Archief

 
Patrick Jannssens droogt zijn tranen boven het glas van Gene Bervoets

Gene Bervoets, acteur, in De Standaard:

"Als De Wever uitvoert wat in zijn nota staat, wordt Antwerpen binnenkort Bokrijk."

Begrijp: “Enkel het (kaviaar)socialisme is solidair, sociaal, verdraagzaam en weet wat goed is voor de Antwerpenaar, en bij uitbreiding... voor de mensen”. Zo denkt ongetwijfeld het gros van de zwaar gesubsidieerde Vlaamse culturele sector er over.

Addertje

Peter De Roover, chef-politiek van het maandblad Doorbraak en politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging, analyseert het electorale succes van Bart De Wever in een historisch perspectief. Waarmee hij aangeeft dat het er naar uitziet dat het huidige succes van De Wever en de N-VA niet toevallig en kortstondig is maar gevoed wordt door een frustratie die structureel “verankerd” is bij een groot deel van de Vlaamse kiezers.

°     °
°



 
Peter De Roover

De Wever laaft zich aan vele grondstromen

Wat N-VA aan Verhofstadt en Dedecker dankt

Negentig jaar socialisme in Antwerpen komt ten einde. Was getekend: Bart De Wever. Over de aantrekkingskracht van de N-VA-kopman is al veel gezegd, weet ook Peter De Roover , maar alle grondstromen nog aan toe, iedereen lijkt te vergeten dat hij veel opgekropte frustraties capteert.

De intrede in 1921 van de socialist Camille Huysmans in het Antwerpse schepencollege bracht een schokgolf teweeg. Het was het begin van een lange, ononderbroken reeks socialistische bewindslieden – als we de oorlogsjaren even vergeten. Het lijkt erop dat Bart De Wever erin zal slagen om in de Scheldestad een meerderheid in elkaar te knutselen zonder de tot voor kort onmisbaar geachte socialisten. Huysmans’ succes in 1921 ontstond niet in het luchtledige, De Wevers opmerkelijke prestatie evenmin.

Na zijn nieuwe overwinning op 14 oktober kregen we de analyses met karrenvrachten aangevoerd. Straf dat een stuk dat eigenlijk over Open VLD ging (Nicolas Bouteca in DS 12 november ) nog het meeste over de overwinning van N-VA leerde. De meeste andere analisten probeerden zo gedreven aan te tonen dat de kiezer zich heeft vergist door op De Wever/N-VA te stemmen, dat ze vergaten hun licht te werpen op het waarom van dat succes.

Wie wat inzicht wil in een breder verhaal, hanteert soms beter de grovere borstel. Beginnen we met een veertig jaar overspannend raadsel. Wie hoort niet in het rijtje: Leo Tindemans, Hugo Schiltz, Karel Dillen/Filip Dewinter, Guy Verhofstadt, Jean-Marie Dedecker, Yves Leterme en Bart De Wever? Antwoord: Bart De Wever, want hij is de enige die (nog?) niet faalde in zijn opzet.

Alle genoemde politici vierden, soms erg kort, opmerkelijke electorale successen. In alle gevallen ging het over Vlaamse fenomenen zonder alter ego aan de overzijde van de taalgrens. Zij behaalden hun overwinningen weliswaar met verschillende projecten, maar die hadden ook één zaak gemeen: de roep naar een breuk met de heersende Belgische aanpak.

Tindemans zorgt voor frustratie

‘Met deze man wordt het anders’, luidde de slogan van Leo Tindemans in 1974, die De Wever in 2012 zowat overnam. Het leverde de CVP toen een winst op van tien zetels. Tindemans werd premier, maar gaf er vier jaar later gedesillusioneerd de brui aan.

Hij was geen flamingant maar wel een Vlaams fenomeen. In 1974 was de Franstalige zusterpartij PSC ook spectaculair gestegen. Maar terwijl Tindemans in 1977 opnieuw een forse aangroei aan CVP-kiezers leverde, zag de PSC haar stemmenpercentage alweer dalen. De mislukking van Tindemans leidde bij het christelijk-conservatieve deel van het kiezerskorps tot diepe frustraties. Yves Leterme zou het zo’n 35 jaar later dunnetjes overdoen.

