Marter bestormt veld en speelt met de voeten (en vingers) van spelers

'Voor wie houdt de CD&V ons eigenlijk? Klootjesvolk?'

Na de val van Dexia regelde de Christelijke zuil zelf de waarborgregeling voor haar coöperanten. Daarvoor werd intens samengewerkt tussen Arco, ACW en CD&V-kabinetten, zo maakte De Morgen dit weekend bekend. Na de zoveelste onthulling over het ACW kondigde de christelijke werknemersbeweging aan dat het een klacht wegens laster indient, zonder daarbij namen te noemen en CD&V-voorzitter Wouter Beke vertelt aan iedereen die het horen wil, dat de ‘insinuaties’ moeten stoppen.

Het ACW is ook vandaag het onderwerp van alle krantencommentaren.

Het Laatste Nieuws: ‘Een glansrol voor Yves Leterme als Pontius Pilatus’

‘Voor wie houdt de CD&V ons eigenlijk?’ vraagt Jan Segers zich af in Het Laatste Nieuws. ‘Naïevelingen? Klootjesvolk? Voor wie nemen ze ons eigenlijk als ze beweren dat u en ik het perfect normaal moeten vinden als in dit land de christelijke werknemersorganisatie zijn eigen uitvoeringsbesluiten schrijft?’

Volgens Segers speelde Yves Leterme ‘een glansrol als Pontius Pilatus’. ‘De toenmalig premier, zelf ACW’er deed alsof zijn neus bloedde en waste zijn handen in onschuld. Of hoe je gisteren plots weer besefte waarom het woord ‘tsjeef’ nu al vier, vijf politieke generaties overleeft.’

De Morgen: ‘Jammer dat ACW zich verschuilt achter legalistische benadering’

‘De kernvraag blijft in hoeverre een maatschappelijk-politieke organisatie moet leven en handelen naar de normen en waarden die ze zelf predikt,’ schrijft Yves Desmet in De Morgen. Desmet vindt het jammer dat het ACW zich blijft verschuilen achter een puur legalistische benadering.

‘Zo blijft het een beweging die trouw blijft aan het credo van Animal Farm van George Orwell: All animals are equal, but some animals are more equal than others. Dat wil je als grootste sociale organisatie van het land toch niet zijn?’

Het Nieuwsblad: ‘Laat die onderzoekscommissie maar komen’

Liesbeth Van Impe pleit in Het Nieuwsblad voor totale openheid. ‘Het ACW en al zijn belendende percelen zeggen recht in de schoenen te staan? Welaan dan. Laat die onderzoekscommissie er komen. Leg de boeken op tafel. En zorg voor duidelijkheid.’

Het Belang van Limburg: ‘Frustratie bij Wouter Beke’

In Het Belang van Limburg verwondert Eric Donckier zich erover dat CD&V-voorzitter Wouter Beke de huidige minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (en dus coalitiepartner van Beke) aanduidt als bron van recente perslekken over het ACW. Beke noemde Reynders ‘gefrustreerd’ omdat hij zelf het departement Financiën moest afgeven.

‘Dat een politicus een andere politicus aanwijst als bron van een perslek, is onuitgegeven en wijst in dit geval op enige frustratie bij Wouter Beke, die voor het overige ook vindt dat er geen ACW-onderzoekscommissie moet komen omdat dit niet goed is voor het vertrouwen in staatsbank Belfius en bij uitbreiding voor ons als belastingbetaler wanneer Belfius in de problemen komt,’ schrijft Donckier.

Gazet Van Antwerpen: ‘Politieke malheuren’

In een interview met Gazet Van Antwerpen zegt CD&V-voorzitter Wouter Beke dat hij over Didier Reynders nog straffere zaken kan vertellen dan wat hij nu over Reynders heeft gezegd. ‘Dat klinkt als een dreigement,’ stelt editorialist Paul Geudens vast.

‘Het wordt tijd dat premier Elio Di Rupo zich met de zaken gaat moeien, of er komen politieke malheuren van.

