Dinsdag 20 november 2012

Carl Devos: “Een groot deel van de Wetstraat is bang van de N-VA”

Carl Devos, UGent

"Een groot deel van de Wetstraat is bang van de N-VA”

"Als de electorale opmars van de N-VA in 2014 voortgaat, kan dat voor nog meer politieke opschudding zorgen"

Het voorbije weekend verscheen een interessante opiniebijdrage van Carl Devos, Politicoloog UGent, in De Standaard, over het huidige politieke reilen en zeilen.

Enkele citaten:

Di Rupo I is sterker, beter dan ze lijkt, maar (voorlopig) niet goed genoeg. De kracht van het regeren die tegenover die van de verandering moet staan, overtuigt niet. Het gedwongen tripartiete verstandshuwelijk kan geen gemeenschappelijk enthousiasmerend project bedenken.
Is de manier waarop wij besturen, met een politiek en sociaal-economisch model dat volgestouwd is met veto's en overlegrondes, wel nog geschikt om gezwind te reageren in deze heel ingewikkelde wereld? Moet onze politiek niet lean and mean zijn? Sneller? Meer uitgesproken keuzes maken? Minder afgevlakt? Minder ‘gezever'?
De aanpak van Dexia, of het uitblijven van fundamentele oplossingen voor pakweg de pensioenen, mobiliteit, justitie of de fiscus, ondermijnen het vertrouwen in ons politiek bestel, waarmee de klassieke partijen zo onlosmakelijk verbonden zijn.
Het verlangen naar een verlosser die het roer radicaal omgooit is groot. Veel van die geloofsovertuigingen willen verschillende kanten uit, ze vinden elkaar in de nood aan verandering.
De post-2010 N-VA, veel zelfzekerder dan die van voor 2010, biedt nu een alternatieve politieke methode aan. Zoals De Wever momenteel illustreert in Antwerpen, de eerste echte lakmoesproef voor zijn kracht van verandering. Hij speelt het spel van de compromisvorming veel harder. Hij schuwt de polarisering niet en laat veel minder ruimte tussen het vergelijk en zijn eigen programma dan traditionele partijen.
De N-VA zelf haalde op eigen kracht in 2003 in slechts één kieskring de kiesdrempel, in 2007 was ze volgens onderzoek van de KU Leuven goed voor 2 procent van de kiezers. In 2009 was dat al 11 procent meer, in 2010 werd ze de grootste partij van het land. Een ongeziene electorale opmars. Als die zich voortzet over ruim anderhalf jaar, kan de crisis die door het politieke bedrijf trekt wel eens voor nog grotere opschudding zorgen
Sinds 2010, versterkt door de verkiezingen van 2012, domineert de N-VA het denken en doen van de Wetstraat. Zonder de N-VA was een begrotingsakkoord wellicht al 12 scenario's geleden gevonden. De N-VA is niet de eerste succesvolle uitdager van het politieke systeem – bij de regionale verkiezingen van 2004 haalde het Vlaams Blok ruim 24 procent – maar nog nooit was die zo sterk en bedreigend.
De regering-Di Rupo wordt verweten dat ze niet slaagt in wat ze onmogelijk kan: dat allemaal fundamenteel omkeren. Herman Van Rompuy (CD&V) kon het onmachtig niets doen van zijn regering poëtisch nog verheffen tot ‘rustige vastheid', de koorddansers van Di Rupo komen daar niet mee weg.
Tussen 2007 en 2014 zal er nooit politieke rust die naam waardig geweest zijn. Dat veroorzaakt veel stress en onrust. De economische crisis maakt het Di Rupo I extra moeilijk, maar net in die barre tijden kunnen de mannen zich van de jongens onderscheiden, kan getoond worden hoe het consensusmodel de toekomst hoopvol maakt. Dat lukt maar niet. Velen stellen zich dan ook de vraag: kunnen deze klassieke partijen het eigenlijk wel nog? Redden we het nog met hun compromissen?
Dat nogal wat kiezers denken dat alleen de N-VA verandering en perspectief kan bieden, heeft veel te maken met het defaitisme en het onvermogen van de traditionele sterkhouders van de pax politica. Zij moeten dringend het geweer van schouder veranderen.

Addertje

Carl DevosUGentDe StandaardAddertjeElio Di RupoN-VABart De WeverCD&V

Geschreven door Addertje om 21:46 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Dinsdag 20 november 2012

Het begrotingsakkoord: en opnieuw, en opnieuw, en opnieuw…

Elio Di Rupo (PS)

Het begrotingsakkoord: en opnieuw, en opnieuw, en opnieuw…

En opnieuw worden de problemen voor ons uitgeschoven. En opnieuw GEEN structurele maatregelen. En opnieuw is de regering euforisch over het bereikte akkoord. En opnieuw wordt de burger zand in de ogen gestrooid… Terwijl de belastingdruk nergens zo hoog is als in België. Terwijl het overheidsbeslag meer dan 50% van het BBP bedraagt.

Di Rupo en zijn federale regering zijn niet de oplossing van ons probleem, zij ZÍJN het probleem.

Waarom lukt het niet ?

De analyse van de Belgische ziekte (zie verder het uittreksel) die Guy Verhofstadt (Open VLD) in zijn beruchte burgermanifesten maakte was correct, de remedies van zijn regering(en) waren rampzalig. Om het op zijn Toscaans te zeggen: Parole, parole, parole,…

Guy Verhofstadt (OpenVld)

Uittreksel uit het Derde Burgermanifest (1994):

“Onder druk van allerlei belangengroepen is in de loop der jaren het overheidsbeslag (het deel dat de staat neemt van alles wat we samen produceren en creëren) opgelopen tot meer dan vijftig procent. In de praktijk bleek dat uit de aanhoudend stijgende fiscale en sociale lasten, uit de steeds hoger wordende bijdragen en de almaar oplopende belastingen. Dat alles resulteerde op zijn beurt in de huidige, ondraaglijk hoge loonkosten.

België heeft echter een open economie die volledig afhankelijk is van de export en daarom des te meer rekening moet houden met de concurrentie van andere landen. Die concurrenten vinden we zowel in als buiten Europa, met name in die landen waar het overheidsbeslag lang niet zo hoog is en de loonkosten bijgevolg aanzienlijk lager zijn.

Door de invoering van minimumlonen, loonindexeringen, loonschalen en syndicale premies, alsook door de arbeidsduurreglementering, de mogelijkheid tot loopbaanonderbreking, tot vervroegde vrijwillige en gedwongen pensionering, door de invoering van ondernemingsraden, veiligheidscomités, vestigingswetten en noem maar op, is onze arbeidsmarkt in zo'n strak keurslijf gedwongen dat ze, samen met de al te hoge loonkosten, werkgelegenheid uitstoot in plaats van creëert.

Een vermindering van de zware fiscale en sociale lasten, met andere woorden een vermindering van het overheidsbeslag, is nodig om de hoge loonkosten te doen dalen. en dat willen de zuilen en de belangengroepen niet. Zij ontlenen daaraan juist hun voorrechten en hun macht. Hun leden bevolken de overheidsadministratie, zetelen in de overheidsbedrijven, beheren de ziekteverzekering, de ziekenhuizen en werklozenkassen. Hun leden besturen de treinen, bestellen de post en zorgen ervoor dat de telefoon werkt. Ieder voorstel tot inkrimping of tot efficiëntere organisatie van de overheidssector wordt dan ook met argwaan bekeken en wordt ervaren als een onaanvaardbare aanslag op hun voorrechten.”