In diezelfde periode liet Volksunie-boegbeeld Hugo Schiltz zijn Vlaams-nationale kiezers in de steek; een bron van politieke frustraties bij een ander publiek. De hardere Vlaams-nationale kern zocht soelaas bij het Vlaams Blok/Belang en ging daar de facto een verbond aan met het uitgesproken rechtse deel van het kiezerskorps. Karel Dillen en later Filip Dewinter konden heel wat kiezers verleiden maar bleven hangen in de marge van de besluitvorming. Ook dat veroorzaakte veel politieke teleurstelling die zich geografisch opnieuw beperkte tot Vlaanderen.

Burgermanifesten

Guy Verhofstadt schreef de laatste paragrafen van de inleiding op het fenomeen De Wever. Zijn burgermanifesten maakten vele liberaal denkenden bijzonder geestdriftig. Eindelijk zou er dan toch echte verandering komen, dit keer via de blauwe weg. Maar dat project eindigde zoals bekend bont en blauw. Weer werd een ander segment van het Vlaamse kiezerspubliek teleurgesteld en gefrustreerd.

Jean-Marie Dedecker gaf even de indruk woordvoerder te kunnen worden van die stroming maar kon nooit uit de peilingen breken.

Niet alleen hebben alle genoemde politici gemeen dat ze hun kiezers niet konden geven waarop die hoopten, ze stootten ook allemaal op de Belgische hinderpaal.

Het succes van Bart De Wever kan in belangrijke mate verklaard worden als het resultaat van veertig jaar politieke frustratie bij almaar nieuwe groepen Vlaamse kiezers. Even abstractie makend van de Koningskwestie waren het daarvoor vooral de Vlaams-nationalisten die morrend rondliepen in de Wetstraat. Maar vanaf Tindemans spoelden grote golven van teleurstelling over andere brede stromingen.

De Wever voedt zich aan de frustraties die de Vlaams-nationalisten opliepen maar ook aan die van de rechterzijde, de conservatieven en de liberalen. Zo’n cocktail zou slechts een kortstondig succes bieden als die alleen steunde op een oppervlakkig gevoel van tijdelijke teleurstelling. Maar het ziet er niet naar uit dat een van die samenstellende componenten binnen afzienbare tijd apart kan overstappen naar het beleidsbepalende kamp. Daarenboven laat die combinatie zich vandaag inhoudelijk vrij makkelijk kneden tot een voldoende coherent programma dat geen te grote spreidstand vergt.

De Wevers bewering dat hij surft op de Vlaamse grondstroom, is eerder ongenuanceerd dan verkeerd. Er bestaat uiteraard niet één Vlaamse grondstroom die alles domineert. Er zijn er meerdere. De omstandigheden bieden De Wever de kans enkele belangrijke daarvan samen te voegen tot wat vandaag wel degelijk de grootste van allemaal is.

Omdat De Wever zich, meer dan zijn voorgangers uit het opgesomde rijtje, kan voeden aan een combinatie van bronnen, beschikt hij over zeer grote electorale mogelijkheden. Die kon hij in Antwerpen voldoende activeren om voor een opmerkelijke ommekeer te zorgen.

Maar de echte uitdaging voor De Wevers kernpubliek ligt uiteraard op het Belgische niveau. De weerstand daar zal vele malen groter zijn dan in Antwerpen – want die stad ligt lekker gemakkelijk helemaal in Vlaanderen.



Peter De Roover
chef-politiek van het maandblad Doorbraak en
politiek secretaris van de Vlaamse Volksbeweging 
(Bron: DS)

 
Jean-Claude Marcourt (PS)
Minister van Economie in de Waalse regering




’t Is alweer de schuld van De Wever

Waalse minister van Economie, Jean-Clause Marcourt (PS) in The Financial Times:

‘ “Ook al zegt Bart De Wever dat separatisme niet zijn doel is, in de partijstatuten staat duidelijk dat een onafhankelijk Vlaanderen de topprioriteit is voor de partij' “Die dreiging destabiliseert het land en is dus ook slecht voor Wallonië”. Jean-Claude Marcourt vreest in de zakenkrant dan ook dat de N-VA investeerders gaat afschrikken.’

