En de beestjes buiten...

Hoe mooi alles ook was aan de buitenkant... binnen hing zowat alles met haken en ogen aaneen... Wat wij daar allemaal repareerden... enfin daar alleen kan ik een boek over schrijven... Wij hadden zelfs op een gegeven moment 2 generators in de tuin... (onder de venster van onze slaapkamer) ... 2 generators voor de electriciteit... maar soms uren of dagen géén electriciteit... Omdat... géén van de 2 werkte!!! Gewoonlijk hadden we een power-cut op het meest onmogenlijke moment... en geloof me... ik kon er niet altijd mee lachen hoor! Daarnaast hadden we beestjes... hopen beestjes! Binnen en buiten! Onze binnenmuur zat vol geko's die véél lawaai maken... en ook de véle eekhoorns... waren niet gewoon!... Ze maakten nestjes van alles wat los of vast  zat... poppenhoedjes, de watjes vanuit mijn kerstboom... en stukjes uit mijn zetels en kleding... en s'avonds... t'ja s'avonds... we zaten in een regio waar maar héél af en toe televisie signaal was... dus ja... we kochten films... hopen films... lekker gezellig in ons zeteltje een filmpke mee pikken... maar dat dachten de volleerde ratten ook... en die dansten met alle plezier op de stille momenten over onze voeten... wat vooral de eerste keer leidde naar een duo-gegil van mij en mijn dochter... 's Morgens waren er dan weer de tedere momenten... als we de véle (gewoonlijk een tiental) muizenvallekes openden die we in de keuken hadden gezet voor het slapen gaan... daar zaten de lieftallige kleine muisjes met blinkende oogjes gewoonlijk per koppeltje in... Mooi toch een koppel dat alles samen doet!

Foto een sfeerbeeld uit de prachtige tuin!

De eerste problemen die we niet hadden zien aankomen of toch... niet hadden over nagedacht begonnen al vrij vlug! De kilometers... Evi moest naar school in Chennai stad (aan de Anna flyover)... en mijn echtgenoot werkte in Guindy... dus ze moesten véél vroeger vertrekken om tijdig ter plaatse te zijn... Geloof me het is onmogenlijk om in Chennai met de stadsbus te rijden... wij bleke Europeanen hangend aan de buitenkant van de bus?? of op het dak van de bus?? Dat zie ik durfal toch niet echt gebeuren... In elk geval maakte dit dat Evi en mijn echtgenoot 's morgens om kwart voor 7 uur moesten vertrekken... voor een kilometerrit vol getoeter en geblaas... ( De Indiërs maken immers veelvuldig gebruik van hun toeter in het  verkeer... om elkaar allerhande dingen duidelijk te maken...) en ze kwamen daardoor eigenlijk al vrij gestresseerd te plekke ... Natuurlijk hadden we wel de nodige rust in het weekend want we moesten niet zo nodig naar het één of ander sterrenhotel rijden vol toeristen! Maar ook voor mij veranderde er véél... Ik was volop bezig met allerlei sociaal projecten... en of wel moest ik s'morgen vroeg mee vertrekken... ofwel... kon ik pas vetrekken rond 11 uur... want dan pas was Ramesh terug! Ik verkoos het eerste, en het werden dus lange dagen voor iedereen... Vertrekken om kwart voor 7... terug rond half 9... s 'avonds gold immers hetzelfde ritueel... gewoonlijk pikte Ramesh eerst mij of Evi op, dan reden we naar Guindy en dan... oef naar huis! Waar we nog moesten avondeten... een quicke duik in het zwembad was gewoonlijk voor rond 11 uur... na het avondeten en de afwas!

Op de foto Chacra voor de trap naar de lovers patio...

