Groot.. te groot...

Ik probeerde me in te zetten voor verschillende sociale projecten... maar altijd... in mijnen alleen...en dat ging mij ook héél goed af... op die manier deed ik wat ik wilde... wanneer ik wilde... en was niemand rekenschap verschuldigd... Maar op een gegeven moment gebeurde het onvermijdelijke... (ik liep natuurlijk niet in een zak!) en werd ik gecontacteerd door verschillende organisaties om mij bij hen aan te sluiten... uitgezonderd voor canstop had ik altijd de boot af gehouden! Toen OWC (overseas womensclub) mij echter vertelde dat al hun sociale projecten zouden moeten gecanseld worden als ze op de één of andere manier géén sponsoring vonden... géén nieuwe president fundraising vonden... t'ja... dan heb ik me laten verleiden. Dit echter niet zonder hun boeken op te vragen om te zien wat ze met de lieve centjes deden... en toen alles in orde bleek, zegde ik ja... en werd president fundraising... dat impliceerde erg hard werken... organiseren van tentoonstellingen voor het goede doel... thee kransen... en allerlei events... de main event was het jaarlijkse elite-bal... Oh..oh als ik daar nog aan denk! De bedoeling van het jaarlijkse bal was centen bijeen halen voor waterputten... een broodnodig iets dus! Enfin toen ik besloot mijn schouders daaronder te zetten... wist ik echt niet waar ik aan begon! Het werden 4 maanden hard labeur... beginnend met het thema... en dat werd "Pearl Ball"... ik zocht sponsors, een zaal, en ontwierp de tickets... wat klein begon eindigde GROOTS al zeg ik het zelf!

Klik op de uitnodiging om te vergroten...

Een perfect gezonde dochter...
"Amina"
voor Ravi en Lakhsmi...

Toch fier dat ik hier een handje in had...
als was het maar omwille van de bracelets die ik aan schoof.

Mission completed...
cadeautjes tijd...

en weeral een leuke ervaring rijker!

Hier tellen de waarden van het leven nog echt...

Het overspoelen van de rug met melk...

Melk in Tamil =  pahl

Het resultaat viel in dit geval erg goed mee...
géén enkel gebroken armbandje...
! oef !

Het aanschuiven van de bracelets...
géén makkelijke klus...
en héél belangrijk want elke armband betekend...
meer geluk...
bracelets die breken daarentegen...
brengen ongeluk!

Flowers in the (h)air...
flowers every where....

Tijdens mijn vier jaar in Indië heb ik véle pudja's meegemaakt (ceremoniele verheerlijkingen...) Zowel bij arme... erg arme... rijke en héle rijke vrienden! En alhoewel ze allemaal dezelfde bedoeling hebben zijn ze allemaal kompleet anders! Bij allemaal trok ik grote ogen... meestal... en zeker in het begin niet wetende wat er juist gebeurde! Neem nu de zwangerschaps pudja, waarbij men de Goden goed gestemd wil maken om een perfecte bevalling en gezonde baby af te dwingen... En de toekomstige moeder succes wil wensen met de komende baby. 1 maand voor de bevalling gaan de mama's in spé terug naar hun ouderlijke woning en ouders, dit tot 2 maanden na de bevalling... de pudja wordt gehouden juist voor het vertrek naar huis met véél volk en héél véél eten... Eerst wordt het eten met een héle ceremonie geofferd aan de Goden in een mist van wierrrook en vuur... Mannen en vrouwen zitten appart... Mama in spé komt naar binnen in haar mooie... met goud afgewerkte saree, en de meest prachtige bloemen in de lange blinkende ravenzwarte haren... Ze is letterlijk en figuurlijk het middelpunt en mag dan ook in het midden vooraan plaats nemen, in kledingszit op de grond. Dan moeten alle aanwezige vrouwen haar wijden... wijden met Heilig water, sandal en kumkum. Daarna schuift elke aanwezige vrouw een armband aan haar arm... (tot bloedens toe... de bracelets zijn immers smal... erg smal... )En dan is er het grote moment... een kannetje melk wordt over de rug, onder de saree leeg gegoten... Ze gaan er immers van uit dat de melk het begin is van alles, dus ook het begin van een welgevormd, nieuw leven... "Melk is goed voor elk", weet je wel?!  Eens dit achter de rug is, worden de cadeautjes uitgedeeld, wordt er gelachen, gefeest... en vertrekt de toekomstige mama in alle stilte... haar cehtgenoot alleen (") achter latend voor ongeveer 3 maanden...

Op de foto: de schoonzus van Ramesh met zoals je kan zien de sandel en kumkum en de mooie bloemen..

Evi's beste vriendin "Noor"
links Evi - rechts Noor
Gelukkige uitgehuwelijkte ingenieur in Maleisië...

Selaika eeuwige rebelse schone... die héél wat bemiddeling nodig had...
momenteel uitgehuwelijkt en kinderarts in Indië...

