ET ALORS ?In naam van de “Solidariteit”Het is ontroerend vast te stellen hoe alle – zogezegde - progressieve geesten, die zich vandaag door de N-VA bedreigd voelen in hun privileges, machtsbastions of comfortzones (dixit Johan Vande Lannotte)...., vandaag pleiten voor een warme samenleving, solidariteit en zorg voor elkaar.
De werkelijkheid is echter dat de bedenkelijke saus van de “Solidariteit” moet verbloemen dat vandaag op diverse niveau’s een bikkelharde machtstrijd voor en achter de schermen wordt uitgevochten waarbij het veilig stellen van de eigen zuil en de daaraan verbonden machtsstructuren de belangrijkste drijfveer is.
Addertje
De ons-kent-ons-cultuur is alom aanwezig|
Noot van Addertje: Hieronder plaatsen wij een bericht van 20 maart 2012. Dit om enige duiding te geven bij het bericht 'ACW fiscaal in orde'. Tenminste volgens topfiscalist Axel Haelterman die op verzoek van het ACW de documenten analyseerde. De aandachtige lezer zal er enkele interessante linken kunnen ontwaren tussen welbepaalde instellingen en personen. Hoe de ACW-saga ook afloopt, de Belgische politisering en de ons-kent-ons-cultuur is alom aanwezig. En dit is maar één voorbeeld. En niet te vergeten: er staan meer dan ooit levensbedreigende belangen op het spel voor de traditionele partijen. |
Hoge Raad van Financiën opnieuw samengesteld
(De Tijd, 20 maart 2012)
Minister van Financiën Steven Vanackere heeft de Hoge Raad van Financiën, de begrotingswaakhond in ons land, opnieuw samengesteld. Elke meerderheidspartij is in meer of mindere mate vertegenwoordigd.
De Hoge Raad van Financiën (HRF) speelt een belangrijke rol bij de opmaak van het stabiliteitsprogramma, waarin ons land moet aangeven hoe het weer wil aanknopen met een begrotingsevenwicht. (...) Elke regeringspartij wilde zijn mannetje(s) hebben in de HRF. (...) Vanackere wordt voorzitter. Ondervoorzitsters zijn Françoise Masai en Christine Vanderveeren. Die laatste is een ex-kabinetschef van Jean-Luc Dehaene. Ze was ook voorzitster van de energiewaakhond CREG en is nu voorzitster van Infrabel en hoofd van de juridische dienst van Belfius Bank. Masai is een ex-kabinetschef van Elio Di Rupo en nu vicegouverneur van de Nationale Bank. Zij wordt voorzitster van de Studiecommissie voor de Vergrijzing, een van de drie afdelingen van de HRF. De belangrijkste taak is weggelegd voor Jan Smets, ex-CVP kabinetard en directeur bij de Nationale Bank. Hij wordt voorzitter van de afdeling financieringsbehoeften. Die afdeling waakt over de budgettaire situatie in ons land (...) en moet (...) de regering advies geven over de verdeling van de budgettaire inspanning tussen de federale overheid en de deelstaten. Het gewicht van de liberale partijen in de afdeling financieringsbehoeften is afgekalfd. Open VLD heeft nog één vertegenwoordiger met Johan Hanssens, de kabinetschef van voorzitter Alexander De Croo. Voor de MR neemt Pierre Wunsch, de directeur van de Nationale Bank, zitting.
In de oude HRF - waren de liberalen oververtegenwoordigd. Nu CD&V weer aan de macht is, heeft de partij haar macht heroverd. Andere bekende namen in de afdeling financieringsbehoeften zijn Norbert De Batselier, Jean Hilgers en Mathias Dewatripont (allen directeur bij de NBB), Wivina Demeester (ex-CVP-minister) en Guy Clémer (studiedienst N-VA). In de afdeling fiscaliteit zitten ook Axel Haelterman (hoogleraar fiscaliteit aan de KU Leuven en advocaat bij Freshfields) en Wim Coumans, ex-kabinetschef van Inge Vervotte (CD&V) en nu directeur bij de financieeltoezichthouder FSMA.
