wit van hoop

Soms als ik heel goed luister
en ik houd mijn oren dicht,
hoor ik alleen mijn woorden,
die tot niemand anders zijn gericht.

Open ik mijn oren dan,
dan hoor ik wat ik horen wil,
als ik het niet horen wil,
houd ik me weer stil.

Ik ga niet op geroddel af,
ik hoor het ooit van de persoon,
uit haar eigen mond de woorden.
Roddelen?
Nee, ik hoef geen tussenpersoon.

Als ze het me niet vertellen,
is er ook niets aan de hand,
als het erg genoeg is,
lees ik het ooit wel in de krant.

Tot die tijd houd ik me stil,
het enige wat ik jammer vind,
is dat de verhalen soms zo snel gaan,
soms nog sneller als de wind.

In een lange laan met bomen,
liep ik maar wat te dromen,
over vlinders in de lucht,
en een zwerver op de vlucht.
Ik vlucht ook voor alles om me heen,
mijn angst, verdriet en pijn, ik ben alleen.
Ik zie een steentje op de grond,
ik schop er tegen, alsof ik het eerlijk vond.
'T steentje kon er niets aan doen,
het ligt nu verder door mijn schoen,
mijn tranen druppelen op die laan
en ik weet het, ik heb een lange weg te gaan.

Want als alle zorgen zomaar,
weer verdwijnen voor de zon,
waarom schijnt hij dan niet vaker,
zodat ik weer lachen kon.

Was het leven maar zo simpel,
zorgeloos en zonneschijn,
maar ik ga echt wel mijn best doen,
want ik haat het zo die pijn.