Mijn knapste koppen... (letterlijk en figuurlijk) ... in High school...
Tweede van links Sharyll - nu ingenieur in Maleisië...
in het midden Amar - zoon van onze vrienden...
Vijey en Anjhali Kher - nu ingenieur in Canada

Om te vergroten - klik

Ikzelf vind het Amerikaanse systeem geweldig! Ik kon er mij goed in vinden en werd al vrij vlug "high-school-mum"... dat impliceerde natuurlijk een groot engagement... omgaan met 20 / 30 puberende tieners is géén senicure! En een high-school-mum is nu eenmaal verantwoordelijk voor een goede gang van zaken... Regelmatig moest ik bemiddelen tussen, ouders-en pubers, maar vooral tussen sommige eigentijdsvergeten leraars en  pubers. Ik hielp met het organiseren van higschool toneelstukken, modeshows, zang- en sportwedstrijden... Ik leidde het social wellfare project van high school waarvoor we elke maandagavond les gaven in kleine weeshuizen (daarvoor kregen de high-school kids credits die op het einde van het schooljaar bij hun resultaten geteld werden). En regelmatig zat de héle bende op vrije dagen bij ons thuis voor... lekkere Belgische friet met hamburgers en een dansfestijn... 20 of 30 pubers... dan heb je ogen te kort! En gelukkig voor rmij vormde ik voor dit alles een goed team met hun lievelingsleraar "Richard Diamond"... iedereen had een crush op deze langharige Shakespear-freak en drama teacher... (Ook deze nuchtere Lisette vond hem wel kunnen... hahahahaha...) Al bij al hebben we met zijn allen toffe tijden meegemaakt... een lach en een traan... De bende is nu verspreid over de héle wereldbol... en ik... ik krijg nog altijd tranen in mijn ogen als ik in mijn kast op mijn favoriete geschenk ooit bots... een hemelsblauw T-shirt waar op te lezen staat: We love you sexy- mum! En ik zal ervoor zorgen dat de handtekeningen van mijn Kids die erop staan nooit vergaan!

We'l meet again... don't know where... don't no know when...
                                                                                           some sunny day...

Op de foto een deel van de bende.

Toen we Evi wilden inschrijven in "American Highschool - Chennai" hadden we wat problemen... en dit omdat... SORRY... een omhooggevallen onderwijzereske van "Onze Lieve vrouw Presentatie", van oordeel was dat Evi nooit mee zou kunnen in een anderstalige school... haar Engels was niet goed en...blablabla... en blablabla... Ze was daarenboven nog zo pretantieus om haar ongezouten mening ook neer te pennen op het aanvraagformulier van de school... Er natuurlijk niet bij stilstaand dat ze speelde met de toekomst van een 14 jarige... Bewijs dat deze madam wel degelijk verkeerd was werd al duidelijk tijdens de ingangstesten die Evi moest doen... de kompleet verkeerde inschatting werd nog duidelijker na amper 4 maanden... toen Evi als Vlaamstalig Belgisch meisje uitgeroepen werd tot "beste student Engels" nb. in een Engelstalige school! Ze kreeg daar ook een mooi getuigschrift van! Het moet niet makkelijk geweest zijn voor een 14 jarige... maar Evi paste zich wonderwel aan! Ze werd algauw op handen gedragen door elke leerkracht voor haar wilskracht, uitzonderlijk goede resultaten, en haar erg sociaal contact met medestudenten... algauw werd ze gebombardeerd tot voorzitter van de student-council. En door al haar inspanningen hangt er momenteel zelfs een koperen plaat met Evi's naam in de hal van American school, als verdienstelijkste student High-school!

Op de Foto Evi-(links) met o/a Selaika(achter) Deepthi en Amar vooraan.

Ook de Indische fauna en flora zijn,
Ronduit Prachtig!

De Backwaters in Kerela...
Het Paradijs bij uitstek!!!!!

Enkele foto's werden mij zojuist doorgestuurd...
door Grete, die ik een tijdje terug leerde kennen,
op een dia avond over Indië, waar zij een kijkje kwam nemen,
als voorbereiding van haar eerste Indië reis...
Ondertussen is ze zwaar... verliefd...
Verliefd op... Indië!
En iedere keer dat ze terug is van haar reis, gaat ze direct terug naar het reisbureau...
haar volgende trip bestellen!

Ze schrijft mij nu :

India is Special!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

N.B op deze foto een typisch Indisch tafereel... het dagdagelijkse leven...
Uitvergroten met een klik is een aanrader!

Voor mijn vroegere job bij De Beers moest ik alle dagen... alle kranten lezen. Het leek mij dan ook niet meer dan normaal dat ik al vrij vlug een krantenabonnement nam in Indië... om toch een klein beetje op de hoogte te blijven van de grote en kleine gebeurtenissen "des werelds"... Mijn keuze viel op de "Hindu", en deze krant leest op 4 december 2001: George Harrison's weduwe "Olivia" en zoon "Dhani" vragen wereldwijd één minuut stilte volgende maandag om 9.30uur ter nagedachtenis van de overleden ex-Beatle. Ze inviteerden "everybody where ever you are please join us in a minut of meditation". De 58 jarige "Stille" Beatle Harrison stierf tengevolge van kanker, en werd enkele uren na zijn dood gecremeerd. Hij was een fervente aanhanger van het "Krishna geloof" en... dikke vriend van "Ravi Shankar", beroemd en alom ge-eerd sitar speler... vader van "Nora jones". George harrison, hield net als ik van het prachtig mooie warme  Indië... Zijn wens om uitgestrooid te worden op een stukje Heilig land werd dan ook nageleefd door zijn familie. Zij vlogen met de asse van de overleden George, "Hindu-en reincarnatie-gelover", naar de Heilige stad "Varasnasi", Noord-Indië... waar zijn as in zeer intieme kring werd uitgestrooid in de rivier "Yamuna-Ganga" in het bijzijn van 2 belangrijke Krishna-descipelen  van ISKCON (The International Society of Krishna Consciousness). Volgens de Hare Krishna movement is het verstrooien van de asse HET symbool van de zielsreis naar het eeuwige bewustzijn. 

Alhoewel mijn liefde voor Indië erg groot is wil ik niet zo fanatiek zijn om daar...  uitgestrooid te worden! Maar... alhoewel ik niet echt een Beatle fan ben... ligt George Harisson ondertussen toch in  "Het bovenste scheufke..." (zoals ze in Antwerpen zeggen)