Archief

Griekenland : hallucinant:

 “EU en IMF beseffen niet hoe verziekt de Griekse politiek is”

Het is nog lang niet duidelijk of de eurolanden wel een akkoord kunnen sluiten over de verstrekking van de volgende ronde hulpleningen aan Griekenland.

De Griekse oud-minister van Financiën Stefanos Manos waarschuwt dat de regering in Athene veel toegezegde hervormingen niet zal uitvoeren. "Ik ben bang dat we afglijden naar chaos."

"Afgezien van de Griekse minister van Financiën gelooft niemand in de regering écht in de hervormingen. Ze heeft de maatregelen aangekondigd omdat ze zich gedwongen voelt. ‘Die slechte Europeanen dwingen ons daartoe’, luidt het in hun verdediging aan de kiezers. De ministers nemen er zelf geen verantwoordelijkheid voor.’

Lees even mee, hallucinant...:

•  Hervorming:

• Onderwijs:

• Over zijn pogingen een liberale partij van de grond te krijgen, wat niet lukte:

• Bezuinigingen:

• Hoe ziet de toekomst eruit? Blijft Griekenland in de eurozone?

"Een groot deel van de Wetstraat is bang van de N-VA”

"Als de electorale opmars van de N-VA in 2014 voortgaat, kan dat voor nog meer politieke opschudding zorgen"

Het voorbije weekend verscheen een interessante opiniebijdrage van Carl Devos, Politicoloog UGent, in De Standaard, over het huidige politieke reilen en zeilen.

Enkele citaten:

• Di Rupo I is sterker, beter dan ze lijkt, maar (voorlopig) niet goed genoeg. De kracht van het regeren die tegenover die van de verandering moet staan, overtuigt niet. Het gedwongen tripartiete verstandshuwelijk kan geen gemeenschappelijk enthousiasmerend project bedenken.
• Is de manier waarop wij besturen, met een politiek en sociaal-economisch model dat volgestouwd is met veto's en overlegrondes, wel nog geschikt om gezwind te reageren in deze heel ingewikkelde wereld? Moet onze politiek niet lean and mean zijn? Sneller? Meer uitgesproken keuzes maken? Minder afgevlakt? Minder ‘gezever'?
• De aanpak van Dexia, of het uitblijven van fundamentele oplossingen voor pakweg de pensioenen, mobiliteit, justitie of de fiscus, ondermijnen het vertrouwen in ons politiek bestel, waarmee de klassieke partijen zo onlosmakelijk verbonden zijn.
• Het verlangen naar een verlosser die het roer radicaal omgooit is groot. Veel van die geloofsovertuigingen willen verschillende kanten uit, ze vinden elkaar in de nood aan verandering.
• De post-2010 N-VA, veel zelfzekerder dan die van voor 2010, biedt nu een alternatieve politieke methode aan. Zoals De Wever momenteel illustreert in Antwerpen, de eerste echte lakmoesproef voor zijn kracht van verandering. Hij speelt het spel van de compromisvorming veel harder. Hij schuwt de polarisering niet en laat veel minder ruimte tussen het vergelijk en zijn eigen programma dan traditionele partijen.
• De N-VA zelf haalde op eigen kracht in 2003 in slechts één kieskring de kiesdrempel, in 2007 was ze volgens onderzoek van de KU Leuven goed voor 2 procent van de kiezers. In 2009 was dat al 11 procent meer, in 2010 werd ze de grootste partij van het land. Een ongeziene electorale opmars. Als die zich voortzet over ruim anderhalf jaar, kan de crisis die door het politieke bedrijf trekt wel eens voor nog grotere opschudding zorgen
• Sinds 2010, versterkt door de verkiezingen van 2012, domineert de N-VA het denken en doen van de Wetstraat. Zonder de N-VA was een begrotingsakkoord wellicht al 12 scenario's geleden gevonden. De N-VA is niet de eerste succesvolle uitdager van het politieke systeem – bij de regionale verkiezingen van 2004 haalde het Vlaams Blok ruim 24 procent – maar nog nooit was die zo sterk en bedreigend.
• De regering-Di Rupo wordt verweten dat ze niet slaagt in wat ze onmogelijk kan: dat allemaal fundamenteel omkeren. Herman Van Rompuy (CD&V) kon het onmachtig niets doen van zijn regering poëtisch nog verheffen tot ‘rustige vastheid', de koorddansers van Di Rupo komen daar niet mee weg.
• Tussen 2007 en 2014 zal er nooit politieke rust die naam waardig geweest zijn. Dat veroorzaakt veel stress en onrust. De economische crisis maakt het Di Rupo I extra moeilijk, maar net in die barre tijden kunnen de mannen zich van de jongens onderscheiden, kan getoond worden hoe het consensusmodel de toekomst hoopvol maakt. Dat lukt maar niet. Velen stellen zich dan ook de vraag: kunnen deze klassieke partijen het eigenlijk wel nog? Redden we het nog met hun compromissen?
• Dat nogal wat kiezers denken dat alleen de N-VA verandering en perspectief kan bieden, heeft veel te maken met het defaitisme en het onvermogen van de traditionele sterkhouders van de pax politica. Zij moeten dringend het geweer van schouder veranderen.