Inderdaad Guy Verhofstadt, ons land kan beter. Veel beter...

Addertje

Guy Verhofstadt; OpenVLDBurgermanifestElio Di RupoSPBegrotingregering

Geschreven door Addertje om 18:31 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 19 november 2012

Molenbeek: wereldrecord sluitstorten ?

TVBrussel

Molenbeek: wereldrecord sluitstorten ?

Elke dag moet minsten 2 ton afval afgevoerd worden.

Sluikstorten is voor Brussel een van de grootste problemen. Een straat in de gemeente Molenbeek lijkt zelfs het wereldrecord sluikstorten te hebben gevestigd. Molenbeek trekt als een van de armste Brusselse gemeenten veel problemen aan, en sluikstorten is er daar een van. In een van de straten moet elke dag minstens twee ton afval afgevoerd worden.

“Iedereen wijst in het Brussels Gewest naar elkaar”

Volgens de Molenbeekse schepen van netheid Jan Gypers is er dringend nood aan een gewestelijk beleid. 'Anders loopt het gewoon over. Je kan Molenbeek niet alles laten oplossen. Het probleem deint uit en er moet een specifiek beleid voor komen', aldus Gypers.

de redactie.be

Zie ook ons bericht van 3 oktober 2012

foto's: citizen-dream

MolenbeekJan GypersAddertjeBrusselsluikstorten

Geschreven door Addertje om 16:27 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 19 november 2012

De mening van…. Mark Grammens

... Mark Grammens in Journaal

"Het is de Belgische staat die er niet in slaagt om zijn uitgaven te beheersen, die de ondernemingen en investeerders het land uit jaagt"

“Overigens zijn het niet de arbeiders die in Genk zoveel verdienen, maar is het de Belgische staat die door de lasten die wegen op het loon, met de vrucht van hun arbeid gaat lopen. Het is de Belgische staat die er niet in slaagt om zijn uitgaven te beheersen, die de ondernemingen en investeerders het land uit jaagt. Zolang België in zijn huidige gedaante bestaat en onderworpen blijft aan de Waals-socialistische heerschappij, zal Vlaanderen nooit een industriebeleid kunnen voeren, ook als het daarvoor bevoegd zou zijn....

Ondertussen nemen de transfers van Vlaanderen naar Wallonië en Brussel nog toe (De Tijd, 12.10.12), en groeit het besef dat er van strukturele hervormingen, om te beginnen een vermindering van de belastingdruk, geen sprake zal zijn, integendeel, en dat we, met Cyprus, een van de twee landen van de Europese Unie blijven die investeerders afschrikken met de mededeling dat hier een automatische indexaanpassing bestaat die alle bewegingsvrijheid op de arbeidsmarkt afremt. Lonen moeten een weerspiegeling zijn van de productiviteit en zich niet automatisch aanpassen aan de inflatie, maar wegens de lage productiviteit in Wallonië mag dat hier niet.”

Mark GrammensJournaalAddertje

Geschreven door Addertje om 13:54 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 17 november 2012

Rancune en arrogantie bij de Antwerpse rode kameraden

Robert Voorhamme (Spa)

Rancune en arrogantie bij de Antwerpse rode kameraden

In een interview over "de keuze van Spa Antwerpen” in De Standaard dit weekend blijkt de angst van Robert Voorhamme (Spa) voor het zwarte gat. Hij weet nog niet wat aanvangen na 31 december.

Maar wat vooral opvalt is het feit dat de socialisten hun verlies nog steeds niet kunnen plaatsen. Zij waren vóór de verkiezingen zo vol van zichzelf en overtuigd dat zij de stembusslag zouden winnen - en dat Patrick (Janssens) er nog 6 jaar als burgemeester zou bijdoen - dat zij vandaag nog steeds totaal verdwaasd zijn van de mokerslag van 14 oktober en geen blijf weten met zichzelf. Geef toe, na 90 jaar aan de macht in Antwerpen is dit enerzijds begrijpelijk. Anderzijds is het een gouden regel in de politiek: wie geen rekening houdt met het risico dat het van vandaag op morgen gedaan kan zijn, valt in een zwart gat. Dat blijkt vandaag dus duidelijk het geval te zijn voor de top bij de Antwerpse socialisten. Wij leven uiteraard met hen mee.

Uit voormeld interview blijkt echter tevens de rancune maar ook de arrogantie van de roden tegenover Bart De Wever. De “kameraden” kunnen het duidelijk niet verkroppen dat zij hebben verloren van Bart De Wever, de (zogenaamde) “populist”.

Maar laat het duidelijk zijn: Antwerpen is NIET van de socialisten. Antwerpen is van de ANTWERPENAREN. En – of je dat nu graag hebt of niet - een meerderheid van de Antwerpenaren heeft rechts gestemd. Tot spijt van wie het benijdt…

Onderstaande citaten uit voormeld interview tonen duidelijk het misprijzen, de minachting, het denigrerende van Robert Voorhamme (en bij uitbreiding van de ganse socialistische familie) tegenover Bart De Wever en de N-VA, niettegenstaande de overwinning van deze laatste …

De Wever verkoos een rechtse coalitie om de kracht van verandering te realiseren.
We wisten niet of het kon, maar we wilden op zijn minst proberen om tot een evenwichtige coalitie te komen [met groen]. Dat was toch een honorabel standpunt? Maar De Wever kreeg een paniekkramp.'
Ik vroeg naar zijn bereidheid om te praten als Groen thuis bleef. De Wever durfde niet te antwoorden, hij moest nadenken. Daarom gingen we akkoord met een communicatiestop. Eindelijk kregen we hem in beweging. Hij moest wel, alles zat geblokkeerd.'
Op de eerste dag kon De Wever dat niet maken. Dan was het antwoord geweest: “Probeer ons maar uit elkaar te spelen. U zult bij ons uitkomen.” Hij zweeg en voerde allerlei toneelstukjes op tot er iets gebeurde dat hem goed uitkwam.
De Wever staat voor een sociaal beleid waarbij de schuldvraag zwaarder doorweegt dan de solidariteit. Armoedebestrijding betekent voor hem het organiseren van huisbezoeken waarbij jacht wordt gemaakt op fraudeurs. Zo brengt hij de filosofie van Theodore Dalrymple in de praktijk: de armen hebben het aan zichzelf te wijten. Ik vind dat keihard, koud en kil.
Wij gingen uit van een nek-aan-nekrace, gezien de wolk waarop De Wever zich bevond en het gebrek aan kritische zin van de media.
Heel wat mensen toonden zich erg tevreden over het bestuur. Maar het aura rond De Wever veegde dit allemaal van tafel.
Ik heb voor de verkiezingen meer dan eens gewaarschuwd dat De Wever enkel op zijn aura werkte, zodra het over de inhoud ging werd het gênant. Ook daar waren de media niet bepaald behulpzaam
De mensen erkenden ons goed bestuur. De Wever speelde daar uitstekend op in door dat te bevestigen. Hij wist heel goed dat zware kritiek hem ongeloofwaardig maakte.
De Wever won omdat hij nu eenmaal in een staat van genade verkeert. Tegen die emotie konden wij niet op. Tegenwoordig hebben mensen het gevoel dat het inhoudelijk allemaal niet veel uitmaakt. Ze schatten het risico van verandering niet hoog in. Bijgevolg kiezen ze de meest spectaculaire figuur.
Patrick [Janssens] was vergroeid met de stad, hij was de stad. Antwerpen was zijn kind. Dat heeft De Wever hem afgenomen.'
De twee [Janssens en De Wever] hebben een fysieke afkeer voor elkaar. Dat bleek al in 2006. De Wever zat toen in het onderhandelingsteam van CD&V. Van zijn gezicht viel de aversie af te lezen. Hij haat socialisten.'
De toon van onderhandelingen wordt gezet op de avond van de verkiezingen. De mars, die goed was voorbereid, etaleerde een strategie van take over. Het verklaart ook de weerzin van Patrick voor De Wever. We zagen het samen op televisie, in zijn kantoor op het Schoon Verdiep. Het was echt choquerend, een koude douche met een gure wind erbovenop. Dat moet het voor iedereen zijn geweest die met onze ogen naar de stad kijkt. Patrick zweeg. Met de tanden op elkaar.