Il faut le faire! N-VA is een bedreiging voor de Waalse economie… De al jaren gevoerde linkse, arbeidsvernietigende en geldverslindende politiek van de PS en het daaraan gekoppelde cliëntelisme is dus volgens deze Waalse Minister van Economie blijkbaar de juiste economische politiek om buitenlandse investeerders aan te trekken. Gelukkig hebben die Waalse socialisten ook nog wat humor.

Verder zegt Marcourt: 'Ik ben niet blij met de opmars van de N-VA. Hun partijprogramma baart me zorgen omdat het niet spoort met de economische noden van dit land,' zegt Marcourt nog.'

Wel mijnheer de minister, de N-VA kent de economische noden van dit land niet alleen zeer goed, de partij reikt ook structurele remedies aan om die noden te verhelpen. Het probleem is dat de Franstalige socialisten, die dominant zijn in deze en vorige regeringen, geen structurele maatregelen willen nemen om aan die noden tegemoet te komen.

Waarom liggen structurele maatregelen zo moeilijk bij deze federale regering (én vorige regeringen) ?

Vooral de PS heeft er geen enkel belang bij dat structurele maatregelen worden genomen. In de eerste plaats zou het betekenen dat maatregelen moeten worden genomen die door de socialistische achterban helemaal niet op applaus zouden worden onthaald. Vandaag krijgt de PS al het verwijt dat de regering te “rechts” is. Bovendien is elke structurele maatregel er een in het nadeel van het zuiden van het land. Lees: risico van verlies aan financiële middelen (de transfers weet je wel). Tenslotte wil de PS haar linkerflank afschermen tegen de extreem linkse PTB, de Waalse evenknie van PVDA. Hun sterke resultaten in Wallonië en Brussel tijdens de gemeenraadsverkiezingen waren een serieuze waarschuwing.

De (Vlaamse) liberalen mogen nog zoveel zij willen aandringen op structurele maatregelen die de concurrentiepositie van de ondernemingen bevorderen of op structurele besparingen en een efficiëntere aanwending van de beschikbare middelen… Bij de Franstalige socialisten zal het keer op keer “NON” zijn…



Addertje

Bart De Wever op Knack.be (12/3/2012):

…Loïc Moureau,
 Bestuurslid Liberaal Vlaams StudentenVerbond (LVSV)*
Leuven, Filosoof - Docent Hoger Onderwijs, in Knack over
de voorzittersverkiezingen bij OpenVLD

 
-----

“Gwendolyn Rutten, een ‘meer van hetzelfde’ compromisfiguur”

“Verschillende keren vroegen vrienden en medeliberalen mij schertsend of ik geen kandidaat was. Ze wouden zelfs met plezier mijn kandidatuur onderschrijven, dat is, als hun lidmaatschap nog niet vervallen was. Ze zouden eens kijken in één of andere schuif of donker hoekje of ze hun lidkaart nog vonden…”

“Ter nuance: ik denk niet dat mevrouw Rutten het slecht meent of niet op de hoogte is van dossiers en mensen. Alleen is dat niet wat we nodig hebben. Wat wij zoeken is niet een goede relatie en kennis van personen en dossiers waar toch al lang geen zuiver liberale lijn wordt gevaren. Wat wij zoeken is iemand met een visie, een échte liberaal. Liever een volslagen onbekende met enkele pure liberale ideeën, dan de non-keuze waar we vandaag voorstaan!“

*Nvdr.: het LVSV is onafhankelijk en dus geen jongerenafdeling van Open Vld, LDD of eender
               welke partij.

 

Gwendolyn Rutten (Open VLD)

 

Ann Van de Steen samen met Patrick De Smedt… in betere tijden

Bij de Spa is niets wat het lijkt, enkel de hypocrisie is oprecht

Spa-Aalst: de postjes waren het probleem, niet Karim Van Overmeire

De Spa-Aalst heeft, samen met de Spa-top, de voorbije weken uitstekend bijgedragen tot de anti-politiek. Het lijkt er bovendien op dat door de Spa intern een heel ander discours werd gevoerd dan in de media.