Het begrotingsakkoord: en opnieuw, en opnieuw, en opnieuw…

En opnieuw worden de problemen voor ons uitgeschoven. En opnieuw GEEN structurele maatregelen. En opnieuw is de regering euforisch over het bereikte akkoord. En opnieuw wordt de burger zand in de ogen gestrooid… Terwijl de belastingdruk nergens zo hoog is als in België. Terwijl het overheidsbeslag meer dan 50% van het BBP bedraagt.

Di Rupo en zijn federale regering zijn niet de oplossing van ons probleem, zij ZÍJN het probleem.

Waarom lukt het niet ?

De analyse van de Belgische ziekte (zie verder het uittreksel) die Guy Verhofstadt (Open VLD) in zijn beruchte burgermanifesten maakte was correct, de remedies van zijn regering(en) waren rampzalig. Om het op zijn Toscaans te zeggen: Parole, parole, parole,…

Guy Verhofstadt (OpenVld)

Uittreksel uit het Derde Burgermanifest (1994):

“Onder druk van allerlei belangengroepen is in de loop der jaren het overheidsbeslag (het deel dat de staat neemt van alles wat we samen produceren en creëren) opgelopen tot meer dan vijftig procent. In de praktijk bleek dat uit de aanhoudend stijgende fiscale en sociale lasten, uit de steeds hoger wordende bijdragen en de almaar oplopende belastingen. Dat alles resulteerde op zijn beurt in de huidige, ondraaglijk hoge loonkosten.

België heeft echter een open economie die volledig afhankelijk is van de export en daarom des te meer rekening moet houden met de concurrentie van andere landen. Die concurrenten vinden we zowel in als buiten Europa, met name in die landen waar het overheidsbeslag lang niet zo hoog is en de loonkosten bijgevolg aanzienlijk lager zijn.

Door de invoering van minimumlonen, loonindexeringen, loonschalen en syndicale premies, alsook door de arbeidsduurreglementering, de mogelijkheid tot loopbaanonderbreking, tot vervroegde vrijwillige en gedwongen pensionering, door de invoering van ondernemingsraden, veiligheidscomités, vestigingswetten en noem maar op, is onze arbeidsmarkt in zo'n strak keurslijf gedwongen dat ze, samen met de al te hoge loonkosten, werkgelegenheid uitstoot in plaats van creëert.

Een vermindering van de zware fiscale en sociale lasten, met andere woorden een vermindering van het overheidsbeslag, is nodig om de hoge loonkosten te doen dalen. en dat willen de zuilen en de belangengroepen niet. Zij ontlenen daaraan juist hun voorrechten en hun macht. Hun leden bevolken de overheidsadministratie, zetelen in de overheidsbedrijven, beheren de ziekteverzekering, de ziekenhuizen en werklozenkassen. Hun leden besturen de treinen, bestellen de post en zorgen ervoor dat de telefoon werkt. Ieder voorstel tot inkrimping of tot efficiëntere organisatie van de overheidssector wordt dan ook met argwaan bekeken en wordt ervaren als een onaanvaardbare aanslag op hun voorrechten.”

Inderdaad Guy Verhofstadt, ons land kan beter. Veel beter... 

Addertje