Het straatbeeld....
Ondanks alles nam ik toch met pijn in het hart afscheid van ons oude huis... en onze oude straat...
Op de foto: een straatbeeld...
Huisje weltrevee... owee!
Ons eerste huis was eigenlijk niet slecht wat de constructie betreft maar de omgeving ging hoe langer hoe meer op een vuilbelt lijken... de stank was niet meer te harden... voor mij als asthma-patient dus dramatisch... al 3 jaar vroegen wij aan Alcatel om te verhuizen en zelfs toen we alles zelf wilden betalen mocht dat niet! Waarom... ??? God zal het weten! Dat daar een duistere reden voor was daar ben ik absoluut zeker van! Maar... op een gegeven moment... De ADCC gebouwen werden gehuurd van de ere-consul van Mauiritius "Raman"... (sorry ik ga eventjes oneerbiedig zijn.... ) Raman is een typisch rijke Indische bloedzuiger... het type waar je oh zo voorzichtig moet mee zijn... In elk geval... hij had een huis te huur op het strand... en weer om één of andere duistere reden moest iemand van ADCC daar gaan in wonen... om zijn ego te strelen moest de huurder niet alleen van ADCC zijn maar het moest minstens een executive-director zijn... Etienne de toenmalige directeur van ADCC... en slijmbal avant la lettre, de boze wolf met de meest slechte intenties die je in elk verhaaltje tegen komt... stelde ons voor om daar te gaan wonen... Hij wou immers niet... en hij moest toch blijven goed staan met Raman... Voor mij prima natuurlijjk... en zeker nadat we waren gaan zien naar het huis dat Raman bouwde voor zijn lief erg onderdanig vrouwtje "Laethita"... De ligging was perfect... op het strand... De tuin grandioos met mooie beelden, onze eigen mango's en lemons... en overal muziek... een "loverspatio" om u tegen te zeggen... deze had zelfs een knop waarmee je het kon doen regenen alleen op de plaats van de patio... kan je nagaan voor een romantische ziel als ik... woh... woh! Daarenboven een zwembad yeh! Kan jullie verzekeren dat alhoewel ik niet zo van zwemmen hou... daar is het een noodzaak... 48° in de zomer, warm en vochtige lucht... en de nodige frustaties... dan moet je afkoelen... Met dit alles natuurlijk te weinig aandacht besteed aan het huis zelf dat zowat uiteen viel... maar ja je kan niet alles hebben! Dus we gingen ervoor! De verhuis ging daar natuurlijk niet op onze gekende manier... man... man... wat een evenement! Géén hoger lager daar! Maar een echte "Koeienkar-GT" met naar mijn gevoel vierkante wielen... die tegen een slakkengangetje ons héél hebben en houwen... open en bloot vervoerde... na alweer een huispudja om... 4 uur s'morgens... Maar wat keek ik uit naar mijn nieuwe huis!
Op de foto onze "verhuiswagen"
Mijnheer roshan...
Volgens "Lost " star Michell Rodriquez is
Hithrik Roshan...
"Oh I think he is hot... liet michell zich ontvallen!!!
Ze vertrekt naar Indië om charity-work te doen...........
hhmhmmhmhmhmmhmhmhmhmhm
In elk geval kan ik ze géén ongelijk geven....
Indië is Fantastisch
Charity-work is Fantastisch (om doen... geven is immers zoveel leuker dan nemen)
Hithrik is absoluut ... FANTASTISCH
en ikke... absolute fan van dit alles!
Bekende Parsi...
Eén van de bekendste Parsi's...
is ongetwijfeld:
"Farrokh Bulsara"
Britse Indiër of Indische Brit...
(hoe moet ik het formuleren??)
geboren in Zanzibar op 5 September 1946...
Beter bekend als:
"Freddy Mercury"... van Queen
De Parsi's...