Lieve blogvrienden en lezers, hopelijk maken jullie niet dezelfde fout dan  de mensen in Alcatel (België) die nooit op verplaatsing gingen en vonden dat wij in overbodige luxe vertoefden... want geloof me niks is minder waar! Je moet je wel voorstellen dat je in een land vol miserie leeft, mijn echtgenoot werkte daar nog harder dan hier... 7 dagen op de 7...en dan nog gezwegen over het werk dat thuis verzet werd! Er is daar géén caféke waar ge eens een trappistje kan gaan drinken!!! Daarenboven is het daar stik hééééééét 48° in de schaduw is niet niks! geloof me! Dus inderdaad een zwembad is daar zeer welgekome... al was het maar om je te wassen als je eens 3 of 4 dagen géén water had!!! Want dat gebeurde meer dan eens... kan je verzekeren dat zijn wij Europeanen niet gewoon!

De weg naar onze terrassen...

Ik vind het de hoogste tijd om jullie te vertellen over mijn "Alai Osai"... Of beter gezegd de alai Osai van Raman en laithita, maar ons tweede huis in Chennai. Zoals eerder verteld was mijn eerste indruk overweldigend! Het huis was gelegen op het strand... er was zelfs een poortje nar het strand toe. Het zwembad lachte mij toe... en het romantische t'ja... dat gaf de doorslag! Raman heeft dit huis laten bouwen voor zijn Laithita... en werkelijk alle romantische facetten waren aanwezig! De grote oprit tot aan het huis was mooi groen... met véle bomen, lemons, mango's en kokosnoten... De achterkant van het huis een geweldig mooi zwembad, half in de zon half in de schaduw... mooi toch... de prachtige beeldhouwwerken... de loverspatio... mijn geluk kon niet op! Het huis was een héél stukje verder dan het eerste huis... maar je kan niet alles hebben dus we gaan er voor! Het huis had véle terrassen... duizend terrassen in Rome (Chennai) dus al mijn planten en potten konden mee... ik had zelfs plannen voor mijn rozentuin die juist af was...

Op de foto, ons zwembad.

Of
een... Yummy... yummy... Leander...
 ondergetekende is...
liever aan de eigen haard dan op een ander...

en
.
.
.

Ik was inderdaad echt blij dat ik na 6 maand naar mijn eigen huisje kon...
en mij aan het vuur kon zetten om friet met stoofvlees te maken!
En dat was meer dan boom en yummy!

Maar ...
een sizzelende...
boom... boom...lekker(e) Becker...

Alhoewel mijn echtgenoot een geschikt huis gevonden had... moesten wij de eerste zes maanden op hotel... in het land van tomorrow neemt immers alles wat meer tijd... en ons huisje liet een beetje op zich wachten!  Natuurlijk ik ben niet anders dan de doorsnee mensen en ik kan dus absoluut genieten van luxe... maar ... We logeerden in het beste hotel van Chennai "Taj Coromandel", luxe a volonté... Zovéél moois! En z'on contrast met de buitenwereld... maar ja ik ga niet in herhaling vallen... In elk geval genoten heb ik absoluut en voor de blogvrienden die van avontuur houden en Indië eens willen verkennen is de Taj een aanrader van jewelste... alsje... heu... een héle dikke geldbeugel meeneemt! In ons geval betaalde Alcatel... dus... laat de boeren moar dorsen hé... Moet wel eerlijk zeggen dat wij op géén enkel moment geprofiteerd hebben van de situatie, en echt wel vaart zette om zo vlug mogenlijk te kunnen verhuizen... uiteindelijk is een hotel maar een hotel! En ik hou wel meer van mijn eigen trenottel en wat privacy! In elk geval toen we daar logeerden was er ook het grote tennistornooi "Gold Flake open"... Dus de grote der aarde (hmhmh) logeerden in ons hotel en in het restaurant werd een speciaal menu voorgesteld dat ik jullie niet wil onthouden!...
Ik gebruik de originele tekst om het inderdaad... origineel te houden...