De Standaard: ‘Late stuiptrekkingen uit een vorig tijdperk’

De Standaard is de enige krant die nog begrip lijkt te kunnen opbrengen voor de christelijke zuil. Volgens de krant vindt de helft van de Vlaamse kiezers dat het ACW slachtoffer is van valse verdachtmakingen.

‘Er is niets oneerbaars aan pressiegroepen; ze zijn evenzeer deel van de democratie als partijen,’ schrijft Guy Tegenbos. ‘De vraag is alleen hoever de politiek hun invloed láát reiken. En in een vorig tijdperk ging dat hier héél ver.’

‘Er zijn nog van die instituten met nog macht en/of gewoonten uit het oude tijdperk. Die moeten zo snel als mogelijk uitgezuiverd worden.’

Bron: Knack.be

'De linkse "demokraten" aanvaarden het oordeel van het volk niet'

… Mark Grammens, journalist en publicist in Journaal

"Er staat geen enkele rem meer op de aanvallen die politiek aktieve Vlaams-nationalisten moeten ondergaan. Men waant zich in de jaren 1945 en volgende. En dit alles omdat het volk van Antwerpen in oktober van vorig jaar bij vrije verkiezingen de socialist Patrick Janssens de laan uitstuurde en de burgemeestersjerp aan Bart de Wever bezorgde.

De linkse "demokraten" aanvaarden het oordeel van het volk niet. Een van hun woordvoerders, wel "links" dus maar nooit een toonbeeld van demokratische overtuiging, Paul Goossens, heeft het (in De Standaard, 9.2.13, het blad dat zijn kolommen wijd openzet voor alle linkse anti-demokraten), over Bart de Wever als "de kantoorhouder van het Antwerpse stadhuis". En Rudy Vandendaele, van Humo, heeft het in zijn blad (5.2.13) over "Bart de Wever, de voorlopige burgemeester van Antwerpen". Het lijkt wel alsof De Wever een staatsgreep zou hebben uitgevoerd, en alsof het volstaat om zich "links" te noemen om ten eeuwigen dage recht te hebben op het bezit van het stadhuis van Antwerpen.

Volgens de laatste berichten is de haat tegen het volk dat zo vermetel was om De Wever te verkiezen boven Janssens, zo diep geworteld dat stadsambtenaren van Antwerpen, grotendeels creaturen van zeventig jaar socialistische heerschappij in het stadhuis, volop bezig zijn met het saboteren van de bestuursmeerderheid (N-VA, CD&V, VLD); zij informeren doelbewust de oppositie, zodat die materiaal uit eerste bron krijgt om de bewindsploeg aan te vallen (De Standaard, 16.2.13)...."

Het ACW en de CD&V… anders bekeken

 … door Jean-Pierre Rondas, in zijn boek ”De hulpelozen van de macht”

• "De belangrijkste pijlers van de christendemocratische ACW, namelijk de CM (Christelijke Mutualiteiten) en het ACV (Christelijk Vakverbond) bleven echter unitair Belgisch – ook al omwille van het unitaire geld. Sindsdien vormt de christelijke arbeidersbeweging helemaal geen motor meer in de Vlaamse staatswording.(…)

Sindsdien, dat wil zeggen sinds de jaren zeventig, volharden deze politieke, syndicale en mutualistische bewegingen in het hypocriete spel van Vlaams te worden verkozen of betaald, en nadien belgicistisch, dat wil zeggen anti-Vlaams, te handelen."

“De retoriek van onze bewindvoerders doorloopt steeds dezelfde fasen”

… Johan Van Overtveldt, Hoofdredacteur van Trends

• "Minstens even storend is de manier waarop de bewindvoerders hun beleid proberen te vertalen naar de publieke opinie. De retoriek doorloopt steeds dezelfde fasen: eerst wordt het probleem ontkend, vervolgens geminimaliseerd, en uiteindelijk komen er halfslachtige maatregelen die als moedige en gedurfde oplossingen worden gepresenteerd. Wie die gang van zaken aan de kaak stelt, heet dan dom of van slechte wil te zijn. Geen wonder dat de burgers de klassieke partijen en machtshebbers fors in de wielen rijden zodra ze in het kieshokje de kans krijgen."
  