(De Tijd, 20 maart 2012)
DE MENING VAN… Mia Doornaert… Mia Doornaert, journaliste, in De Standaard over de naziwagen in de carnavalsstoet van Aalst
"Het houdt intellectueel geen steek om ten aanzien van de politieke evoluties in Vlaanderen met ‘fascisme' en vergelijkingen met de jaren dertig te gaan schermen, zoals ook de carnaval-wagen in Aalst deed. De ‘grappenmakers' hielpen aldus de indruk te scheppen dat het in Hitlers Duitsland niet veel erger leven was dan in een stad met een N-VA-burgemeester. Dat komt neer op negationisme. En dat is democratisch gevaarlijk want dat verlaagt de afweerdrempel tegen echt totalitarisme. Ook daarom hoort elke banalisering van het nazisme, zelfs voor de ‘grap', onaanvaardbaar te zijn voor elk van ons."
DE MENING VAN… Carl Devos
De hebzucht van het ACW als speculant was medeverantwoordelijk voor veel miserie, maar dat bracht de organisatie geen grote bescheidenheid toe. Integendeel, van enig schuldgevoel of nederigheid lijkt geen sprake. Sindsdien probeert ze haar verliezen te minimaliseren door offensief zoveel mogelijk uit de kast te halen. Hoe meer het ACW daarbij uit de brand kan slepen, hoe meer de hoofdaandeelhouder van overheidsbank Belfius (de Belgische belastingbetaler) daarvoor moet betalen. Nu komt daar nog eens fiscale optimalisatie bij, met de meest ingenieuze technieken die normaal toegepast worden door wie het ACW zo vaak bekritiseert: grote bedrijven en multinationals die er alles aan doen om hun rechtvaardige bijdrage tot de (sociaal herverdelende) belastingen te beperken. Het lijkt alsof ACW enkel aan haar eigenbelang denkt, niet aan dat van de belastingbetaler.
Het valt te verwachten van een schitterende organisatie als ACW, die normen en waarden hoog in het vaandel draagt, dat ze na al wat gebeurde moreel hoogstaand is. Helaas. Daarmee overkomt het ACW wat bv. ook Flor Koninckx overkwam. Toen de man de regels die hij zo vaak in ‘Kijk uit’ had bepleit zelf overtrad, was hij nooit meer de geloofwaardige verkeersspecialist van SP.A. Rudy De Leeuw kan het nooit meer hebben over de notionele intrestaftrek, zonder dat een hoop mensen denken aan de boekhouding van Immo DL. Koninckx had (verkeers)regels overtreden. De Leeuw had geen enkele wet overtreden. Behalve de wet die luidt dat wie een hoge moraliteit bepleit en andere daarop terecht wijst, op dat terrein zelf onkreukbaar moet zijn.
N-VA weet dat veel mensen boos, zelfs ronduit woest zijn, op wat daar rond Dexia allemaal is gebeurd. Zonder echt de finesses te begrijpen, die zijn zelfs niet cruciaal, voelen velen dat aan deze hele afloop onrechtvaardig is en dat vooral ‘jan met de pet’ het gelag moet betalen. De aanval van N-VA is dus niet gratuit en veel meer dan louter wraak voor kritiek vanuit het ACW. N-VA is de spreekbuis van veel van die verontwaardiging. Want bij de andere partijen wil of kan (wegens te klein) niemand anders dat doen.
N-VA is de partij die durft. De partij die de zaak wil uitspitten en in het verweer gaat tegen deze oplichting van de staatskas. N-VA vraagt een parlementaire onderzoekscommissie, al wist ze heel goed dat de traditionele partijen die nooit zouden toestaan. Dat is niet erg, het was de vraag die telt, niet het antwoord. De volgende stap: een klacht bij justitie. Maar of die er komt, of wat de uitkomst van dat onderzoek ook is, de belangrijkste boodschap is al gegeven. En die situeert zich op het niveau van de perceptie, van de emotie, waar N-VA meesterlijk is. N-VA valt via het ACW het hele Belgische systeem aan. ACW is een absolute pijler van dat systeem, ze is via allerlei deals met vooral de traditionele partijen diep in het Belgisch weefsel genesteld. N-VA valt via het ACW ook de federale regering aan. De klassieke tripartite als behoeder van de bevriende zuilbelangen, op kosten van de belastingsbetaler. Die regering lijkt deze klassieke zuilorganisatie te beschermen, met overheidsmiddelen. Deze regering maakt deals met haar bevriende achterban, klinkt in de N-VA-kritiek door. Het maakt zelfs Open VLD, die zich daar het liefst van wil distantiëren, nerveus. Daarom stelt ook zij kritische vragen over de relatie tussen ACW en Belfius, maar Vanackere wil wegens ‘corporate governance’ niet antwoorden.