Wat mij werkelijk intrigeerde waren de begrafenis ceremonies van de "Parsi's"... Deze groep Perzische migranten uit de regio "Pars" kwamen toe in Indiê jaren geleden... ze zijn aanhangers van het "Zoroastrianism" en leven hun eigen leven... Ze kregen immers toelating om in Indië te leven onder voorwaarde dat ze zouden huwen binnen hun eigen community. Ze behoren tot de rijkste der rijke Indiërs, en de grootste bedrijven zoals "Tata" behoren meestal tot hun groep. In Indië alleen leven z'on 70 duizend Parsi's. Hun religie staat werkelijk in het teken van de natuur... Ze zijn te herkennen aan de badge in de vorm van een "eagle" (arend) die ze dragen op de kraag van hun veston, sjaal, kleed of blouse... goed zichtbaar... Zij bedachten een erg origineel iets... een erg gecompliceerde constructie... om hun doden één te maken met de natuur... Namelijk een hoge berg met ondergrondse gangen allerlei... bovenop de berg een krater met rooster, waarop de overledene gelegd word... de bedoeling is dat de grote vogels "Vultures"... het vlees van de dode af-pikken tot op het bot... waarna het bot kompleet vergruist terecht komt in de gangen van de berg... hetgeen dan weer "vruchtbare grond" brengt... Zoals eender gezegd... daar gaat echt niks verloren! Momenteel is de populatie van de grote roofvogels echter zodanig verminderd dat een andere oplossing moest gevonden worden... Daarom bouwen de Parsi's nu... zonnepanelen... De tijd die met de zonnepanelen nodig is om een lijk te verpulveren is 4 dagen... en is pas een erg groot probleem in het regenseizoen... Want dan werkt dit systeem natuurlijk niet! Daarom nemen ze in overweging om toch over te schakelen naar electrische energie voor hun (") crematies... Het rare is wel dat deze vorm van begrafenissen zelfs nu nog toegepast worden in moderne steden zoals "Mumbai" en Ahmedabad".
Wij vinden dit allemaal raar... maar... eerlijk gezegd weet ik niet echt wat het beste is? Moet wel toegeven dat ik het voor mezelf niet echt zie zitten om opgepeuzeld te worden door een... vogel...
Op de foto de bewuste "Vulture"
Begrafenissen....Een traantje wegpinkend met het zien van de begrafenis van "Den Bompa"... moest ik natuurlijk ook terug denken aan mijn Indië en zijn begrafenissen... Toen wij pas in Chennai aankwamen moesten wij door zoveel vreemde emoties en gebeurtenissen... en de begrafenissen... t'ja... die zijn toch wel... erg... vreemd... Let wel ik spreek van 10 jaar geleden, ik veronderstel dat het momenteel toch al anders is... dat weet ik jullie te vertellen na mijn reisje naar Chennai... waar ik volgens mijn echtgenoot toch nog moet op wachten tot in 2009... Dus nog efkes tanden bijten! In elk geval... begrafenissen... Hier in België zijn die doorgaans erg triest... In Indië... verschillend... allemaal verschillend, vreemd en ook best een beetje bizar! Er zijn eerst en vooral de armen der armen... zij leven op straat... zij sterven op straat... meestal worden deze mensen gewoon (wees niet te geschokt!!) in de goot opgebrand... hetgeen de eerste keer verschrikkelijk is om zien!!!! De andere categorie, de gewone volksmensen zal ik ze dan maar noemen... welja deze begrafenissen zijn best vrolijk! Echt waar... de overledene word enorm mooi opgemaakt en met bloemen getooid op een heuze troon door de straten gedragen... gevolgd door de familie en vrienden die luidkeels zingen en dansen begeleid door tromgeroffel... de mensen zijn in trance en meestal hebben ze ook wel genoeg gedronken... her en der zijn er een soort kapelletjes... t'is te zeggen een betonnen bed met hemel... de overledene wordt daar opgelegd en na een ceremonie in brand gestoken... laat ons het ver-ast noemen... Waarna de stoet verder gaat met vieren... Zij geloven immers in véle levens... en zijn ervan overtuigd dat ze terug komen... iedere keer weer... Het bizarre aan deze begrafenissen is wel dat de familie nog een ganse week eten brengt naar de asse... voor zijn geest en een gezonde reïncarnatie... Wij hadden schuin over ons eerste huis z'on begrafenis-kapelletje en kan kan jullie verzekeren dat wij daar ongelooflijke taferelen zagen... De asse (") kan immers niet eten! Resultaat... het eten dat door de familie geofferd en gebracht werd... diende als voer voor... de véle vogels, honden, koeien, buffels en bedelaars... en ratten...