  
• "Die houding zien we ook almaar meer in het ACW-dossier. Diverse CD&V-tenoren namen het de voorbije dagen nadrukkelijk op voor de zwaar getergde koepel van de christelijke werknemersbeweging. Daar is op zich niks fout mee, integendeel zelfs. Wat wel de wenkbrauwen doet fronsen, is de teneur van het discours. Het meest gehoorde argument luidt dat wie de middenveldorganisaties destabiliseert, het risico loopt de hele maatschappij te ontwrichten. Het is zeker een feit dat de meeste middenveldorganisaties bijzonder zinvol en constructief maatschappelijk werk leveren. Maar moeten ze daarom gespaard blijven van kritische vragen? Dat gaat toch wel heel erg ver."
  
  
• "Het ACW zit in nesten omdat zijn leiding in het voorbije decennium danig heeft gefaald. Het ACW ging akkoord met het Dexia-verhaal omdat opgaan in een grotere bankstructuur de enige manier was om huisbank Bacob van de ondergang te redden. De ACW-bestuurders bij Dexia gingen op hun beurt voluit mee in het hallucinant speculatieve businessmodel van de groep. Na de vette dividenden kwam echter de gigantische oplawaai. Het ACW zit daardoor financieel aan de grond en tracht dat met gemeenschapsgeld op te vangen (de operatie-Arco, de aankoop van de winstbewijzen door Belfius). Tussendoor zette het constructies als Sociaal Engagement op die de belastingrekening moeten drukken."
  
  
• "Steeds meer ACW-leden komen in opstand tegen hun leiding, zo blijkt uit de vele mails die we krijgen. Het ACW beleeft een existentiële crisis, niet omdat onder meer Trends met vervelende vaststellingen en kritische vragen komt, maar wel omdat de leiding faalde en faalt. Politici mogen deze realiteit niet verdoezelen."

Duidelijkheid

Bart Haeck,
redacteur bij De tijd

Winstbewijzen, eeuwigdurende leningen met een argwaanwekkend hoge rente, ‘commerciële deals’ die verdwenen en dan terugkwamen, gecontesteerde overheidsgaranties voor Arco-coöperanten, fiscale manoeuvres om op de winstbewijzen zo weinig mogelijk belastingen te betalen en nu ook een vergoeding om klanten niet te laten wegjagen. Inzake financiële spitsvondigheden kan de ACW-Belfius-saga tellen.

Maar onder dat oppervlak van complexe deals schuilt een heel simpele vraag. Ziet het ACW nog altijd geldstromen van Belfius naar zich vloeien waarop het eigenlijk alleen maar recht zou hebben mocht het aandeelhouder van Belfius zijn? Dat laatste is het ACW voor alle duidelijkheid niet meer, omdat de bank waarvan het ACW decennialang mee de koers bepaalde, overkop ging en met belastinggeld gered werd.

Als alle geldstromen duidelijk zouden zijn, rijst een tweede heel simpele vraag: waarom is het ACW en iedereen die via het ACW in Dexia investeerde volgens de overheid belangrijker dan de gewone aandeelhouder van Dexia? Waarom die gunsten?

Die twee heel eenvoudige vragen worden vandaag in de Kamer wellicht gesteld aan federaal vicepremier Steven Vanackere (CD&V). Het is belangrijker dan ooit dat er helderheid komt. Iedere dag valt in dit dossier een nieuw lijk uit de kast. Het gaat zelden over heel grote bedragen, maar de onvrede heeft een andere en goede reden. Telkens gaat het om constructies die verborgen werden gehouden. Telkens gaat het om deals waarin sommige beslissingsnemers of de publieke opinie misleid of in het ongewisse werden gelaten. Telkens gaat het om geld van een bank die door de belastingbetalers met miljarden moet worden gestut, terwijl de medeverantwoordelijken voor dat fiasco nog altijd langs de kassa blijken te passeren.