Addertje

Robert VoorhammeSpaBart De WeverPatrick JanssensN-VAAntwerpenAddertje

Geschreven door Addertje om 20:02 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 16 november 2012

De mening van... Gene Bervoets

Patrick Jannssens droogt zijn tranen boven het glas van Gene Bervoets

Gene Bervoets, acteur, in De Standaard:

"Als De Wever uitvoert wat in zijn nota staat, wordt Antwerpen binnenkort Bokrijk."

Begrijp: “Enkel het (kaviaar)socialisme is solidair, sociaal, verdraagzaam en weet wat goed is voor de Antwerpenaar, en bij uitbreiding... voor de mensen”. Zo denkt ongetwijfeld het gros van de zwaar gesubsidieerde Vlaamse culturele sector er over.

Addertje

Gene BervoetsDe StandaardBart De WeverN-VAAddertjeAntwerpen

Geschreven door Addertje om 11:58 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 15 november 2012

De mening van…

… Johan Van Overtveldt, hoofdredacteur van Trends

Elio Di Rupo (PS)

“België heeft nood aan een daadkrachtige regering. Aan het hoofd staat echter een angsthaas die nog steeds denkt dat er tijd, ruimte en geld is om klassieke politieke spelletjes te spelen. De rekening daarvoor zullen we met z’n allen gepresenteerd krijgen.”

Lees hier het volledige artikel

Johan Van OvertveldtTrendsElio Di RupoPSAddertje

Geschreven door Addertje om 18:26 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 15 november 2012

LETTERLIJK: Bart De Wever beschikt meer dan zijn voorgangers over een enorm electoraal potentieel

Peter De Roover, chef-politiek van het maandblad Doorbraak en politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging, analyseert het electorale succes van Bart De Wever in een historisch perspectief. Waarmee hij aangeeft dat het er naar uitziet dat het huidige succes van De Wever en de N-VA niet toevallig en kortstondig is maar gevoed wordt door een frustratie die structureel “verankerd” is bij een groot deel van de Vlaamse kiezers.

Addertje

° °
°

Peter De Roover

De Wever laaft zich aan vele grondstromen

Wat N-VA aan Verhofstadt en Dedecker dankt

Negentig jaar socialisme in Antwerpen komt ten einde. Was getekend: Bart De Wever. Over de aantrekkingskracht van de N-VA-kopman is al veel gezegd, weet ook Peter De Roover , maar alle grondstromen nog aan toe, iedereen lijkt te vergeten dat hij veel opgekropte frustraties capteert.

De intrede in 1921 van de socialist Camille Huysmans in het Antwerpse schepencollege bracht een schokgolf teweeg. Het was het begin van een lange, ononderbroken reeks socialistische bewindslieden – als we de oorlogsjaren even vergeten. Het lijkt erop dat Bart De Wever erin zal slagen om in de Scheldestad een meerderheid in elkaar te knutselen zonder de tot voor kort onmisbaar geachte socialisten. Huysmans’ succes in 1921 ontstond niet in het luchtledige, De Wevers opmerkelijke prestatie evenmin.

Na zijn nieuwe overwinning op 14 oktober kregen we de analyses met karrenvrachten aangevoerd. Straf dat een stuk dat eigenlijk over Open VLD ging (Nicolas Bouteca in DS 12 november ) nog het meeste over de overwinning van N-VA leerde. De meeste andere analisten probeerden zo gedreven aan te tonen dat de kiezer zich heeft vergist door op De Wever/N-VA te stemmen, dat ze vergaten hun licht te werpen op het waarom van dat succes.

Wie wat inzicht wil in een breder verhaal, hanteert soms beter de grovere borstel. Beginnen we met een veertig jaar overspannend raadsel. Wie hoort niet in het rijtje: Leo Tindemans, Hugo Schiltz, Karel Dillen/Filip Dewinter, Guy Verhofstadt, Jean-Marie Dedecker, Yves Leterme en Bart De Wever? Antwoord: Bart De Wever, want hij is de enige die (nog?) niet faalde in zijn opzet.

Alle genoemde politici vierden, soms erg kort, opmerkelijke electorale successen. In alle gevallen ging het over Vlaamse fenomenen zonder alter ego aan de overzijde van de taalgrens. Zij behaalden hun overwinningen weliswaar met verschillende projecten, maar die hadden ook één zaak gemeen: de roep naar een breuk met de heersende Belgische aanpak.

Tindemans zorgt voor frustratie

‘Met deze man wordt het anders’, luidde de slogan van Leo Tindemans in 1974, die De Wever in 2012 zowat overnam. Het leverde de CVP toen een winst op van tien zetels. Tindemans werd premier, maar gaf er vier jaar later gedesillusioneerd de brui aan.

Hij was geen flamingant maar wel een Vlaams fenomeen. In 1974 was de Franstalige zusterpartij PSC ook spectaculair gestegen. Maar terwijl Tindemans in 1977 opnieuw een forse aangroei aan CVP-kiezers leverde, zag de PSC haar stemmenpercentage alweer dalen. De mislukking van Tindemans leidde bij het christelijk-conservatieve deel van het kiezerskorps tot diepe frustraties. Yves Leterme zou het zo’n 35 jaar later dunnetjes overdoen.

In diezelfde periode liet Volksunie-boegbeeld Hugo Schiltz zijn Vlaams-nationale kiezers in de steek; een bron van politieke frustraties bij een ander publiek. De hardere Vlaams-nationale kern zocht soelaas bij het Vlaams Blok/Belang en ging daar de facto een verbond aan met het uitgesproken rechtse deel van het kiezerskorps. Karel Dillen en later Filip Dewinter konden heel wat kiezers verleiden maar bleven hangen in de marge van de besluitvorming. Ook dat veroorzaakte veel politieke teleurstelling die zich geografisch opnieuw beperkte tot Vlaanderen.

Burgermanifesten

Guy Verhofstadt schreef de laatste paragrafen van de inleiding op het fenomeen De Wever. Zijn burgermanifesten maakten vele liberaal denkenden bijzonder geestdriftig. Eindelijk zou er dan toch echte verandering komen, dit keer via de blauwe weg. Maar dat project eindigde zoals bekend bont en blauw. Weer werd een ander segment van het Vlaamse kiezerspubliek teleurgesteld en gefrustreerd.