ACE OF PAES - A tangy, yummy minute steak burger stuffed with cheese and gherkins. As delightful as an ace down the middle from Leander. (105rps)

WOODIES SPECIAL - An irresistible combination of spicy pepper, olives and mushrooms in a pizza.(105rps)

TILSTORM BURGER - A swiss chicken burger stuffed with emmenthal chees and olives. (95rps)

SANDWICH VICARIO - An open sandwich topped with baked chicken and mushroom. (95rps)

EXOTIC PIERCE - Prepare for the french open ahead. Start with this middle-curried chicken topping on french bread. (95rps)

BOOM BOOM BECKER - The king of all sizzlers. A terrific combination of minute steak, bacon, chicken breast and fried eggs flavoured with red wine. (175rps)

BHUPATIS CHOICE - An Italian style spagetti either with tuna sausage and ham or with sauce Napolitan.Mmmm... no wonder, it's Mahesh's favourite.(160rps)

PISTOL PETE - A vegetable burger with cottage chees. Simple and uncomplicated like the great champ himself.(85rps)

Origineel en goed gevonden was het in elk geval... de mannen in de hotelbranch hebben een rijke fantasie... het gaat hier immers ook over hun boterham!!! En... smakelijk was zeker en vast!

Lieve blogvrienden... en lezers...
meer plezier aan de foto's in het midden...
kan met een eenvoudige klik!

X Lisette X

Tijdens mijn verblijf in Chennai kwam ik in véle verschillende weeshuizen... en meermaals wilde ik het fijne van de zaak weten! Zo verwonderde het mij dat in bepaalde weeshuizen (o/a datgene waar we met highschool gingen lesgeven...) de kinderen allemaal dezelfde leeftijd hadden... raar toch... zeg nu zelf?! Blijkt dus dat er firma's zijn die inderdaad een heus weeshuis oprichten, de weeskindjes compleet onderhouden, groot brengen... naar de beste scholen sturen en ze een toekomst schenken voor de rest van hun leven! Als ze afgestudeerd zijn krijgen ze immers ineens een mooie job in de desbetreffende firma... Het feit dat ze daarom telkens weer een badge kinderen van dezelfde leeftijd uitkiezen... wel daar zullen natuurlijk genoeg tegenstanders voor zijn... Eigenlijk wist ik zelf ook niet goed hoe ik daar moest tegenover staan... maar het is wel een feit... deze kinderen krijgen sowieso tenminste de kans op een volwaardig leven... voldoende eten, kleding, educatie... en een job! En dit lieve vrienden is in Indië niet zo evident!

Dus laat ons het maar zo stellen:

In dit geval Heiligt het doel de middelen!  
                                                             Of ben ik verkeerd?

Deze morgen gaan ontbijten in Ikea... leuk... lekker... en goedkoop... zeg nu eerlijk... 1 euro voor een kompleet ontbijtje met koffie a volonté... waar kan dat nog? Telkens ik in Ikea kom denk ik... jazeker... weeral aan Indië! Aan Indië... en Max... 't ja Max... ook leuk... lekker... en... (daar heb ik het later nog wel eens over... haha) Max is Canadees en grote boss inkoop wereldwijd voor Ikea... Ik leerde hem kennen via mijn goede vriendin "Anou", en op dat moment zocht ik sponsoring voor mijn "Pearl-diner". Max een charmante knapperd, leek  erg geintresseerd in mijn... projecten, en nodigde mij uit voor een middagmaal in de "Taj Connemara". Het was leuk en mijn projecten werden inderdaad uitvoerig besproken... Max vertelde mij echter dat noch hij, noch Ikea mij financieel konden sponseren... Omdat... Ikea zelf een volledig eigen weeshuis runt in Indië. De kinderen in dat weeshuis worden allemaal onderhouden over de héle lijn! Lekker en voldoende eten, mooie propere kleding en het belangrijkste ze gaan allemaal naar een goede school! Géén financiele steun dus... maar Max schonk mij op het einde van ons gesprek wel 200 pluchen knuffels voor de kindjes in mijn kinderkankerziekenhuis in Egmore!

Mooi toch!

Bedankt Max... Bedankt Ikea je hebt er een fan bij!

Carot-Alva...
een overheerlijk typisch Indisch en erg zoet dessertje...
op basis van worteljes.
Kan warm en koud gegeten worden...




