Lekker Indisch....

De swung zat er in! Het was werkelijk op en top! Iedereen was tevreden... het duurde dan ook tot in de vroege uurtjes voor de laatste koppels tegen hun zin in naar huis reden... wij ruimden een beetje op... blikten tevreden terug... en telden onze centen... waarop we om 7 uur naar huis konden rijden... ik was dus 27 uur wakker voor het goede doel... maar een tevreden mens!

Alhoewel ik op meer rekende... was het eindresultaat niet slecht... we maakten 650.000rps pure winst op die avond... later werden ook nog de restanten van wijn en sterke drank verkocht... wat maakte dat ik toch... +- 700.000rps bijeen haalde voor waterputten...

Ik dacht bij mezelf... volgende keer beter Lisetje... maar dat heeft spijtig genoeg niet mogen baten... want Alcatel besloot dat wij terug naar Belgie moesten... Hun zaakjes in Parijs deden het immers niet goed...

Dommage... dommage...

Het zal voor een volgend leven zijn!

Het diner was zorgvuldig uitgekozen... Ik wilde dat iedereen ook waar kreeg voor zijn geld... en had een orkestje "Olive Juice" en een DJ "Arun"... want gedanst zou er worden... en een grote tombola met prachtige prijzen, waaronder tickets om naar Europa te vliegen van "Lufthansa" en verschillende overnachtingen in hotels en resorts... Dan brak het grote moment aan... de deuren van de zaal gingen open en er was een algemeen OH... geroep! De tafels waren prachtig, de bloemstukken waar ik parels in verweven had (was ik om 4 uur voor opgestaan... )  sprankelden hun schoonheid op de mooi versierde tafels... iedereen werd naar zijn genummerde tafel gebracht en de avond kon beginnen... een geslaagde avond voor iedereen! En dat was het zeker! Mijn tranen moesten nog efkes wachten!

Het jaarlijks bal van OWC zat in het slop en trok de laatste jaren géén volk meer... dus ik besloot van er iets chiques van te maken... iets speciaals... dat zou wel aantrek hebben... En zo geschiedde... De uitnodiging werden gemaakt op zijdepapier van licht-beige, en ik begon onderhandelingen met de "Meridien"... de prijs werd vastgelegd op 800rps per persoon (1 rupie is 1 oude belgische frank)... ik begon ook mijn erg gerichte Pr... en deed zoveel mogenlijk zelf om centjes uit te sparen... De sponsors bezocht ik allemaal zelf en in de "Meridien" kreeg ik zelfs de vrije hand om de tafelkleedjes en stoelen te bekleden, het menu werd gekozen... de brochure van de sponsors werd gemaakt... enfin het was dag en nacht werk! Ik werkte alles uit tot in de detail en dat wierp zijn vruchten af... Mijn kaarten waren vrij vlug uitverkocht 350 stuks... en ik moest mensen beginnen weigeren... Ik was zodanig opgegaan in al het werk en voorbereiding dat ik op het einde van de rit enorm verbaasd het reslutaat bekeek... Wat was dit prachtig! Had ik dat gedaan?? Ongeloof en tranen toen de avond van het bal de mensen toekwamen... allemaal zoals gevraagd in het lang... de mannen in smoking... De mannen kregen een parel opgestoken de dames een bloemstuk... allemaal zelf gemaakt... Ik had het zelfs klaargespeelt om aan 400 flessen wijn te geraken... eerst was er dan een aperitiefje met een snack... 350 mensen + een paar extra... die ik onmogenlijk had kunnen weigeren... in totaal zat ik  aan 400 personen... elke ambassade en elk consulaat was vertegenwoordigd...