Jean-Marie Dedecker gaf even de indruk woordvoerder te kunnen worden van die stroming maar kon nooit uit de peilingen breken.

Niet alleen hebben alle genoemde politici gemeen dat ze hun kiezers niet konden geven waarop die hoopten, ze stootten ook allemaal op de Belgische hinderpaal.

Het succes van Bart De Wever kan in belangrijke mate verklaard worden als het resultaat van veertig jaar politieke frustratie bij almaar nieuwe groepen Vlaamse kiezers. Even abstractie makend van de Koningskwestie waren het daarvoor vooral de Vlaams-nationalisten die morrend rondliepen in de Wetstraat. Maar vanaf Tindemans spoelden grote golven van teleurstelling over andere brede stromingen.

De Wever voedt zich aan de frustraties die de Vlaams-nationalisten opliepen maar ook aan die van de rechterzijde, de conservatieven en de liberalen. Zo’n cocktail zou slechts een kortstondig succes bieden als die alleen steunde op een oppervlakkig gevoel van tijdelijke teleurstelling. Maar het ziet er niet naar uit dat een van die samenstellende componenten binnen afzienbare tijd apart kan overstappen naar het beleidsbepalende kamp. Daarenboven laat die combinatie zich vandaag inhoudelijk vrij makkelijk kneden tot een voldoende coherent programma dat geen te grote spreidstand vergt.

De Wevers bewering dat hij surft op de Vlaamse grondstroom, is eerder ongenuanceerd dan verkeerd. Er bestaat uiteraard niet één Vlaamse grondstroom die alles domineert. Er zijn er meerdere. De omstandigheden bieden De Wever de kans enkele belangrijke daarvan samen te voegen tot wat vandaag wel degelijk de grootste van allemaal is.

Omdat De Wever zich, meer dan zijn voorgangers uit het opgesomde rijtje, kan voeden aan een combinatie van bronnen, beschikt hij over zeer grote electorale mogelijkheden. Die kon hij in Antwerpen voldoende activeren om voor een opmerkelijke ommekeer te zorgen.

Maar de echte uitdaging voor De Wevers kernpubliek ligt uiteraard op het Belgische niveau. De weerstand daar zal vele malen groter zijn dan in Antwerpen – want die stad ligt lekker gemakkelijk helemaal in Vlaanderen.

Peter De Roover
chef-politiek van het maandblad Doorbraak en
politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging
(Bron: DS)

Peter De RooverDoorbraakVlaamse VolksbewegingAddertjeBart De WeverN-VA

Geschreven door Addertje om 10:22 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 14 november 2012

’t Is alweer de schuld van De Wever

Jean-Claude Marcourt (PS)
Minister van Economie in de Waalse regering

’t Is alweer de schuld van De Wever

Waalse minister van Economie, Jean-Clause Marcourt (PS) in The Financial Times:

‘ “Ook al zegt Bart De Wever dat separatisme niet zijn doel is, in de partijstatuten staat duidelijk dat een onafhankelijk Vlaanderen de topprioriteit is voor de partij' “Die dreiging destabiliseert het land en is dus ook slecht voor Wallonië”. Jean-Claude Marcourt vreest in de zakenkrant dan ook dat de N-VA investeerders gaat afschrikken.’

Il faut le faire! N-VA is een bedreiging voor de Waalse economie… De al jaren gevoerde linkse, arbeidsvernietigende en geldverslindende politiek van de PS en het daaraan gekoppelde cliëntelisme is dus volgens deze Waalse Minister van Economie blijkbaar de juiste economische politiek om buitenlandse investeerders aan te trekken. Gelukkig hebben die Waalse socialisten ook nog wat humor.

Verder zegt Marcourt: 'Ik ben niet blij met de opmars van de N-VA. Hun partijprogramma baart me zorgen omdat het niet spoort met de economische noden van dit land,' zegt Marcourt nog.'

Wel mijnheer de minister, de N-VA kent de economische noden van dit land niet alleen zeer goed, de partij reikt ook structurele remedies aan om die noden te verhelpen. Het probleem is dat de Franstalige socialisten, die dominant zijn in deze en vorige regeringen, geen structurele maatregelen willen nemen om aan die noden tegemoet te komen.

Waarom liggen structurele maatregelen zo moeilijk bij deze federale regering (én vorige regeringen) ?

Vooral de PS heeft er geen enkel belang bij dat structurele maatregelen worden genomen. In de eerste plaats zou het betekenen dat maatregelen moeten worden genomen die door de socialistische achterban helemaal niet op applaus zouden worden onthaald. Vandaag krijgt de PS al het verwijt dat de regering te “rechts” is. Bovendien is elke structurele maatregel er een in het nadeel van het zuiden van het land. Lees: risico van verlies aan financiële middelen (de transfers weet je wel). Tenslotte wil de PS haar linkerflank afschermen tegen de extreem linkse PTB, de Waalse evenknie van PVDA. Hun sterke resultaten in Wallonië en Brussel tijdens de gemeenraadsverkiezingen waren een serieuze waarschuwing.

De (Vlaamse) liberalen mogen nog zoveel zij willen aandringen op structurele maatregelen die de concurrentiepositie van de ondernemingen bevorderen of op structurele besparingen en een efficiëntere aanwending van de beschikbare middelen… Bij de Franstalige socialisten zal het keer op keer “NON” zijn…

Addertje

Bart De Wever op Knack.be (12/3/2012):

‘We moeten af van de PS, die Vlaanderen meetrekt in de ‘wallonisering’ van de economie’
'De enige structurele maatregel van regering Di Rupo is belasten'

Jean-Claude MarcourtPSBart De WeverN-VAAddertjeFinancial Times

Geschreven door Addertje om 13:07 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 14 november 2012

Cartoon: partij van Janssens eraf gereden

Patrick JanssensSpaAddertje

Geschreven door Addertje om 13:03 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 9 november 2012

De mening van…

…Loïc Moureau,
Bestuurslid Liberaal Vlaams StudentenVerbond (LVSV)*
Leuven, Filosoof - Docent Hoger Onderwijs, in Knack over
de voorzittersverkiezingen bij OpenVLD

-----

“Gwendolyn Rutten, een ‘meer van hetzelfde’ compromisfiguur”

“Verschillende keren vroegen vrienden en medeliberalen mij schertsend of ik geen kandidaat was. Ze wouden zelfs met plezier mijn kandidatuur onderschrijven, dat is, als hun lidmaatschap nog niet vervallen was. Ze zouden eens kijken in één of andere schuif of donker hoekje of ze hun lidkaart nog vonden…”

“Ter nuance: ik denk niet dat mevrouw Rutten het slecht meent of niet op de hoogte is van dossiers en mensen. Alleen is dat niet wat we nodig hebben. Wat wij zoeken is niet een goede relatie en kennis van personen en dossiers waar toch al lang geen zuiver liberale lijn wordt gevaren. Wat wij zoeken is iemand met een visie, een échte liberaal. Liever een volslagen onbekende met enkele pure liberale ideeën, dan de non-keuze waar we vandaag voorstaan!“

*Nvdr.: het LVSV is onafhankelijk en dus geen jongerenafdeling van Open Vld, LDD of eender
welke partij.