Wat hebben we nodig:

+- 1,5kg wortelen
10 eetlepels ghee
6dl melk
1,70dl gecondenseerde melk
Gekneusde zaadjes van 9 hele kardemonpeulen
9 eetlepels suiker
Pistachenoten voor de garnituur

Hoe gaan we te werk:

1) Rasp de schoongemaakte wortels
2) Maak de ghee warm in een pan
3) Doe de wortels erbij en roerbak ze ongeveer 20 minuutjes, tot het vocht verdampt is... en de kleur donker.
4) Voeg de melk, de gecondenseerde melk, de kardemon en suiker toe. Roerbak nogmaals een 30 minuutjes tot het geheel een diepbruin kleurtje heeft.
5) Doe het mengesel in een grote ondiepe schaal
6) Versier met de pistache nootjes


7) Laat het smaken!!!!!
en heu... eventjes géén calorietjes tellen...

xxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Op de foto: Agib het zoontje van Kalilai waar ik mijn pottery kocht...
een zeemzoet immer lachend ventje...
een knuffelbeertje...
héél begrijpelijk de oogappel van zijn mama en papa...

Every day the sun comes up,
renewing strenght and light,
to give each person
another chance,
to live and learn,
to work and fight.
To make amends
for past mistakes,
on looms of hope,
frech threads to spin,
the uncompleted task to finish,
and a new one to begin...

En dan nog gezwegen over "Shandru"... de lokale theeboer... Want ondanks dat we onze dagdagelijkse thee voor iedereen thuis maakte... werd er toch ook bij Chandru dagelijks warme "meter-tea" gekocht... een kwestie van "leven en laten leven".

Meter- tea: Is typisch Indische thee, héél straf maar met véél melk en overbodig (voor de weight-watcher puntjes...) véél suiker... De thee wordt een paar keer overgeheveld van kommetje naar kommetje en dit op oog-hoogte... (vandaar de meter... ) om het mengsel goed te mixen en wat te laten afkoelen...

Zelfs mijn buurvrouw "Bella de miljoenste" zag ons vertrek met lede ogen aan... en met ons de lekkere maaltijdjes die ze regelmatig geserveerd kreeg....

Ondanks alles nam ik toch met pijn  in het hart afscheid van ons oude huis... en onze oude straat...

Op de foto: een straatbeeld...

Ons eerste huis was eigenlijk niet slecht wat de constructie betreft maar de omgeving ging hoe langer hoe meer op een vuilbelt lijken... de stank was niet meer te harden... voor mij als asthma-patient dus dramatisch... al 3 jaar vroegen wij aan Alcatel om te verhuizen en zelfs toen we alles zelf wilden betalen mocht dat niet! Waarom... ???  God zal het weten! Dat daar een duistere reden voor was daar ben ik absoluut zeker van! Maar... op een gegeven moment... De ADCC gebouwen werden gehuurd van de ere-consul van Mauiritius "Raman"... (sorry ik ga eventjes oneerbiedig zijn.... ) Raman is een typisch rijke Indische bloedzuiger... het type waar je oh zo voorzichtig moet mee zijn... In elk geval... hij had een huis te huur op het strand... en weer om één of andere duistere reden moest iemand van ADCC daar gaan in wonen... om zijn ego te strelen moest de huurder niet alleen van ADCC zijn maar het moest minstens een executive-director zijn...  Etienne de toenmalige directeur van ADCC... en slijmbal avant la lettre, de boze wolf met de meest slechte intenties die je in elk verhaaltje tegen komt... stelde ons voor om daar te gaan wonen... Hij wou immers niet... en hij moest toch blijven goed staan met Raman... Voor mij prima natuurlijjk... en zeker nadat we waren gaan zien naar het huis dat Raman bouwde voor zijn lief erg onderdanig vrouwtje "Laethita"... De ligging was perfect... op het strand... De tuin grandioos met mooie beelden, onze eigen mango's en lemons... en overal muziek... een "loverspatio" om u tegen te zeggen... deze had zelfs een knop waarmee je het kon doen regenen alleen op de plaats van de patio... kan je nagaan voor een romantische ziel als ik... woh... woh! Daarenboven een zwembad yeh! Kan jullie verzekeren dat alhoewel ik niet zo van zwemmen hou... daar is het een noodzaak... 48° in de zomer, warm en vochtige lucht... en de nodige frustaties... dan moet je afkoelen... Met dit alles natuurlijk te weinig aandacht besteed aan het huis zelf dat zowat uiteen viel... maar ja je kan niet alles hebben! Dus we gingen ervoor! De verhuis ging daar natuurlijk niet op onze gekende manier... man... man... wat een evenement! Géén hoger lager daar! Maar een echte "Koeienkar-GT" met naar mijn gevoel vierkante wielen... die tegen een slakkengangetje ons héél hebben en houwen... open en bloot vervoerde... na alweer een huispudja om... 4 uur s'morgens... Maar wat keek ik uit naar mijn nieuwe huis!