Bij lezing in De Standaard van een uittreksel uit de toespraak van maandagavond door oud-ocmw-voorzitter en Spa-“dwarsligger” Patrick De Smedt, leren wij dat eigenlijk niet Karim Van Overmeire (N-VA) het probleem was voor de Spa(-top) in de discussie om al dan niet tot het bestuur toe te treden. Nochtans werd Van Overmeire al die tijd als hét en zelfs enige probleem opgevoerd in de externe communicatie van de partij.

Vandaag leren wij dat het probleem vooral, zoniet uitsluitend draaide rond de verdeling van de bevoegdheden (zeg maar de postjes) en dat sommige socialisten helemaal niet konden leven met wat de partij “maar” aan bevoegdheden zou krijgen. Het draaide dan vooral rond het sociaal beleid waar zij naast grijpen. Want, geef toe: enkel socialisten kunnen een sociaal beleid voeren...

Het komt er dus op neer dat het verleden van Karim Van Overmeire door een aantal Spa-kopstukken in Aalst – daarbij welwillend gesteund door de Tobbacks en de Termonts van deze wereld – werd aangegrepen als drogreden om aldus hun ontevredenheid voor de postjes te camoufleren. Dat zij tegelijk de N-VA nog even konden afkraken en in de extreem-rechtse hoek duwen is natuurlijk mooi meegenomen.

‘Laat er ons nu niet de Van Overmeire-story van maken. Voor de neen-stemmers was het bestuursakkoord het grote struikelblok, en dan vooral het sociale luik. Het was de bedoeling om dat luik nog uit te diepen, maar net op dat moment lanceerde Termont zijn mening. Begin in zo’n sfeer maar eens te onderhandelen.’

Kortom, vuile spelletjes die aantonen dat de linkse hypocrisie geen grenzen kent en dat bij die rode rakkers niets is wat het lijkt.

Addertje

...Wim Schamp, communcatiespecialist in Dag Allemaal


 

"De Wever is duidelijk de gebeten hond. En Vlamingen houden van underdogs. ’t Is allen tegen Bart. Zelfs na een klinkende verkiezingsoverwinning kan men niet stoppen hem te bashen. Zoals nu bij de formatie van een nieuwe Antwerpse gemeenteraad. Hoe Patrick Janssens hem probeert uit te roken en zich een bijzonder slecht verliezer toont door de N-VA volledig te blokkeren. Maar door zo hardnekkig te blijven trachten Bart’s leven op alle mogelijke manieren zuur te maken zal die alleen maar populairder worden.”

De hypocrisie van een kaviaarsocialist

"In Antwerpen zagen we al Staten-Generaals van de verkeersveiligheid, de mobiliteit en de haven. Het wordt dringend tijd dat dit stadsbestuur ook eens het initiatief neemt om een Staten-Generaal te organiseren over de bestrijding van de armoede."
Gva 14/10/2010

De manier waarop Patrick Janssens (nog steeds Spa-burgemeester van Antwerpen) vandaag de nota van Bart De Wever (N-VA) neersabelt is hallucinant. Deze kaviaarsocialist is niet te beroerd om de nota af te kraken met als argument dat er over armoede weinig in staat.

Ter herinnering: de voorbije 70 jaar hadden de socialisten het in Antwerpen voor het zeggen. Bovendien maken zij al jáááren het mooie weer in de federale regering.

Het resultaat van hún armoedebeleid kan u hieronder lezen en bekijken.

Hoe durft die man na 9 jaar burgemeesterschap en met onderstaand resultaat het nog aan om anderen de les te spellen over armoedebestrijding ?

De hypocrisie van de caviaarsocialisten kent wel geen grenzen. Zonder scrupules en totaal schaamteloos tegenover al die hulpzoekenden ! 'Ik zien A geire'... dat zal wel.

Addertje

Armoede neemt te fel toe in Antwerpen (Gva 1/8/2003)

Antwerpen moet aandacht hebben voor armoede (Gva 14/10/2010)

Meer en meer armoede in Antwerpen

Klik op het beeld om het fragment te bekijken