En zie, het is – alweer – N-VA vs. Het Systeem. N-VA is alvast in de beeldvorming bij velen de stem van de boze burger die zijn geloof in dat systeem (case ACW) verloren is. De slimste reactie was die van slimme John Crombez, bevoegd staatssecretaris: laten we dit tot op het bot uitzoeken. Maar wat dat onderzoek ook oplevert, dat ACW wel bijzonder weinig belastingen betaalde op haar winstbewijzen (en dat ze die nog heeft) ondanks haar pleidooi voor rechtvaardige belastingen, raakt nooit meer uitgewist. Evenmin dat het N-VA is die kat de bel aanbond en de luide woordvoerder was van al dat stille protest tegen al die rare dingen rond ACW-Belfius.
Rechtvaardig beeld of niet: N-VA vs. Het Systeem.
DE MENING VAN… Stefaan Michielsen (De Tijd)...Stefaan Michielsen, redacteur bij De Tijd over de ACW-perikelen
"De betrokkenheid van het ACW in het Dexia-dossier blijft de christelijke werknemersorganisatie zuur opbreken. De jongste aantijging luidt dat het ACW de verschuldigde belastingen niet heeft betaald op de dividendinkomsten die het haalde uit de betwiste winstbewijzen van Dexia Bank België - nu Belfius. De repliek van ACW-topman Patrick Develtere op deze nieuwste beschuldiging is verre van overtuigend."
"Het ACW en Dexia, dat is steeds meer een geschiedenis aan het worden van schimmige deals, vaak met medeplichtigheid van de overheid: duistere afspraken over de toekenning van staatswaarborgen voor de Arco-coöperanten, het systeem van de winstbewijzen dat op onverklaarbare manier overeind blijft na de nationalisering van Dexia Bank België, de mist rond de eeuwigdurende lening die in de plaats komt van de winstbewijzen, de vreemde transactie rond Elia-aandelen tussen het ACW en Belfius en nu de beschuldiging van belastingontwijking."
"Allemaal zaken die heel wat vragen oproepen en waar het ACW geen goede uitleg voor kan geven."
"De christelijke werknemersorganisatie hult zich liever in stilzwijgen en weigert open kaart te spelen. De reputatieschade voor het ACW wordt intussen alsmaar groter. De autoriteit van de organisatie als spreekbuis van een belangrijk deel van het middenveld in ons land ligt aan diggelen."
"Hoe kan het ACW nog met goed fatsoen de hebzuchtige bankiers kapittelen? Hoe kan het kritiek uiten op bedrijven die hun belastingplichten ontvluchten, als de organisatie zich daar zelf schuldig aan maakt? Het ACW heeft al zijn moreel gezag verspeeld."
"Er is een reële kans dat er de komende weken en maanden nog andere zaken uit het onfrisse Dexia-dossier aan het licht komen die penibel zijn voor het ACW. Dexia zal de christelijke werknemersorganisatie nog een hele tijd blijven achtervolgen. Het ACW zal nog meer klappen moeten incasseren."
"Het is onbegrijpelijk dat het ACW dat laat gebeuren. Het moet zich geen begoochelingen maken. De roep naar meer duidelijkheid zal blijven. Een parlementaire onderzoeks commissie, zoals de N-VA vraagt, komt er wellicht niet. Maar dat zal niet verhinderen dat het dossier voort uitgespit wordt."
