zie me al venkel verdrijven of prei uithalen met handschoenen aan. Daarbij wil ik mij niet helemaal teer maken hoor. Eventjes deze winter doorbijten en mij verwarmen al klutteren. Heb maar geen meedelelijden met mij. Het is de moeite niet. Ik sla er mij wel door al moest ik iedere dag een uur of drie met mijn handen in warm water zitten. Of dat bevprdelijk is om me te harden betwijfel ik maar ja, zo praktisch ben ik nu ook weer niet.

Geschreven door art om 09:15 Reageer op dit bericht

Zaterdag 1 november 2008

Eén november

De rouw slijt uit. De vreugde blijft om het mooie voorbeeld dat moeder gaf. Natuurlijk ging dit in alle menselijkheid met hoogten en laagten. Een voorbeeld van volhouden niettegenstaande alles.
De rouwkleur heb ik licht er gemaakt als simbool omdat de vreugde gaat domineren boven de pijn van het verlies. Moeder was een mooi mens.
Vandaag brengen we een bezoekje aan het graf geen rekening houdend met de strubbelingen die zijn ontstaan rond de tekst op de grafsteen. Dat komt wel in orde maar je mag ook niet te veeleisend zijn.
Het bloemetje laat ik over aan diegenen die dichter wonen. Delen in de kosten doen wij altijd. Daar zijn in onze familie zelden of nooit woorden over. Alles gaat in de grootste eerlijkheid en dat is heerlijk. Eerlijk zoals moeder ineerlijk was. Moge zij rusten in vrede.

Geschreven door art om 06:58 Reageer op dit bericht

Maandag 3 november 2008

vriendschap

Begrijpe wat je kan maar begrijp het niet verkeerd.
Ik heb vriendschap met jou, jou en jou en 3 op 4 is dat met een vrouw. Toen ik jong was, was dat zo. De periode dat ik in Congo was had ik o.a een bijnaam
-l'homme seul- en nog andere waaronder -Manika- wat uitgestrekte vlakte betekende in hun taal (liet ik mij toch wijsmaken). Het was bijna Monika maar nu noem ik mij Dala....en dat is bijna Dali en dus helemaal niet hetzelfde.

En ik zocht op het net naar afbeeldingen die over vriendschap gingen en vond o.a. ook het hier volgende:

Vriendschap is een soort geborgenheid,
die tussen twee mensen plaatsvindt.
Het gevoel net als verliefdheid,
alleen verliefdheid gaat na een tijd over.
Vriendschap is het delen van elkaars
wensen en geheimen.
Vriendschap is eerlijk tegenover elkaar zijn,
al doet dat soms pijn.
Vriendschap is elkaar steunen,
in goede en slechte tijden.
Vriendschap is geen droom...
het is werkelijkheid!!

Voor een schat van een vriendin,
al jarenlang.

En de tekst past nog letterlijk ook. Wat de rest betreft heb ik ze nog nooit in zulke verre staat van ontkleding gezien. Ik vind de afbeelding niet passen bij de tekst maar ze mag er wel zijn. Vriendschap lijkt me dan wel op een avontuur op de maansikkel.

Ik ken een vrouw die me zonder omwegen eens zei -Jij bent een kunstenaar en als je een vrouw ontmoet je ziet haar in jouw verbeelding direct naakt. Die vrouw heeft mij op gedachten gebracht want voor zij me dat zei deed ik het niet. Ik moet eerlijk zeggen...ik zie altijd ongeveer dezelfde vormen maar dan in andere proporties.
Het heeft dus geen zin maar een mens doet zoveel zinloze dingen die soms achteraf bekenen wel zin hebben.
Ik zou een boek moeten schrijven met als titel 'de zin van onzin'.

Geschreven door art om 08:02 Reageer op dit bericht

Vrijdag 7 november 2008

droge rommel

Het kot zat zo vol dat ik er de grasmaaier nog met veel moeite in kreeg. Het moest gewoon uitgemest worden.

Twee kruiwagens vol droge rommel moesten een nieuw onderdak vinden.

Ik heb alles eruit gegooit, bovenop de zojuist gekeerde composthoop en dan netjes hier en daar gevoerd waar het beter thuis hoorde.

En dan was er opnieuw plaats om de grasmaaier te bergen. Zo nu en dan er eens in roefelen kan absoluut geen kwaad.

Geschreven door art om 15:12 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 november 2008

zou je niet dromen van....

Met al die regen, die wind, die wolken en die mist, zou je niet beginnen te dromen van heel mooi zonnig weer, wat meet blote huid en van jonge mooie meisjes in de zon?

Dat komt terug maar eerst moeten we de winter en het voorjaar door. Nu ik opnieuw een koude puit ben geworden, met koude voeten tot aan mijn ellebogen, biedt dat niet zoveel aangename vooruitzichten.

Daar staat maar één ding op, t.t.z., veel naar buiten gaan en het gewoon worden.
Ik kan zo af en toe een vuurtje stoken maar veel helpen doet dat wel niet.