Ik probeerde me in te zetten voor verschillende sociale projecten... maar altijd... in mijnen alleen...en dat ging mij ook héél goed af... op die manier deed ik wat ik wilde... wanneer ik wilde... en was niemand rekenschap verschuldigd... Maar op een gegeven moment gebeurde het onvermijdelijke... (ik liep natuurlijk niet in een zak!) en werd ik gecontacteerd door verschillende organisaties om mij bij hen aan te sluiten... uitgezonderd voor canstop had ik altijd de boot af gehouden! Toen OWC (overseas womensclub) mij echter vertelde dat al hun sociale projecten zouden moeten gecanseld worden als ze op de één of andere manier géén sponsoring vonden... géén nieuwe president fundraising vonden... t'ja... dan heb ik me laten verleiden. Dit echter niet zonder hun boeken op te vragen om te zien wat ze met de lieve centjes deden... en toen alles in orde bleek, zegde ik ja... en werd president fundraising... dat impliceerde erg hard werken... organiseren van tentoonstellingen voor het goede doel... thee kransen... en allerlei events... de main event was het jaarlijkse elite-bal... Oh..oh als ik daar nog aan denk! De bedoeling van het jaarlijkse bal was centen bijeen halen voor waterputten... een broodnodig iets dus! Enfin toen ik besloot mijn schouders daaronder te zetten... wist ik echt niet waar ik aan begon! Het werden 4 maanden hard labeur... beginnend met het thema... en dat werd "Pearl Ball"... ik zocht sponsors, een zaal, en ontwierp de tickets... wat klein begon eindigde GROOTS al zeg ik het zelf!

Klik op de uitnodiging om te vergroten...

Een perfect gezonde dochter...
"Amina"
voor Ravi en Lakhsmi...

Toch fier dat ik hier een handje in had...
als was het maar omwille van de bracelets die ik aan schoof.

Mission completed...
cadeautjes tijd...

en weeral een leuke ervaring rijker!

Hier tellen de waarden van het leven nog echt...

Het overspoelen van de rug met melk...

Melk in Tamil =  pahl

Het resultaat viel in dit geval erg goed mee...
géén enkel gebroken armbandje...
! oef !

Het aanschuiven van de bracelets...
géén makkelijke klus...
en héél belangrijk want elke armband betekend...
meer geluk...
bracelets die breken daarentegen...
brengen ongeluk!

Flowers in the (h)air...
flowers every where....

Tijdens mijn vier jaar in Indië heb ik véle pudja's meegemaakt (ceremoniele verheerlijkingen...) Zowel bij arme... erg arme... rijke en héle rijke vrienden! En alhoewel ze allemaal dezelfde bedoeling hebben zijn ze allemaal kompleet anders! Bij allemaal trok ik grote ogen... meestal... en zeker in het begin niet wetende wat er juist gebeurde! Neem nu de zwangerschaps pudja, waarbij men de Goden goed gestemd wil maken om een perfecte bevalling en gezonde baby af te dwingen... En de toekomstige moeder succes wil wensen met de komende baby. 1 maand voor de bevalling gaan de mama's in spé terug naar hun ouderlijke woning en ouders, dit tot 2 maanden na de bevalling... de pudja wordt gehouden juist voor het vertrek naar huis met véél volk en héél véél eten... Eerst wordt het eten met een héle ceremonie geofferd aan de Goden in een mist van wierrrook en vuur... Mannen en vrouwen zitten appart... Mama in spé komt naar binnen in haar mooie... met goud afgewerkte saree, en de meest prachtige bloemen in de lange blinkende ravenzwarte haren... Ze is letterlijk en figuurlijk het middelpunt en mag dan ook in het midden vooraan plaats nemen, in kledingszit op de grond. Dan moeten alle aanwezige vrouwen haar wijden... wijden met Heilig water, sandal en kumkum. Daarna schuift elke aanwezige vrouw een armband aan haar arm... (tot bloedens toe... de bracelets zijn immers smal... erg smal... )En dan is er het grote moment... een kannetje melk wordt over de rug, onder de saree leeg gegoten... Ze gaan er immers van uit dat de melk het begin is van alles, dus ook het begin van een welgevormd, nieuw leven... "Melk is goed voor elk", weet je wel?!  Eens dit achter de rug is, worden de cadeautjes uitgedeeld, wordt er gelachen, gefeest... en vertrekt de toekomstige mama in alle stilte... haar cehtgenoot alleen (") achter latend voor ongeveer 3 maanden...

Op de foto: de schoonzus van Ramesh met zoals je kan zien de sandel en kumkum en de mooie bloemen..

Evi's beste vriendin "Noor"
links Evi - rechts Noor
Gelukkige uitgehuwelijkte ingenieur in Maleisië...

Selaika eeuwige rebelse schone... die héél wat bemiddeling nodig had...
momenteel uitgehuwelijkt en kinderarts in Indië...