LETTERLIJK: Minister Schauvliege steunt nazi-protest tegen Bart De Wever|
Noot van Addertje: Het nazi-schouwspel vorige zondag in Aalst had niets te maken met carnavalesk plezier of zelfs humor. De betrokken carnavalsgroep had een duidelijke politieke agenda. Carnaval misbruiken voor een niet mis te verstane partijpolitieke actie van haat en provocatie met als enig doel de N-VA te beschadigen. Volgens berichten zouden de leden van de bewuste carnavalsgroep allen leden zijn van de Gentse OpenVLD. Ongetwijfeld kreeg de actie dan ook de stilzwijgende instemming van de partijtop en gouwleider Guy Verhofstadt. Maar ook Schauvliege gaat hier grondig in de fout. |
Eddy Eerdekens,
hoofdredacteur bij Knack.be
Minister van Cultuur Joke Schauvliege verdedigt de Aalsterse carnavalvierders die zich in nazi’s verkleden (compleet met een deportatiewagen voor joden en blikken zyklon B-gas) om te waarschuwen voor het gevaar dat Bart De Wever vormt voor onze samenleving. Veel gekker dan dat moet carnaval toch niet worden.
Unesco, de culturele afdeling van de Verenigde Naties, veroordeelde de nazi-verkleedpartij op het carnaval van Aalst (sinds 2010 erkend als Werelderfgoed) in niet mis te verstane bewoordingen. ‘Ik ben diep geschokt door dit onaanvaardbaar schouwspel dat een belediging vormt voor de herinnering van de zes miljoen joden die werden vermoord tijdens de Holocaust,’ zei directeur-generaal Irina Bokova. ‘Ook al staat carnaval voor vrijheid van meningsuiting en satire, het is geen excuus om naar antisemitische stereotypen te grijpen.’
Na de veroordeling van de Unesco heeft Vlaams minister van Cultuur Joke Schauvliege (CD&V) een gouden opportuniteit om te zwijgen aan zich laten voorbijgaan. ‘Carnaval is een moment waarop op een groteske manier gespot wordt, met stereoptype uitvergrotingen,’ zei Schauvliege die in een brief aan de culturele afdeling van de Verenigde Naties de verdediging van de carnavalisten op zich nam. Met andere woorden: lachen met de jodenvervolging is ok, zolang het maar op een groteske manier en met stereotype uitvergrotingen gebeurt. Carnaval als vrijgeleide voor het absoluut onaanvaardbare.
‘Wij betreuren dat er een perceptie van antisemitisme is gewekt,’ zegt Schauvliege nog. Niet erg vergezocht als je in een SS-uniform met een deportatiewagen en blikken zyklon B-gas door de straten trekt. Denkt de minister bij die symbolen soms aan iets anders dan antisemitisme?
De verkleedpartij was natuurlijk meer dan alleen maar wat onnozel doen in een SS-uniform. De eigenlijke bedoeling van de carnavalvierders was om de N-VA en Bart De Wever neer te zetten als nazi’s.’Toen ik Bart De Wever op 14 oktober in een ware triomftocht naar het Antwerpse stadhuis zag lopen, begon ik aan dit idee te denken,’ zei initiatiefnemer Michel Keymeulen voor het carnavalsweekend aan Knack.be. ‘Soms moeten we dan maar eens choqueren. Het land moet gered worden.’
En daar begeeft minister Schauvliege zich een tweede keer op glad ijs. Met haar vurig betoog ter verdediging van zes carnavalnazi’s, geeft ze niet enkel het signaal dat er niks mis is met het ijdel verbeelden van de Holocaust maar ook dat de vergelijking tussen Bart De Wever en Hitler geen bedenking waard is. Dan luidt het plots dat de Vlaamse regering zich niet wil bemoeien met het carnaval.
Zijn er dan – los van eender welke politieke overtuiging – geen vragen te stellen bij een groepje mannen dat een volksfeest en alle daarmee gepaard gaande media-aandacht gebruikt om een politicus uit eigen land op dezelfde lijn te zetten als de grootste massa-moordenaar uit de moderne geschiedenis? Moet die politicus daar maar tegen kunnen? Moeten we iemand straffeloos echt alles zomaar kunnen verwijten vanaf het ogenblik dat hij een politiek mandaat bekleedt?