Op de foto onze "verhuiswagen"

Volgens "Lost " star Michell Rodriquez is
Hithrik Roshan...

"Oh I think he is hot... liet michell zich ontvallen!!!

Ze vertrekt naar Indië om charity-work te doen...........
hhmhmmhmhmhmmhmhmhmhmhm

In elk geval kan ik ze géén ongelijk geven....

Indië is Fantastisch

Charity-work is Fantastisch (om doen... geven is immers zoveel leuker dan nemen)

Hithrik is absoluut ... FANTASTISCH

en ikke... absolute fan van dit alles!

Eén van de bekendste Parsi's...
is ongetwijfeld:

"Farrokh Bulsara"

Britse Indiër of Indische Brit...
(hoe moet ik het formuleren??)

geboren in Zanzibar op 5 September 1946...

Beter bekend als:

"Freddy Mercury"... van Queen

Wat mij werkelijk intrigeerde waren de begrafenis ceremonies van de "Parsi's"... Deze groep Perzische migranten uit de regio "Pars" kwamen toe in Indiê jaren geleden... ze zijn aanhangers van het "Zoroastrianism" en leven hun eigen leven... Ze kregen immers toelating om in Indië te leven onder voorwaarde dat ze zouden huwen binnen hun eigen community. Ze behoren tot de rijkste der rijke Indiërs, en de grootste bedrijven  zoals "Tata" behoren meestal tot hun groep. In Indië alleen leven z'on 70 duizend Parsi's. Hun religie staat werkelijk in het teken van de natuur... Ze zijn te herkennen aan de badge in de vorm van een "eagle" (arend) die ze dragen op de kraag van hun veston, sjaal, kleed of blouse... goed zichtbaar... Zij bedachten een erg origineel iets... een erg gecompliceerde constructie... om hun doden één te maken met de natuur... Namelijk een hoge berg met ondergrondse gangen allerlei... bovenop de berg een krater met rooster, waarop de overledene gelegd word... de bedoeling is dat de grote vogels "Vultures"... het vlees van de dode af-pikken tot op het bot... waarna het bot kompleet vergruist  terecht komt in de gangen van de berg... hetgeen dan weer "vruchtbare grond" brengt... Zoals eender gezegd... daar gaat echt niks verloren! Momenteel is de populatie van de grote roofvogels echter zodanig verminderd dat een andere oplossing moest gevonden worden... Daarom bouwen de Parsi's nu... zonnepanelen... De tijd die met de zonnepanelen nodig is om een lijk te verpulveren is 4 dagen... en is pas een erg groot probleem in het regenseizoen... Want dan werkt dit systeem natuurlijk niet! Daarom nemen ze in overweging om toch over te schakelen naar electrische energie voor hun (") crematies... Het rare is wel dat deze vorm van begrafenissen zelfs nu nog toegepast worden in moderne steden zoals "Mumbai" en Ahmedabad".

Wij vinden dit allemaal raar... maar... eerlijk gezegd weet ik niet echt wat het beste is? Moet wel toegeven dat ik het voor mezelf niet echt zie zitten om opgepeuzeld te worden door een... vogel...

Op de foto de bewuste "Vulture"