De oplossing is nochtans eenvoudig. Er moet een duidelijke breuklijn komen tussen het oude Dexia en het nieuwe Belfius. Het kan niet dat oude aandeelhouders aanspraak blijven maken op oude privileges. Om die breuklijn te kunnen maken, moet er openheid komen over alle geldstromen.

Het dossier is nu al zolang aan het rotten dat stilaan een ‘parfum de crise’ in de Brusselse regeringsgebouwen hangt. De regeringspartijen Open VLD en MR dreigen met een onderzoekscommissie als ze geen duidelijkheid krijgen. Met de steun van de oppositie hebben ze daar een meerderheid voor.

De PS van premier Elio Di Rupo weigert zo’n commissie. Vicepremier Laurette Onkelinx droeg daarvoor het argument aan dat niets illegaals is gebeurd. Dat is naast de kwestie. De reden waarom het parlement de macht heeft een onderzoekscommissie op te richten, is omdat het haar taak is de regering te controleren. Maar het standpunt van de PS toont aan hoe explosief zo’n commissie zou zijn. Het parlement zou dan onderzoeken wat de politieke partij die de vorige twee premiers leverde, heeft uitgespookt. Als dat gebeurt, is het vertrouwen in de regering totaal zoek. Daarom: tijd voor duidelijkheid.

Bron: De Tijd

'Onkelinx en Magnette maken N-VA groter'

De goede scores van N-VA en haar kopman Bart De Wever in de peilingen zijn een gevolg van de diabolisering in Wallonië. Dat zegt MR-parlementslid Alain Destexhe in een opiniestuk in De Morgen.

Volgens een peiling van de krant La Libre en de openbare omroep RTBF het voorbije weekend, zou de N-VA 39 procent van de stemmen halen in Vlaanderen mochten er nu verkiezingen gehouden worden. Dat is 3,6 procent meer dan bij een gelijkaardige peiling die in november vorig jaar gehouden werd.

Destexhe wijst met een beschuldigende vinger naar de PS. "Onze onkunde om het karikaturale beeld van N-VA te overstijgen en een debat aan te gaan over zijn politieke project, legt een linkse invloedssfeer bloot", klinkt het in De Morgen.

Volgens Destexhe zeggen steeds meer Franstaligen in Vlaanderen hem dat ze voor De Wever stemmen omdat ze de Waalse socialisten beu zijn. "Ik hoor Brusselaars zich tegen het Vlaams-nationalisme uitspreken maar wel voor het socio-economische programma van N-VA."

Destexhe betreurt dat het fenomeen De Wever aan de andere kant van de taalgrens vooral via schandalen en morele verwijten wordt benaderd, terwijl men de ogen sluit voor het cliëntelistisch PS-systeem dat Vlaanderen massaal afwijst.

De MR-politicus hekelt ook de kritiek op de vreemdelingenpolitiek van De Wever en de rel rond het regenboog-t-shirt. "Dat De Wever ook uit progressieve middens steunbetuigingen ontving: daarover lees je in de Franstalige pers niets."

Volgens Destexhe zien de Franstaligen De Wever als het absolute kwaad en kan hij nooit iets goed doen. "Als hij enkele weken nodig heeft om zijn coalitie te vormen in Antwerpen, dan is hij aan het falen. Als hij het aantal schepenen laat afnemen, wordt die daad van goed bestuur niet erkend. Stelt hij de financiële constructies van het ACW aan de kaak, dan wordt daar eerst en vooral de politieke strategie achter gezocht - in plaats van de aantijgingen te onderzoeken."