Gwendolyn Rutten (Open VLD)

Loïc MoureauKnackLVSVOpenVLDAddertje

Geschreven door Addertje om 17:49 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 9 november 2012

Bij de Spa is niets wat het lijkt, enkel de hypocrisie is oprecht

Ann Van de Steen samen met Patrick De Smedt… in betere tijden

Bij de Spa is niets wat het lijkt, enkel de hypocrisie is oprecht

Spa-Aalst: de postjes waren het probleem, niet Karim Van Overmeire

De Spa-Aalst heeft, samen met de Spa-top, de voorbije weken uitstekend bijgedragen tot de anti-politiek. Het lijkt er bovendien op dat door de Spa intern een heel ander discours werd gevoerd dan in de media.

Bij lezing in De Standaard van een uittreksel uit de toespraak van maandagavond door oud-ocmw-voorzitter en Spa-“dwarsligger” Patrick De Smedt, leren wij dat eigenlijk niet Karim Van Overmeire (N-VA) het probleem was voor de Spa(-top) in de discussie om al dan niet tot het bestuur toe te treden. Nochtans werd Van Overmeire al die tijd als hét en zelfs enige probleem opgevoerd in de externe communicatie van de partij.

Vandaag leren wij dat het probleem vooral, zoniet uitsluitend draaide rond de verdeling van de bevoegdheden (zeg maar de postjes) en dat sommige socialisten helemaal niet konden leven met wat de partij “maar” aan bevoegdheden zou krijgen. Het draaide dan vooral rond het sociaal beleid waar zij naast grijpen. Want, geef toe: enkel socialisten kunnen een sociaal beleid voeren...

Het komt er dus op neer dat het verleden van Karim Van Overmeire door een aantal Spa-kopstukken in Aalst – daarbij welwillend gesteund door de Tobbacks en de Termonts van deze wereld – werd aangegrepen als drogreden om aldus hun ontevredenheid voor de postjes te camoufleren. Dat zij tegelijk de N-VA nog even konden afkraken en in de extreem-rechtse hoek duwen is natuurlijk mooi meegenomen.

Een en ander wordt deze week in dezelfde krant trouwens met zoveel woorden bevestigd door Ann Van de Steen, Spa-lijsttrekker en van bij de start wél voorstander van de coalitie:

‘Laat er ons nu niet de Van Overmeire-story van maken. Voor de neen-stemmers was het bestuursakkoord het grote struikelblok, en dan vooral het sociale luik. Het was de bedoeling om dat luik nog uit te diepen, maar net op dat moment lanceerde Termont zijn mening. Begin in zo’n sfeer maar eens te onderhandelen.’

Kortom, vuile spelletjes die aantonen dat de linkse hypocrisie geen grenzen kent en dat bij die rode rakkers niets is wat het lijkt.

Addertje

SpaPatrick De SmedtKarim van OvermeireN-VABruno TobbackDaniel TermontAnn Van de SteenAddertje

Geschreven door Addertje om 16:54 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 8 november 2012

De mening van...

...Wim Schamp, communcatiespecialist in Dag Allemaal

"De Wever is duidelijk de gebeten hond. En Vlamingen houden van underdogs. ’t Is allen tegen Bart. Zelfs na een klinkende verkiezingsoverwinning kan men niet stoppen hem te bashen. Zoals nu bij de formatie van een nieuwe Antwerpse gemeenteraad. Hoe Patrick Janssens hem probeert uit te roken en zich een bijzonder slecht verliezer toont door de N-VA volledig te blokkeren. Maar door zo hardnekkig te blijven trachten Bart’s leven op alle mogelijke manieren zuur te maken zal die alleen maar populairder worden.”

Wim SchampDag AllemaalAddertje

Geschreven door Addertje om 09:56 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 6 november 2012

De hypocrisie van een kaviaarsocialist

De hypocrisie van een kaviaarsocialist

"In Antwerpen zagen we al Staten-Generaals van de verkeersveiligheid, de mobiliteit en de haven. Het wordt dringend tijd dat dit stadsbestuur ook eens het initiatief neemt om een Staten-Generaal te organiseren over de bestrijding van de armoede."
Gva 14/10/2010

De manier waarop Patrick Janssens (nog steeds Spa-burgemeester van Antwerpen) vandaag de nota van Bart De Wever (N-VA) neersabelt is hallucinant. Deze kaviaarsocialist is niet te beroerd om de nota af te kraken met als argument dat er over armoede weinig in staat.

Ter herinnering: de voorbije 70 jaar hadden de socialisten het in Antwerpen voor het zeggen. Bovendien maken zij al jáááren het mooie weer in de federale regering.

Het resultaat van hún armoedebeleid kan u hieronder lezen en bekijken.

Hoe durft die man na 9 jaar burgemeesterschap en met onderstaand resultaat het nog aan om anderen de les te spellen over armoedebestrijding ?

De hypocrisie van de caviaarsocialisten kent wel geen grenzen. Zonder scrupules en totaal schaamteloos tegenover al die hulpzoekenden ! 'Ik zien A geire'... dat zal wel.

Addertje

Armoede neemt te fel toe in Antwerpen (Gva 1/8/2003)

Antwerpen moet aandacht hebben voor armoede (Gva 14/10/2010)

Armoede bij Antwerpse allochtonen hallucinant (Knack 2/5/2012)

Meer en meer armoede in Antwerpen

Klik op het beeld om het fragment te bekijken

Patrick JanssensSpaN-VAAddertje

Geschreven door Addertje om 18:02 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 6 november 2012

Aalst en de schijndemocratie van de linkse elite

Aalst en de schijndemocratie van de linkse elite

De democratie van de linkse elite is enkel schijn. Haar dictatoriale trekjes zijn nooit ver weg. Eigenaardig voor een partij die met al haar vezels (extreem) rechts beweert te bestrijden en daarbij niet nalaat tot in den treure te verwijzen naar de jaren dertig.

In Aalst is de kogel door de kerk. Twistpunt voor de Spa-top was de voordracht van voormalig Vlaams Belanger Karim Van Overmeire (N-VA) als schepen van Vlaamse Zaken en Integratie. Nochtans nam Van Overmeire publiekelijk afstand van het controversiële 70-puntenplan van het toenmalig Vlaamse Blok waaraan hij meeschreef, en waarvoor het Blok in 2004 veroordeeld werd.

En dus werd er gisteravond gestemd door de Algemene Vergadering van Spa-Aalst om te beslissen of de partij al dan niet tot het nieuwe bestuur zou toetreden. Na een discussie van zowat 4 uur stemden van de aanwezige Spa-leden er 194 vóór het bestuursakkoord. 95 leden stemden tegen en drie leden onthielden zich. Een 2/3 meerderheid is dus voor bestuursdeelname. "Een duidelijke uitspraak van de algemene vergadering", aldus lokaal voorzitter Dirk De Pauw. De basisdemocratie heeft dus gesproken. Dit tot grote ergernis van de vele schoonmoeders binnen de partij.

De voorbije dagen is immers gebleken dat de plaatselijke afdelingen niet zo maar de handen vrij hebben bij het beslissingsproces om toe te treden tot een nieuw bestuur. Tenminste… als de N-VA bij de deal is betrokken. Want hoewel Spa-Aalst al een bestuursakkoord met N-VA en CD&V had ondertekend, kreeg het schoonmoeders van Oostende over Gent tot Leuven op bezoek. Enkel Hasselt en Antwerpen ontbraken om onduidelijke redenen.