Mijn knapste koppen... (letterlijk en figuurlijk) ... in High school...
Tweede van links Sharyll - nu ingenieur in Maleisië...
in het midden Amar - zoon van onze vrienden...
Vijey en Anjhali Kher - nu ingenieur in Canada

Om te vergroten - klik

Ikzelf vind het Amerikaanse systeem geweldig! Ik kon er mij goed in vinden en werd al vrij vlug "high-school-mum"... dat impliceerde natuurlijk een groot engagement... omgaan met 20 / 30 puberende tieners is géén senicure! En een high-school-mum is nu eenmaal verantwoordelijk voor een goede gang van zaken... Regelmatig moest ik bemiddelen tussen, ouders-en pubers, maar vooral tussen sommige eigentijdsvergeten leraars en  pubers. Ik hielp met het organiseren van higschool toneelstukken, modeshows, zang- en sportwedstrijden... Ik leidde het social wellfare project van high school waarvoor we elke maandagavond les gaven in kleine weeshuizen (daarvoor kregen de high-school kids credits die op het einde van het schooljaar bij hun resultaten geteld werden). En regelmatig zat de héle bende op vrije dagen bij ons thuis voor... lekkere Belgische friet met hamburgers en een dansfestijn... 20 of 30 pubers... dan heb je ogen te kort! En gelukkig voor rmij vormde ik voor dit alles een goed team met hun lievelingsleraar "Richard Diamond"... iedereen had een crush op deze langharige Shakespear-freak en drama teacher... (Ook deze nuchtere Lisette vond hem wel kunnen... hahahahaha...) Al bij al hebben we met zijn allen toffe tijden meegemaakt... een lach en een traan... De bende is nu verspreid over de héle wereldbol... en ik... ik krijg nog altijd tranen in mijn ogen als ik in mijn kast op mijn favoriete geschenk ooit bots... een hemelsblauw T-shirt waar op te lezen staat: We love you sexy- mum! En ik zal ervoor zorgen dat de handtekeningen van mijn Kids die erop staan nooit vergaan!

We'l meet again... don't know where... don't no know when...
                                                                                           some sunny day...

Op de foto een deel van de bende.

Toen we Evi wilden inschrijven in "American Highschool - Chennai" hadden we wat problemen... en dit omdat... SORRY... een omhooggevallen onderwijzereske van "Onze Lieve vrouw Presentatie", van oordeel was dat Evi nooit mee zou kunnen in een anderstalige school... haar Engels was niet goed en...blablabla... en blablabla... Ze was daarenboven nog zo pretantieus om haar ongezouten mening ook neer te pennen op het aanvraagformulier van de school... Er natuurlijk niet bij stilstaand dat ze speelde met de toekomst van een 14 jarige... Bewijs dat deze madam wel degelijk verkeerd was werd al duidelijk tijdens de ingangstesten die Evi moest doen... de kompleet verkeerde inschatting werd nog duidelijker na amper 4 maanden... toen Evi als Vlaamstalig Belgisch meisje uitgeroepen werd tot "beste student Engels" nb. in een Engelstalige school! Ze kreeg daar ook een mooi getuigschrift van! Het moet niet makkelijk geweest zijn voor een 14 jarige... maar Evi paste zich wonderwel aan! Ze werd algauw op handen gedragen door elke leerkracht voor haar wilskracht, uitzonderlijk goede resultaten, en haar erg sociaal contact met medestudenten... algauw werd ze gebombardeerd tot voorzitter van de student-council. En door al haar inspanningen hangt er momenteel zelfs een koperen plaat met Evi's naam in de hal van American school, als verdienstelijkste student High-school!

Op de Foto Evi-(links) met o/a Selaika(achter) Deepthi en Amar vooraan.

Ook de Indische fauna en flora zijn,
Ronduit Prachtig!

De Backwaters in Kerela...
Het Paradijs bij uitstek!!!!!

Enkele foto's werden mij zojuist doorgestuurd...
door Grete, die ik een tijdje terug leerde kennen,
op een dia avond over Indië, waar zij een kijkje kwam nemen,
als voorbereiding van haar eerste Indië reis...
Ondertussen is ze zwaar... verliefd...
Verliefd op... Indië!
En iedere keer dat ze terug is van haar reis, gaat ze direct terug naar het reisbureau...
haar volgende trip bestellen!

Ze schrijft mij nu :

India is Special!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

N.B op deze foto een typisch Indisch tafereel... het dagdagelijkse leven...
Uitvergroten met een klik is een aanrader!