Een meerderheid in Vlaanderen vindt de Franstalige houding tegenover De Wever excessief, misplaatst, vals en beledigend. "Wat in het zuiden van het land wordt gezien als rechtvaardige morele verontwaardiging, wordt in het noorden aangevoeld als pure laster. " Daardoor wint het het radicale N-VA-discours nog aan aantrekkelijkheid, stelt Destexhe.

Hij pleit er voor om het karikaturale beeld van N-VA te overstijgen en een debat aan te gaan over het politieke project van de partij. "Laat ons alstublieft onderscheid maken tussen objectieve kritiek op de zwakke Waalse en Brusselse prestaties en excessief nationalisme. Het succes van N-VA is ook het resultaat van ons falen in de relance van de Franstalige entiteiten en een falen in het dichten van de economische kloof met Vlaanderen."

Bron: DS

DRINGEND GEVRAAGD: ERNSTIG JOURNALIST

Voor een journalist is het veel makkelijker en vrijblijvender het symptoom te bestrijden dan wel de ziekte

Vele journalisten maken misbruik van de mogelijkheid om zonder enige verantwoording de grootste stommiteiten te schrijven of beschuldigingen te uiten. Zo verwijt Pauli (en anderen met hem) dat Bart De Wever nu al de verkiezingscampagne op gang heeft getrokken. Wij durven dit ten zeerste te betwijfelen en beweren integendeel dat het de pers is die, in een combine met de traditionele partijen, al weken bezig is de N-VA onophoudelijk te bashen en te pesten. Het is de wereld op zijn kop: bij elk idee, maatregel, suggestie die vanuit N-VA-hoek komt begint al wat maar enigszins banden heeft met het establishment te bashen en De Wever in de verdediging te drukken. Van elke N-VA-uitspraak maken zij een rel. Om daarna te komen vertellen dat De Wever provoceert en al met de verkiezingscampagne is gestart. Beschadigingspolitiek noemt men dat.

Het symptoom en de ziekte

Je moet al van een andere planeet komen om niet te zien dat de pers en de traditio’s onophoudelijk De Wever en N-VA pesten en trachten op te hitsen. Net als voor Pauli is het voor de meeste linkse en/of belgicistische journalisten nu eenmaal makkelijker het symptoom te beschrijven en te bestrijden dan de ziekte. Wie durft er nog te spreken van een kwaliteitspers ? Noemt men dit ernstige journalistiek ? Waar blijven die kritische analyses over het sociaal-economische beleid ? Over het gedrocht genoemd BHV ? Over het non-beleid bij justitie ? Over de zware overheidsschuld ? Vinden de journalisten de straffeloosheid van magistraten die zware fouten begaan een evidente zaak ? Wie legde de malversaties bij het ACW bloot ? N-VA, en inderdaad, ook een journalist: Johan Van Overtveldt, hoofdredacteur bij Trends. Ere wie ere toekomt.

De kleinst mogelijke Vlaamse minderheid

N-VA zal na de verkiezingen in 2014 sowieso incontournable moéten zijn. ACW-klacht of niet, net als in 2010 zullen ook in 2014 de traditionele Vlaamse partijen er immers alles aan doen om opnieuw samen te regeren. Om het even hoe “miniem” de minderheid aan Vlaamse kant ook zal zijn. Als het mathematisch maar enigszins kan zal het zo zijn. De tradtionele partijen stellen zich binnenskamers immers heel wat existentiële vragen. Om te overleven en macht te behouden zijn alle middelen geoorloofd.

Halfgod of rechtlijnig politicus

Pauli verwijt in zijn artikel de N-VA-aanhangers dat zij in Bart De Wever een halfgod zien. Dat is echt wel van de pot gerukt. Het is wel zo - maar dat weigeren Pauli en zijn medeplichtigen natuurlijk te zien laat staan te schrijven - dat Bart De Wever de juiste pertinente vragen stelt bij wat rondom hem gebeurt. De Wever streeft naar wat meer en meer Vlamingen vragen – nee zelfs eisen: meer autonomie voor Vlaanderen om een eigen politiek te kunnen voeren zonder de inmenging van de rode kameraden van de PS; transparantie omtrent de jaarlijkse transfers van Noord naar Zuid van 16 miljard euro; het opheffen van de talrijke Franstalige blockages die een ernstig beleid op het vlak van justitie, veiligheid, asiel- en migratie onmogelijk maken. Enz.