Daniel Termont, die zich sedert 14 oktober God de Vader waant in Gent en omstreken, twijfelt er niet aan dat zijn score hem legitimeert om ook in andere steden zaakjes te gaan regelen. Niet dus.

Ook brulaap (junior) Tobback is er aan voor de moeite. Wat van de geloofwaardigheid van die man binnen zijn partij vanaf nu nog overblijft is een goeie vraag. Zijn bemoeienis als nationaal Voorzitter met de ajuinenstad betekent alleszins een serieuze desavouering. Nu zal men hem er helemaal niet meer toe kunnen bewegen om toch maar eens iets positiefs over de N-VA over de lippen te krijgen.

Dat de Spa-top en andere schoonmoeders zich komen bemoeien met de beslissing tot al dan niet bestuursdeelname door de lokale eigen partij is één zaak. Dat zij beslissen wie van een andere partij mag deelnemen aan de bestuursploeg is er echter ver over en neigt naar dictatoriale trekjes.

En helaas, driewerf helaas: de operatie N-VA-beschadiging maakt nu ook op lokaal vlak brokken bij de socialisten. De top had al geen steun meer van de kiezers, nu laten ook de plaatselijke leden en mandatarissen het afweten. Wie vertegenwoordigt die linkse elite eigenlijk nog ? Allemaal de schuld van de N-VA.

Wij stellen dan ook voor dat al de spa-leden die in Aalst vóór bestuursdeelname hebben gestemd met onmiddellijke ingang uit de partij worden gezet.

Addertje

SpaBruno TobbackDaniel TermontN-VAKarim Van OvermeireVlaams BelangAddertje

Geschreven door Addertje om 11:55 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 4 november 2012

Buitenlands imago Vlaanderen: met dank aan de Franstalige broeders !

Tweet deze week van Carl Devos, prof. Universiteit Gent:

« Belg? Van Vlaanderen? Die separatistische regio? vraagt een Parisien. Imago van Vlaanderen in buitenland verdraagt vaak enige bijsturing. »

Bedenking :

Als je weet dat de buitenlandse berichtgeving over Vlaanderen voor 99% gebaseerd is op informatie die wordt verstrekt door "onze" Franstalige politici en media. Tja, is het dan niet evident dat Vlaanderen als een separatistische regio wordt voorgesteld ? Inderdaad, het imago van Vlaanderen in het buitenland is rampzalig, zelfs een schande.

Met andere woorden: ook via het “buitenland” voeren onze Franstalige broeders (?) een hetze tegen al wat Vlaams is.

Addertje

Carl DevosUniversiteit GentVlaanderenAddertje

Geschreven door Addertje om 19:54 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 2 november 2012

Neen de “crisis” is niet de oorzaak van het succes van Bart De Wever (2)

Dit is het tweede en laatste deel van een opinie-bijdrage van Mia Doornaert die enkel en alleen verscheen in de Franstalige krant Le Soir. Zij geeft daarin haar visie op het electorale succes van Bart De Wever en de N-VA.

Het moet gezegd: deze boeiende analyse sluit naar onze mening heel sterk aan bij de realiteit. Wat door de Franstaligen begrijpelijkerwijs dan ook maar matig wordt gewaardeerd. Maar wat pleit voor de objectiviteit waarmee Doornaert, die eerder in het Belgicistische kamp moet worden gesitueerd, deze problematiek benadert. Vrij vertaald.

Het eerste deel leest u hier

Addertje

Neen de “crisis” is niet de oorzaak van het succes

van Bart De Wever (2)

Door Mia Doornaert, ex-columniste bij De Standaard, vroegere onafhankelijk medewerkster bij het kabinet van Yves Leterme, in Le Soir

(Vrije vertaling)

Met enige hulp van de Europese crisis vergelijkt Bart De Wever de 'culturele' grens in België met deze die in Europa de – zogezegde onverantwoordelijke en verkwistende - zuiderse landen scheidt van de ernstige landen in het noorden, die de moed hadden om tijdig onpopulaire maatregelen te nemen om de toekomst te vrijwaren. Dit argument slaat wel in bij de Vlaamse publieke opinie wanneer men het bekijkt vanuit de situatie van Griekenland, dat zichzelf in de problemen nestelde waarin het zich nu bevindt. Maar waar de pers en bepaalde partijen Angela Merkel nu belagen met alle mogelijke lelijke namen omdat zij geen blanco cheque wil ondertekenen. Veel Vlamingen verdragen het inderdaad niet meer om telkens het verwijt te krijgen dat zij enkel hun rijkdom voor zich willen houden en solidariteit met het zuiden van het land weigeren. En dat kritiek op het economische en sociale beleid daartoe enkel een voorwendsel zouden zijn.

Laten we niet vergeten dat het succes van De Wever ook te wijten is aan het feit dat hij een groot deel van de stemmen heeft aangetrokken die eerder naar het Vlaams Blok/Vlaams Belang gingen. Gezien haar xenofobe karakter was er een cordon sanitair rond het VB. De verkozenen werden als het ware 'bevroren' en de stemmen voor het VB waren in feite verloren stemmen. Dus, veel kiezers die voor het VB stemden – en die niet allen racisten zijn van extreemrechts, verre van zelfs – brachten liever hun proteststem over naar de N-VA om aldus nuttig te stemmen. Hierdoor verliezen de klassieke Vlaamse partijen een politieke 'rente'. Want vermits het Vlaams Blok werd geïsoleerd, was vaak een tripartite noodzakelijk om een Vlaamse meerderheid in de Kamer te hebben wat voor deze partijen dus bijna een waarborg was om continu aan de regering deel te nemen. Deze partijen hebben onvoldoende begrepen dat het VB niet enkel de koorts was maar ook de thermometer. En zij hebben onvoldoende gedaan om te overtuigen en hun electoraat opnieuw voor zich te winnen.

Er is in Vlaanderen plaats voor een grote centrum-rechtse partij, een partij die zegt dat degenen die werken meer moeten verdienen dan degenen die van een uitkering leven. Die zegt dat er niet alleen rechten zijn maar ook plichten. Een partij met het imago van de CDU in Duitsland of de UMP in Frankrijk. Het is op deze basis dat Yves Leterme zijn alliantie met de N-VA had gesloten, die op dat moment een kleine partij was dat iets extra bracht. De VLD van Guy Verhofstadt had ook de ambitie om de grote volkspartij in Vlaanderen te worden. Maar CD&V en VLD hebben nooit duidelijk willen zeggen dat zij (centrum)rechtse partijen waren en hebben te veel een “links” imago gecultiveerd. CD&V wegens haar syndicale (ACV) en linkse (ACW) vleugel. De VLD met haar progressieve standpunten in ethische aangelegenheden. Het resultaat is dat de N-VA de populaire partij aan het worden is. De partij trekt alleen veel voormalige christen-democratische kiezers aan, maar dreigt ook de VLD plat te walsen vermits haar economisch en sociaal programma het meest liberale van alle Nederlandstalige partijen is. Bart De Wever is zeer populair bij ondernemers en zelfstandigen die niet enkel het Belgische beleid bekritiseren, maar meer en meer gevoelig zijn voor de manie van reglementeringen door de regering en de Vlaamse overheid.