Er zijn in Aalst wel degelijk grenzen overschreden, zowel naar de nagedachtenis van de joden als naar Bart De Wever. Als de minister van Cultuur dit niet scherp wil veroordelen, zou je van haar toch op zijn minst mogen verwachten dat ze er enige afstand van neemt. Het is overigens niet omdat De Wever zelf niet reageert dat dit soort verwijten maar moet kunnen. Hoe kan je jezelf trouwens verdedigen tegen iemand die je een nazi noemt? Zeggen dat hij zich vergist?
En dan nog dit: men kan zich al langer de vraag stellen waarom een eerbiedwaardige organisatie als de Unesco het nodig vindt om het carnaval van Aalst te erkennen als Werelderfgoed. Hoe kan men een bijeenkomst van mensen die zich drie dagen lang overgeven aan allerlei activeiten die de andere 362 dagen van het jaar verboden zijn, op hetzelfde podium plaatsen als het Great Barrier Reef in Australië, de binnenstad van Dubrovnik in Kroatië, de Taj Mahal in India, het tropisch regenwoud in Sumatra of, dichter bij huis, de grote markt van Brussel of het historisch centrum van Brugge? Samen met Aalst carnaval zijn overigens ook het Krakelingenfeest van Geraardsbergen en Houtem Jaarmarkt toegevoegd aan het Immaterieel Cultureel Erfgoed van de Mensheid. Houtem Jaarmarkt is een bijeenkomst met als doel de verkoop van 1.500 runderen en 700 paarden. Als de Unesco diep geschokt is door wat er zich afspeelt in Aalst, is het dan ondenkbaar dat de organisatie het carnaval schrapt van de lijst? Of zou dat dan toch een te groot verlies zijn voor de Mensheid?
LETTERLIJK: Het A-woord volgens Bart De Wever|
Noot van Addertje: De stad Gent schrapt het woord "allochtoon" uit haar bestuursakkoord en in haar taalgebruik van alledag. Voortaan is er sprake van bijvoorbeeld een Turkse Gentenaar, Gentse Bulgaar of een Marokkaanse Turk. |
Boem, paukenslag, de redactie van De Morgen is bevallen van een grootse gedachte. Ruim baan, wereldnieuws op de voorpagina, want Vlaanderen moet er kennis van nemen dat het woord ‘allochtoon' niet meer tot het correcte spraakgebruik behoort. De krant laat wel weten dat ze mensen die ze interviewt en die het vermaledijde woord nog in de mond zouden nemen weliswaar niet zal censureren. Er zullen nu eenmaal altijd van die domoren zijn die volharden in de boosheid, misschien zelfs totdat ‘allochtoon' uiteindelijk op de index belandt van het Centrum voor gelijkheid van kansen en racismebestrijding.
Aan de federale regering zal dat alvast niet liggen. Joëlle Milquet stuurde prompt een brief aan alle redacties met de vraag om De Morgen te volgen op het pad van de verlichting. Elio Di Rupo prees de krant zowaar om haar ‘moedig' initiatief, dus het moet zijn dat De Morgen toch een groot risico genomen heeft. Laurette Onkelinx wil meteen een rondzendbrief rondsturen die alle federale ambtenaren opdraagt voortaan het a-woord te mijden, want ‘taal kan helpen om een betere maatschappij uit te bouwen'.
De achterliggende redenering is daarmee goed samengevat: taal maakt de werkelijkheid. Dat is een opmerkelijke redenering, want ze druist in tegen het acquis van enkele honderden jaren analytische taalfilosofie, waarin taal wordt beschouwd als een middel om de werkelijkheid te beschrijven. ‘Waarover men niet spreken kan, daarover doet men er beter het zwijgen toe', zo vatte Ludwig Wittgenstein samen dat we gedoemd zijn om te falen in onze pogingen om met taal de totale werkelijkheid te beschrijven. Derhalve is taalgebruik niet neutraal, want het bepaalt hoe we de beschreven werkelijkheid interpreteren. Zo gaan krantenkoppen ‘200 Antwerpse jongeren opgepakt' en ‘200 allochtone jongeren opgepakt in Antwerpen' over exact dezelfde feiten, maar ze geven de lezer een verschillende indruk van de werkelijkheid mee.