Slappe janussen

Tja, als journalisten zelfs al problemen hebben met rechtlijnige politici. Gelukkig zijn de vlaamse kiezers hoe langer hoe minder slappe janussen zoals de journalisten.

Het worden drukke tijden voor de regimepers. Hopelijk vindt zij tussendoor toch wat tijd om ook over ernstige zaken te berichten.


Addertje



Het volledige artikel van Walter Pauli: “De verschroeiende verkiezingscampagne van Bart De Wever”

Bart De Wever over het ACW-debacle:
(VTM-nieuws, 25 februari)

"Zijn ze nu op een legale manier fundamenteel oneerlijk geweest of op een illegale manier ?"

• Fortis versus Dexia
  
  Fortis:
  
  "Als je kijkt naar Fortis:

Fortis gaat failliet tenzij de belastingbetaler daar met miljarden tussenkomt. Dat (laatste) is ook gebeurd. De aandeelhouders zijn alles kwijt. De gewone man is alles kwijt en de belastingbetaler moet bijspringen. Nu worden de verantwoordelijken van dat verhaal voor de rechtbank gedaagd.

Dexia:

Net hetzelfde verhaal: de bank komt in problemen met speculaties. De aandeelhouders zijn alles kwijt. De arco-spaarder dreigt ook alles te verliezen. Een van de belangrijkste verantwoordelijken in dat verhaal – het ACW – die worden niet voor de rechtbank gedaagd. Neen, die slagen er als enige in om uit dat faillissement nog 110 miljoen euro via die winstbewijzen te ontvangen. Ja, dat is de wereld op zijn kop.

Dat is fundamenteel oneerlijk: het probleem van de (Arco-)spaarder, dat moet de belastingbetaler maar oplossen. Als’t opgelost wórdt, anders is die alles kwijt. Maar zelfs degenen die mee aan de knoppen zaten die gaan er nog 110 miljoen uithalen en betalen daar nauwelijks belastingen op."

• ACW: "wij zijn het slachtoffer"
  
  "Develtere (ACW-Voorzitter) zegt: “wij zijn het slachtoffer”. Maar zij zijn medeverantwoordelijk voor wat er met Dexia is gebeurd. Het debacle dat miljarden heeft gekost aan de belastingbetaler en nog altijd. Zij slagen er nog in om er geld uit te trekken. Ze betalen daar dan geen belastingen op en zeggen: de Arco-spaarder, daar hebben wij niets meer mee te maken."
  
•  Politieke verantwoordelijken
  
  "De echte vraag is: “zijn ze (het ACW) nu op een legale manier fundamenteel oneerlijk geweest of op een illegale manier ? Maar dat ze fundamenteel oneerlijk zijn geweest dat staat als een paal boven water. Daarom vragen wij ook een politieke onderzoekscommissie. Want als het legaal is wat er gebeurd is, dan zijn er ook politieke verantwoordelijken. Dan zijn er politici die dat allemaal mee hebben mogelijk gemaakt. Ik zie dat de collega’s van de CD&V mee in de verdediging springen en zeggen dat dat allemaal wel normaal is, dat er niets laakbaars is gebeurd. Ja, daar heb ik wel een andere mening over. Ik denk de 800.000 Arco-spaarders ook."
  

• De Arco-spaarders

"Want die mensen moéten vergoed worden hé, wij komen daar voor op. Wij zeggen alleen: eerst zullen de verantwoordelijken het geld moeten op tafel leggen. Het is toch ondenkbaar dat de belastingbetaler al de Arco-spaarders moet vergoeden terwijl de medeverantwoordelijken nog 110 miljoen euro cashen en er dan ook nog geen belastingen willen op betalen."