Besluit

Het electoraat van N-VA is divers en verschillende kiezers willen verschillende zaken: meer liberale economie, minder bureaucratische rompslomp en lasten voor de ondernemingen, meer Vlaamse autonomie, meer actieve politici voor de verdediging van het Nederlands en het stopzetten van de Franstalige “olievlek” rond Brussel, enz. Het is ook treffend om vast te stellen dat de meerderheid van de N-VA-kiezers niet willen van een belangrijk punt van het partijprogramma, namelijk de splitsing van België. Alle peilingen zijn daar om dit aan te tonen. De beste manier om de argumenten van dhr. De Wever tegen België te counteren is dus niet door hem in een hoek te zetten en te negeren. Het is om aan de kiezers – in het Noorden en het Zuiden van het land - aan te tonen dat België een meerwaarde heeft en een meerwaarde ís. Dit gebeurt door te luisteren, een open geest, een weigering van het schema “zij tegen ons”, het respect, de dialoog. Dat is helemaal het tegenovergestelde van de simplismen en het amalgaam waarmee onze Europese leiders zich blijken tevreden te stellen, inclusief Elio Di Rupo.

Nawoord van de redactie:

Het is spijtig dat Doornaert in haar analyse niet aangeeft welke de “meerwaarde” van België vandaag nog mag zijn... voor de Vlamingen. We waren zo benieuwd. Een gemiste kans… ?
Doornaert start haar analyse voornamelijk in 2007. Nochtans werd de voedingsbodem voor het huidige “nationalistisch” stemgedrag – lees: de roep van de Vlaming naar respect voor de eigen taal, cultuur, economie (wat is daar in godsnaam verkeerd aan ??) – al gelegd in de jaren, ja decennia voordien. Laten wij niet vergeten dat de huidige ingewikkelde institutionele structuren het gevolg zijn van jaren gebricoleer en compromissen waarbij de Vlamingen telkens opnieuw werden in de luren gelegd. Op economisch vlak hebben de paarse regeringen Verhofstadt schuldig verzuim gepleegd door het budgettaire huishouden niet op orde te zetten en door de hoge staatsschuld niet terug te dringen op een ogenblik dat de middelen nochtans voorhanden waren.

Mia DoornaertDe StandaardLe SoirYves LetermeCD&VVLDGuy VerhofstadtAddertje

Geschreven door Addertje om 15:17 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 1 november 2012

Allerheiligen

Allerheiligen

Dag waarop wij onze overleden geliefden herdenken
Ook tijd voor een moment van bezinning

Geschreven door Addertje om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 31 oktober 2012

Neen de “crisis” is niet de oorzaak van het succes van Bart De Wever (1)

In een opinie-bijdrage, enkel en alleen in Le Soir, geeft Mia Doornaert - vroegere columniste bij De Standaard - haar visie op het electorale succes van Bart De Wever en de N-VA. Het moet gezegd: deze zeer boeiende analyse sluit naar onze mening heel sterk aan bij de realiteit. Wat door de Franstaligen begrijpelijkerwijs dan ook maar matig wordt gewaardeerd. Maar wat pleit voor de objectiviteit waarmee Doornaert, die eerder in het Belgicistische kamp moet worden gesitueerd, deze problematiek benadert. In twee afleveringen geven wij hier haar opinie weer die we zelf vrij hebben vertaald.

Oordeel vooral zelf.

Addertje

Neen de “crisis” is niet de oorzaak van het succes

van Bart De Wever (1)

Door Mia Doornaert, ex-columniste bij De Standaard, vroegere onafhankelijk medewerkster bij het kabinet van Yves Leterme, in Le Soir

(Vrije vertaling)

De wil naar onafhankelijkheid vanwege Catalonië, Schotland, Vlaanderen (of Wallonië) lijkt misschien een dwaasheid voor veel Europeanen. Maar dat maakt deel uit van de vrijheid van meningsuiting. Partijen die, op een democratische wijze, voor deze onafhankelijkheid ijveren zijn daarom niet noodzakelijk extreemrechtse partijen. Ze gelijk stellen met xenofobe partijen, extreemrechtse partijen, populisten, is een amalgaam maken wat fout is op intellectueel vlak en gevaarlijk op politiek vlak. Dat is nochtans wat sommige Europese leiders, waaronder Elio Di Rupo, deden na de top vorige week in Brussel. En het toppunt van simplisme is het feit dat zij het groeiende succes van verschillende van deze radicale partijen toeschrijven aan “de economische crisis”. Dat is spijtig want deze verschillende fenomenen noodzaken veel meer genuanceerde analyses.

Met betrekking tot het succes van de N-VA van de Bart De Wever in de recente gemeenteraads- en provincieraadsverkiezingen, had een aantal Europese vrienden me gevraagd hoe ik dat kon verklaren. Ik heb geprobeerd om hen zo eerlijk mogelijk te antwoorden, door hen uit te leggen welke percepties en gevoelens er leven in Vlaanderen. Percepties en gevoelens die ik niet noodzakelijk deel maar die je moet kennen en proberen te begrijpen om er nadien een antwoord op te kunnen geven. Ziehier mijn “lijst” die niet beweert volledig te zijn.

Bart De Wever blijft oogsten wat de Franstalige politieke partijen hebben gezaaid na de verkiezingen van 2007 door te weigeren om ernstig te onderhandelen met Yves Leterme en de Vlaamse traditionele partijen. Op dat moment was de N-VA slechts de vijfde partij in Vlaanderen! Ze hebben niet willen inzien dat het aanvaarden van bepaalde oude Vlaamse eisen, zoals de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, een conditio sine qua non was om de communautaire relaties te bekoelen.

Resultaat van de bittere tegenslag van formateur en Eerste Minister Yves Leterme: Vlaamse woede, teleurstelling van de kiezers tegenover de CD&V en de andere 'zachte' partijen, en een stemmenverschuiving naar de N-VA in de opeenvolgende verkiezingen, met de overwinning van de N-VA tijdens de verkiezingen van 2010. Na de langdurige crisis en onder impuls van Elio di Rupo die zich uiteindelijk bewust werd van de geestesgesteldheid in het noorden van het land, werden de koppig vastgehouden blokkades opgeheven. Maar de Vlaamse kiezers hebben het de Vlaamse partijen in de regering niet vergeven. Velen hebben er een andere les uit getrokken: het is dank zij Bart De Wever dat de andere Vlaamse partijen deze keer voet bij stuk hebben gehouden en een einde hebben gemaakt aan de Franstalige onverzettelijkheid. Dus om Vlaanderen te doen respecteren, moet de N-VA worden versterkt.

Zelfs als Elio Di Rupo wordt beschouwd als een aardige man in Vlaanderen, mag niet worden voorbijgegaan aan het onbegrip of de irritatie van vele Vlamingen dat zo’n intelligente en gecultiveerde man, die bovendien nationale ambities heeft, slechts erbarmelijke noties heeft van het Nederlands. De taal van de meerderheid van de Belgen. Zij zien het als het zoveelste teken van minachting vanwege vele Walen voor hun taal en gemeenschap. En ze zijn van oordeel dat men niet kan beweren voorstander te zijn van het voortbestaan van het federale België en tegelijkertijd de taal van de meerderheid van de Belgen niet te kennen.