In Manufacturing Consent: the Political Economy of Mass Media beschrijft Noam Chomsky hoe media via de manipulatie van het taalgebruik de publieke opinie proberen te sturen. Mediamanipulatie behoort volgens hem zelfs tot het wezen van de democratie. In een totalitaire staat maakt het niet uit wat de burger denkt omdat hij niet eens de vrijheid heeft om die mening te uiten. In een democratie kan iedereen uiting geven aan zijn interpretatie van de werkelijkheid. Dominante elites vrezen het ongecontroleerd botsen van al die opinies en streven naar consensus. De massamedia zijn de facilitator van die consensus. Ze geven weer wat de heersende maatschappelijke opvattingen zijn en marginaliseren de opinies die daarbuiten vallen.
Nu moeten we de hele oefening dus nog eens overdoen met een nieuwe term die ons een positieve indruk van de werkelijkheid moet geven. Mark Elchardus merkte trouwens op dat het woord ‘allochtoon' al meer en meer spontaan wordt vervangen door ‘moslim' en hij noemt dat terecht ‘een twijfelachtige evolutie'.
Uiteindelijk is er geen ontsnappen aan. Mensen maken gemakkelijk onderscheid tussen wij en zij. Wie daaraan wil ontsnappen zal er met veranderend woordgebruik over de werkelijkheid niet komen, de werkelijkheid zelf zal moeten veranderen. Wie af wil van de feitelijke apartheid die gegroeid is tussen autochtonen en degenen die voorheen bekend waren als allochtoon, zal een voorpagina moeten wijden aan een doordacht migratiebeleid, een volgehouden inburgering en de opwaartse sociale mobiliteit van nieuwkomers. Wie een gemeenschap wil vormen moet haar leden aan elkaar smeden tot een gedeelde publieke cultuur in de werkelijkheid. Misschien moeten progressieve lieden er hun Karl Marx maar eens op nalezen: het komt er niet op aan de werkelijkheid te interpreteren, het komt er op aan ze te veranderen.
Bart De Wever in De Standaard
De Mening van… Ph. Van den Abeele (Nieuw Pierke)
…Ph. Van den Abeele, journalist en blogger op Nieuw Pierke, naar aanleiding van de hetze door de pers omtrent de Homo-T-shirts
|
Noot van Addertje: De auteur geeft in zijn bijdrage een chronologisch overzicht van de diverse publicaties over het onderwerp in De Standaard en De Morgen en trekt daarna zijn besluit. Wij geven hieronder een samenvatting van de chronologie met daarna het besluit van de auteur. |
Chronologisch Overzicht
Zaterdag 2 februari ‘13
Een uitspraak van Bart De Wever is voorpaginanieuws op De Standaard. Het artikel krijgt als titel mee: ‘Geen homo-T-shirts achter loket’
Maandag 4 februari ’13
Dinsdag 5 februari ’13
Woensdag 6 februari
Donderdag 7 februari ’13
De Morgen publiceert nog een ‘Brief van de dag’ met als titel:"Ik was zot van A" van een lezer die zich negatief uitlaat over “koning” De Wever.
Zaterdag 9 februari ’13
In De Standaard: verdediging (over een volle bladzijde) door de twee hoofdredacteurs, Bart Sturtewagen en Karel Verhoeven, van de publicatie van een uitspraak van Bart De Wever op de voorpagina een week eerder over (titel) ‘Geen homo-T-shirts achter loket’.
Besluit van Ph. Van den Abeele:
“De context waarin niet alleen Tom Naegels, maar blijkbaar de meesten deze voorpagina [in De Standaard op 2/2 ll., nvdr.] lazen was niet ‘het debat over de neutraliteit van de overheidsdiensten'. Die was: ‘weer een rel rond de N-VA.' Een conclusie kan hieruit worden gemaakt: niet De Wever maar journalisten en andere ‘culturo’s’ slagen er sneller in voor ambras te zorgen en Vlaanderen te splitsen in een wij- en zij-groep dan De Wever erin zal slagen om België in twee te delen.”