Hoe ik ook van Indië hou, dit aspect kon ik minder aan! Dat is ook één van de redenen dat ik uit ons eerste huis weg wilde...
Natuurlijk kan men ook stellen dat er in Indië werkelijk niks verloren gaat!
Lekker Indisch....Verukkelijk!!!
Lieve blogvrienden... waarom dit weekend eens niet lekker Indisch koken...
We beginnen met een lekkere apero:
Vodka met mangosap en een muntblaadje
(Dat mag je natuurljk aan je eigen smaak aanpassen)
Aangewezen is 1/3 vodka
Daarna gaan we voor lekkere Naan met Hete garnalen en rijst naar keuze
Voor de garnalen hebben we nodig:
3 uien - 1 groene paprika - 1 theelepel fijngehakte verse gember - 1 theelepel geperst vers knoflook
1 theelepel zout - 1 theelepel chilipoeder - 2 eetlepeles citroensap - 350 gr diepvriesgarnalen - 3 eetlepels olie - 400 gr tomaten uit blik - verse korianderblaadjes voor de garniering.
1) Snijd de uien in ringen en de parika in reepjes
2) Meng de gember, het knoflook, het zout en de chilipoeder in een kommetje.
Voeg het citroensap toe en meng alles tot een pasta.
3) Doe de garnalen in een kom met koud water, laat ze ontdooien en goed uitlekken.
4) Verhit de olie in een pan en bak de uien goudbruin.
5) Voeg de specerijenpasta toe, zet het vuur laag en bak de pasta met de uiene ongeveer 3 minuten, terwijl u alles al roerend mengt.
6) Doe er de tomaten, het sap van de tomaten, en de paprika bij en laat alles onder af en toe roeren 5 tot 7 minuutjes zachtjes koken.
7) Voeg de ontdooide garnalen toe en laat het geheel onder af en toe roeren ongeveer 10 minuten sudderen. Garneer dan het gerecht met verse koriander en serveer met witte rijst - een knapperige salade en naan.
Naan
Koop uw naan nooit in een gewone supermarkt... dat trekt echt op niks!!!
Koop het in een echte Indische winkel bv. Op de Belgiëlei in Antwerpen... of maak het zelf.
(Het zelf maken is altijd best maar enorm véél werk!!!!)
Wat hebben we nodig:
2 theelepels droge gist - 4 eetlepels warme melk - 2 theelepels suiker - 450gr bloem - 1 theelepel bakpoeder - 1/2 theelepel zout - 1,5 dl melk - 1,5 dl losgeklopte youchert - 1 losgeklopt ei - 2 eetlepels gesmolten ghee - bloem voor het bestuiven - ghee voor het invetten - fijngehakte verse koriander en uienzaad voor het bestrooien...
1) Meng de gist, warme melk en suiker en laat dit schuimig worden. Zeef de bloem, bakpoeder en zout in een kom. Maak een kuiltje in het midden en voeg het gistmengsel, melk, youchert, ei en gee toe. Meng alle ingridiënten...
2) Kneed het deeg goed. Dek de kom af en zet op een warme plek tot het volume van het deeg verdubbeld. Prik met een vinger in het deeg en als het terug veert is het klaar voor gebruik. Verwarm de oven voor op 200°. Rol het deeg uit op een bebloemd opppervlak.
3) Maak elke naan in de vorm van een pantoffel, van +- 25 cm lang en 15 cm breed, taps toelopend naar een breedte van 5 cm. Bestrooi ze met koriander en uienzaad, leg ze op ingevette bakplaat en bak ze 10 tot 12 minuutjes in de voorverwarmde oven...
Neem hier een lekker koud wijntje bij... en zet wat kaarsjes...
Eet met de hand... roer je naan in stukjes in de overheerlijke saus...
Lekker Indisch... Lekker lekker.
hmhmhmhmhmhmhmhmh
naar huis... om 7 uur...
De swung zat er in! Het was werkelijk op en top! Iedereen was tevreden... het duurde dan ook tot in de vroege uurtjes voor de laatste koppels tegen hun zin in naar huis reden... wij ruimden een beetje op... blikten tevreden terug... en telden onze centen... waarop we om 7 uur naar huis konden rijden... ik was dus 27 uur wakker voor het goede doel... maar een tevreden mens!