Wat wordt beschouwd als een gebrek aan respect voor de taal en de Vlaamse cultuur wekt nog meer onbegrip en woede op door de massieve budgettaire transfers sedert jaren van Vlaanderen naar Wallonië. Vandaar het gevoel: we zijn enkel goed om te betalen, maar voor het overige worden wij veracht.

Zo komen wij bij de economische situatie van Wallonië en de transfers. De meeste Vlamingen vinden het normaal dat er een solidariteit is tussen de verschillende landsdelen. Wat hen echter verontrust en irriteert is dat de transfers naar Wallonië lijken te verdwijnen in een bodemloze put. De perceptie blijft bestaan dat, behalve in de Waals-Brabant, men geen dynamisch beleid ziet dat gericht is op de modernisering van de politieke, syndicale en sociale gewoonten en dat een dynamische omgeving schept voor werkgelegenheidscreatie. De indruk blijft bestaan dat de PS de transfers gebruikt voor zeer genereuze sociale uitkeringen die de mensen plaatst in een 'cultuur' van werkloosheid en van afhankelijkheid, waardoor de Waalse economie nog meer verlamt. Er heerst dan het gevoel in Vlaanderen dat men wel wil betalen om Wallonië terug recht te helpen maar niet om een oude politiek verder te zetten die duidelijk niet werkt en die in feite meer lijkt op een politiek van cliëntelisme van de PS. Vandaar het wervend argument van De Wever (en niet alleen van hem) dat, indien Wallonië een fundamenteel verschillend economisch en sociaal beleid wil volgen dan dat van Vlaanderen, het de verantwoordelijkheden en de kosten moet dragen. Solidariteit kan niet enkel van een kant komen.

Wordt vervolgd...

Mia DoornaertDe StandaardBart De WeverN-VAPsElio Di RupoAddertje

Geschreven door Addertje om 21:22 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 31 oktober 2012

LETTERLIJK: De vergeten verjaardag

De vergeten verjaardag

Er zal hoe dan ook nog ontzettend veel onderhandeld moeten worden over de uitvoering van de staatshervorming. Daardoor is het communautaire hoogspanning verzekerd tot vlak vóór de verkiezingen van 2014. De N-VA kan er enkel maar wel bij varen. En als de regering dan toch zou slagen in de bovenmenselijke prestatie om vóór 2014 de top van de col te bereiken, dan zal daar niet veel publiek staan om te applaudisseren. De kortstondige hoerastemming rond de staatshervorming is omgeslagen in argwaan en scepsis.

Er zijn zo van die verjaardagen die men het liefst van al onopgemerkt voorbij laat gaan. De eerste verjaardag van het institutionele akkoord (11 oktober 2011) was er zo een. Natuurlijk werd die gebeurtenis overschaduwd door de lokale verkiezingen. Maar toch kan men er niet omheen dat de jubelstemming rond het akkoord vandaag helemaal is verdwenen.

De euforie flakkerde een laatste keer op toen de koning publiek de BHV-wetten ondertekende, op 19 juli. Die groots opgezette ceremonie was een bizarre gebeurtenis waarvan er maar één precedent bestaat: de ondertekening door Albert van de nieuwe Grondwet, in februari 1994. Toen werd een punt gezet achter een langdurige en omvattende staatshervorming, die in 1988 was ingezet. Ook de plechtige ondertekening in juli van dit jaar kwam over als de finale bekroning van de staatshervorming. En misschien was dat ook de stille hoop van veel Franstaligen. Want het weinige waar zij vragende partij voor waren (de herfinanciering van Brussel en de Communauté Métropolitaine), dat hebben ze grotendeels binnen. Geen wonder dat ze op 19 juli de kroon op het werk lieten zetten door de koning.

Stand van zaken

Waar staan we vandaag? De eerste fase van de staatshervorming is helemaal achter de rug. Voor de tweede fase (hervorming Senaat en samenvallende verkiezingen) zijn de wetsvoorstellen ingediend. Hiermee heeft de regering onmiskenbaar een paar moeilijke cols genomen. Maar nu komen de Alpenritten, met twee loodzware cols buiten categorie: de bevoegdheidsoverdrachten en de financieringswet.

BHV was kinderspel in vergelijking met die uiterst complexe aangelegenheden. Bovendien is het institutionele akkoord op veel punten extreem vaag. Het beste voorbeeld daarvan is de splitsing van de kinderbijslag, de grootste Vlaamse trofee bij de onderhandelingen. Het akkoord zegt niets over wat er moet gebeuren met de verschillende kinderbijslagfondsen. Wordt de kinderbijslag uit de sociale zekerheid gelicht? Of wordt dit overgelaten aan elk van de drie gemeenschappen en de COCOM in Brussel? En is dit technisch wel mogelijk? En wat met de vereiste dat de uitkeringen voor loontrekkenden en zelfstandigen eerst moeten worden geharmoniseerd? Boze tongen beweren dat het een bijna onmogelijk huzarenstukje wordt om die splitsing effectief te realiseren. Sterker nog, sommigen aan de onderhandelingstafel zouden zich daarvan maar al te goed bewust zijn geweest…

Niemand gelooft nog dat de waslijst van verhakkelde en disparate bevoegdheden echte beleidshefbomen zal opleveren voor Vlaanderen. Het Leuvense onderzoeksinstituut Vives toonde recent zwart op wit aan dat de transfers nog zullen stijgen met de nieuwe financieringswet. Zelfs Groen-parlementslid Luckas Vander Taelen, niet bepaald een flamingantische diehard, was een paar weken geleden erg kritisch voor het akkoord (Knack 3 oktober). Volgens hem zijn de Vlaamse onderhandelaars dom geweest om de herfinanciering van Brussel te koppelen aan de splitsing van BHV, en niet aan structurele hervormingen.

Catastrofe

Veel eer valt er niet meer te halen met deze staatshervorming. Het is een blok aan het been van de regering. Zeker na het Ford-debacle is het alle hens aan dek om een krachtig economisch beleid te voeren. Daarop zal de regering worden afgerekend in 2014. In die omstandigheden moet de verleiding groot zijn om het institutionele akkoord te laten voor wat het is en alles op het economische beleid te zetten. Maar dat is even goed politieke zelfmoord. Het afblazen van de staatshervorming zou een enorme afgang zijn voor de Vlaamse regeringspartijen. De hele boel in de diepvries stoppen had heel misschien nog gekund tot half juli. Maar nu hebben de Franstaligen hún buit binnen, met koninklijke handtekening en al. Het lijkt geen goed idee om de match vroegtijdig stop te zetten vlak nadat de tegenpartij heeft gescoord.

De Vlaamse regeringspartijen hebben zich dus in een onmogelijke situatie gemanoeuvreerd. Ofwel verliezen ze omdat ze de kelk van de staatshervorming tot op de bodem leegdrinken. Ofwel omdat ze dat niet doen. Dat is laveren tussen de zeemonsters Skylla en Charybdis. Staatshervorming of geen staatshervorming, in beide gevallen wenkt de electorale catastrofe.

Bart Maddens, politoloog KU Leuven.

Bart MaddensKU LeuvenAddertjestaatshervorming

Geschreven door Addertje om 20:25 Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Meer van Addertjes onder het gras