“Voor alle duidelijkheid herhaal ik hier wat ik al eerder schreef, ondermeer in mijn artikel over 'Bart Brinckman: geen journalist maar propagandist', 28.10.10. Ik heb op geen enkele manier de bedoeling om de N-VA of De Wever te verdedigen of in bescherming te nemen. Wellicht had De Wever beter als voorbeeld een scoutsuniform genomen? Dat had De Standaard vermoedelijk niet op de voorpagina gezet met de boventitel ‘Bart De Wever opent debat’, en was ons de hele polemiek gespaard gebleven. Geen verdediging van de N-VA dus, wel is het mijn bedoeling om kritisch te zijn over zeer tendentieuse reportages in de media. Mediakritiek dus. En de obsessionele aanvallen van journalisten als Bart Brinckman, Paul Goossens, Yves Desmet, en anderen zijn vooringenomen, eenzijdig, intellectueel oneerlijk en ophitsend proza.”
“En wat voor een mateloze schijnheiligheid. De twee hoofdredacteurs beweren dat het er alleen om te doen was nieuws te brengen met die uitspraak van De Wever over een homo-T-shirt op de voorpagina te plaatsen. Maar ze vermelden in hun rechtvaardiging niet dat ze erna dagenlang bladzijden van hun krant vulden met haat-reacties. Ze deden dus zelf mee aan de ‘ontsporing’. In die week alleen wordt de N-VA in De Standaard minstens drie keer gekoppeld aan de jaren dertig, het nazisme, zelfs aan een dictatuur die de oppositie uitmoordt! (David Davidse, Michiel Vanackere, Marc Reugebrink). Weten ze nog goed wat ze publiceren? Wie zijn hier de polemici die de herrie aanzwengelen? Wie publiceert hier haat- en lasterproza? En toch doen Sturtewagen, Verhoeven en Brinckman alsof hun neus bloedt, spelen ze het onschuldig communiezieltje. Beseffen ze niet dat ze zo een sfeer creëren die inderdaad wel eens in de richting van een ‘Pim-Fortuynscenario’ zou kunnen evolueren? Of beseffen ze het wel, en behoort De Wever – Reugebrink parafraserend – tot diegenen die volgens de ‘culturo’s’ moet worden afgevoerd?”
“De aanvallen hebben wel blijkbaar nog steeds het omgekeerde van het beoogde effect: hoe meer er op hen ingehakt wordt in de pers, hoe meer stemmen de N-VA haalt in de peilingen.”
Lees hier het volledige artikel van Ph. Van den Abeele
DE MENING van… Mark Grammens… Mark Grammens, journalist en publicist in Journaal
"Het Belgische scenario ligt dus vast. Ervan uitgaande dat 2014 hetzelfde resultaat geeft als 2010, krijgt CD&V de taak om een regering te vormen met dezelfde partijen als vandaag, maar onder leiding van de CD&V."
"Zowel uit de Belgische als uit de Vlaamse regering wordt de N-VA verbannen, en de coalitiegesprekken gaan over een sociaal-ekonomisch programma waar de vakbond kan mee instemmen. Peeters wordt, als hij van meetaf goed meedoet, beloond, hoewel Vanackere meer aangewezen lijkt voor het eersteministerschap. De Vlaamse regering komt onder, in Vlaams opzicht, zwakke leiding (bijvoorbeeld Crevits), die geen hindernis vormt om de Belgische plannen uit te voeren. Daaronder valt het uitvoeren van de nog hangende staatshervorming in een zin die de Franstaligen gunstig stemt om het premierschap aan de CD&V te schenken."
"Dat kan bijvoorbeeld door de plannen inzake de staatshervorming af te zwakken op punten die voordelig zijn voor Vlaanderen en toe te spitsen op punten die financieel voordelig zijn voor Brussel en voor de Franstalige Gemeenschap. Gedurende de volgende legislatuur worden geen toegevingen gedaan aan de Vlaams-radikale partijen en wordt zo mogelijk het tema van het confederalisme begraven. Daarvoor dient de Senaat in zijn nieuwe samenstelling."