Alhoewel ik op meer rekende... was het eindresultaat niet slecht... we maakten 650.000rps pure winst op die avond... later werden ook nog de restanten van wijn en sterke drank verkocht... wat maakte dat ik toch... +- 700.000rps bijeen haalde voor waterputten...
Ik dacht bij mezelf... volgende keer beter Lisetje... maar dat heeft spijtig genoeg niet mogen baten... want Alcatel besloot dat wij terug naar Belgie moesten... Hun zaakjes in Parijs deden het immers niet goed...
Dommage... dommage...
Het zal voor een volgend leven zijn!
Mijn tranen...
Het diner was zorgvuldig uitgekozen... Ik wilde dat iedereen ook waar kreeg voor zijn geld... en had een orkestje "Olive Juice" en een DJ "Arun"... want gedanst zou er worden... en een grote tombola met prachtige prijzen, waaronder tickets om naar Europa te vliegen van "Lufthansa" en verschillende overnachtingen in hotels en resorts... Dan brak het grote moment aan... de deuren van de zaal gingen open en er was een algemeen OH... geroep! De tafels waren prachtig, de bloemstukken waar ik parels in verweven had (was ik om 4 uur voor opgestaan... ) sprankelden hun schoonheid op de mooi versierde tafels... iedereen werd naar zijn genummerde tafel gebracht en de avond kon beginnen... een geslaagde avond voor iedereen! En dat was het zeker! Mijn tranen moesten nog efkes wachten!
Groot.. te groot...
Het jaarlijks bal van OWC zat in het slop en trok de laatste jaren géén volk meer... dus ik besloot van er iets chiques van te maken... iets speciaals... dat zou wel aantrek hebben... En zo geschiedde... De uitnodiging werden gemaakt op zijdepapier van licht-beige, en ik begon onderhandelingen met de "Meridien"... de prijs werd vastgelegd op 800rps per persoon (1 rupie is 1 oude belgische frank)... ik begon ook mijn erg gerichte Pr... en deed zoveel mogenlijk zelf om centjes uit te sparen... De sponsors bezocht ik allemaal zelf en in de "Meridien" kreeg ik zelfs de vrije hand om de tafelkleedjes en stoelen te bekleden, het menu werd gekozen... de brochure van de sponsors werd gemaakt... enfin het was dag en nacht werk! Ik werkte alles uit tot in de detail en dat wierp zijn vruchten af... Mijn kaarten waren vrij vlug uitverkocht 350 stuks... en ik moest mensen beginnen weigeren... Ik was zodanig opgegaan in al het werk en voorbereiding dat ik op het einde van de rit enorm verbaasd het reslutaat bekeek... Wat was dit prachtig! Had ik dat gedaan?? Ongeloof en tranen toen de avond van het bal de mensen toekwamen... allemaal zoals gevraagd in het lang... de mannen in smoking... De mannen kregen een parel opgestoken de dames een bloemstuk... allemaal zelf gemaakt... Ik had het zelfs klaargespeelt om aan 400 flessen wijn te geraken... eerst was er dan een aperitiefje met een snack... 350 mensen + een paar extra... die ik onmogenlijk had kunnen weigeren... in totaal zat ik aan 400 personen... elke ambassade en elk consulaat was vertegenwoordigd...
OWC... en vrijwilligerswerk...
Ik probeerde me in te zetten voor verschillende sociale projecten... maar altijd... in mijnen alleen...en dat ging mij ook héél goed af... op die manier deed ik wat ik wilde... wanneer ik wilde... en was niemand rekenschap verschuldigd... Maar op een gegeven moment gebeurde het onvermijdelijke... (ik liep natuurlijk niet in een zak!) en werd ik gecontacteerd door verschillende organisaties om mij bij hen aan te sluiten... uitgezonderd voor canstop had ik altijd de boot af gehouden! Toen OWC (overseas womensclub) mij echter vertelde dat al hun sociale projecten zouden moeten gecanseld worden als ze op de één of andere manier géén sponsoring vonden... géén nieuwe president fundraising vonden... t'ja... dan heb ik me laten verleiden. Dit echter niet zonder hun boeken op te vragen om te zien wat ze met de lieve centjes deden... en toen alles in orde bleek, zegde ik ja... en werd president fundraising... dat impliceerde erg hard werken... organiseren van tentoonstellingen voor het goede doel... thee kransen... en allerlei events... de main event was het jaarlijkse elite-bal... Oh..oh als ik daar nog aan denk! De bedoeling van het jaarlijkse bal was centen bijeen halen voor waterputten... een broodnodig iets dus! Enfin toen ik besloot mijn schouders daaronder te zetten... wist ik echt niet waar ik aan begon! Het werden 4 maanden hard labeur... beginnend met het thema... en dat werd "Pearl Ball"... ik zocht sponsors, een zaal, en ontwierp de tickets... wat klein begon eindigde GROOTS al zeg ik het zelf!
Klik op de uitnodiging om te vergroten...
Het mooiste van dit alles...
Een perfect gezonde dochter...
"Amina"
voor Ravi en Lakhsmi...
Toch fier dat ik hier een handje in had...
als was het maar omwille van de bracelets die ik aan schoof.
Mission completed...
Mission completed...
cadeautjes tijd...
en weeral een leuke ervaring rijker!
Hier tellen de waarden van het leven nog echt...
De melk...
Het overspoelen van de rug met melk...
Melk in Tamil = pahl
Het resultaat...
Het resultaat viel in dit geval erg goed mee...
géén enkel gebroken armbandje...
! oef !
Bracelets...
Het aanschuiven van de bracelets...
géén makkelijke klus...
en héél belangrijk want elke armband betekend...
meer geluk...
bracelets die breken daarentegen...
brengen ongeluk!
Bloemen...
Flowers in the (h)air...
flowers every where....
Pudja's...
Tijdens mijn vier jaar in Indië heb ik véle pudja's meegemaakt (ceremoniele verheerlijkingen...) Zowel bij arme... erg arme... rijke en héle rijke vrienden! En alhoewel ze allemaal dezelfde bedoeling hebben zijn ze allemaal kompleet anders! Bij allemaal trok ik grote ogen... meestal... en zeker in het begin niet wetende wat er juist gebeurde! Neem nu de zwangerschaps pudja, waarbij men de Goden goed gestemd wil maken om een perfecte bevalling en gezonde baby af te dwingen... En de toekomstige moeder succes wil wensen met de komende baby. 1 maand voor de bevalling gaan de mama's in spé terug naar hun ouderlijke woning en ouders, dit tot 2 maanden na de bevalling... de pudja wordt gehouden juist voor het vertrek naar huis met véél volk en héél véél eten... Eerst wordt het eten met een héle ceremonie geofferd aan de Goden in een mist van wierrrook en vuur... Mannen en vrouwen zitten appart... Mama in spé komt naar binnen in haar mooie... met goud afgewerkte saree, en de meest prachtige bloemen in de lange blinkende ravenzwarte haren... Ze is letterlijk en figuurlijk het middelpunt en mag dan ook in het midden vooraan plaats nemen, in kledingszit op de grond. Dan moeten alle aanwezige vrouwen haar wijden... wijden met Heilig water, sandal en kumkum. Daarna schuift elke aanwezige vrouw een armband aan haar arm... (tot bloedens toe... de bracelets zijn immers smal... erg smal... )En dan is er het grote moment... een kannetje melk wordt over de rug, onder de saree leeg gegoten... Ze gaan er immers van uit dat de melk het begin is van alles, dus ook het begin van een welgevormd, nieuw leven... "Melk is goed voor elk", weet je wel?! Eens dit achter de rug is, worden de cadeautjes uitgedeeld, wordt er gelachen, gefeest... en vertrekt de toekomstige mama in alle stilte... haar cehtgenoot alleen (") achter latend voor ongeveer 3 maanden...
Op de foto: de schoonzus van Ramesh met zoals je kan zien de sandel en kumkum en de mooie bloemen..
Noor...
Evi's beste vriendin "Noor"
links Evi - rechts Noor
Gelukkige uitgehuwelijkte ingenieur in Maleisië...
Rebelse schoonheid...
Selaika eeuwige rebelse schone... die héél wat bemiddeling nodig had...
momenteel uitgehuwelijkt en kinderarts in Indië...