Holy... het grote lentefeest...

Rechterkant van mijn blogje een beetje vernieuwd... 11 uur en ik word een beetje moe... morgen komt Marieke... dat wil zeggen... van de héle dag géén oogje toe... Ze kruipt... klimt... valt... dus ogen te kort! Daarom moet ik vannacht mijn rust absoluut nemen... moeilijk want mijn hartje is bij de aanstaande bruiloft... pfpfpfpf... hopelijk wordt het géén regenfeestje... Zou spijtig zijn voor ons Caroline(tje) haar mooie kleed... Maar "What to do"... de dingen nemen zoals ze komen natuurlijk!!!! In elk geval wil ik nog een paar woordjes tamil meegeven...

What?     =    Wat?   =   Enna
Don't touch   =   Niet aankomen/raak me niet aan   =   todade
Bravo   = bravo   =   Cabacu
How beautiful   =   Hoe mooi   =   valavu aragu
Well done   =   goed gedaan   =   nanray mudindadu

Voila we kunnen weer wat oefenen... Ik zal het waarschijnlijk niet allemaal onder de knie krijgen... want makkelijk is anders...

En nu... oogjes en snaveltje toe... Slaap wel... morgen is er weer een dag!

Foto "Shiva" de destroyer - Hindu God... waarover later meer!

En op af te sluiten met nog een leuk krantenartikeltje... op deze mooie (") zondagmorgen... "Mad rush to marry... " Net zoal hier in België willen in Indië nog al wat koppels huwen op 7 Juli... omwille van het getal dat maar 1x in een century voorkomt 07/07/07.... maar in Indië heeft het natuurlijk ook te maken met een heleboel andere zaken... Deze dag valt op "Saptami" en volgens de Indische mythology zullen koppels die deze dag huwen... samen blijven voor "Saat Janam"... of... "de volgende 7 levens" .... hmhmhmhmhmhmhm....

In Andhra Pradesh valt  "Bahula Saptami tihi" onder de "Uttara Bhadra star"... Dit en het feit dat het op een zaterdag valt... maakt het wel héél speciaal voor trouwlustigen...in  het Hindu geloof heeft het cijfer 7 een héle speciale betekenis ... We hebben o/a  "Saat pheras" of  "7 rondes rond het Heilig vuur"... Bij de trouwpudja... gevolgd door... "7 buigingen" gevolgd door... gebeden van de vrouw die inderdaad bid om "7 levens samen" te mogen blijven... Dus 7 alom!!!

Daarom is 07/07/07 een héél belangrijke machtige dag in Indië !!! Blijkbaar zijn alle trouwzalen... priesters... bands... kortom de héle rataplan ... besteld-volboekt-uitverkocht!!!!!!!

Foto ... een deeltje van de immer prachtige Indische huwelijksceremonie...

Een kleiner... maar niet onbelangrijker artikeltje verscheen op sportief vlak... waar "Saurav Ghosal" het ICL-Chennai open squash championship won. Saurav die 46e staat op de wereld ranglijst won de wedstrijd van "Wai Hang Wong" uit Hong Kong met 11-3 / 11-2 / en 11-3 en is daarmee verzekerd van zijn plaatsje in Egypte voor de volgende wedstrijd... Saurav wij duimen! En vanuit België alvast Proficiat!!

Saurav bij het uitreiken van zijn trofee!

Deze morgen de Indische kranten eventjes doorgenomen en een paar leuke artikels trokken mijn aandacht... Zoals iedereen weet is de filmindustrie fel vertegenwoordigt in Indië... en felbegeerd door o/a ondergetekende!! Momenteel is een nieuwe film uit die nu al records breekt. In de hoofdrol vinden we een ouwe rot in het vak... namelijk de in 1949 geboren... gewezen busconducteur... Rajnikanth Rao Gaekwad... vooral "Superstar" genoemd! Momenteel heerst er dus een echte mania voor zijn laatste product...  "Sivaji" ... ellenlange rijen aan de kassas voor een ticket... overal in India... Of het nu Chennai-Thiruvanathapuram-of Hyderabad was overal stonden de mensen uren  aan te schuiven! Het verhaal gaat over zwart geld... en hoe ongelukkig en jaloers dat maakt! Het gaat over een computer-nerd die terug naar Indië komt vanuit de States... en dan zijn geld uit gaat uit delen in zijn geboortestaat Tamil Nadu... aan de arme bevolking... Ondertussen gaan in realiteit tickets voor deze film weg op de zwarte markt voor 1500rps (1500belg.fr)... meer en meer Indiërs willen de film meermaals zien tot 5x toe!!!! Zou het wel degelijk te maken hebben met "Superstar-king-Rajnikanth" ??? Of met het sprookjes Item... geld dat zomaar uitgedeeld wordt aan de armen van Tamil Nadu??? In elk geval zorgt het succes van de film ervoor dat "crazy-welcome-shows" terug hun intrede doen... Met inbegrip van lang vergane ceremonies zoals "pal avishekam"... een melkbad... in dit geval over de filmposters van Rajni...

Denk dat ik weer héél wat mis... dit zijn dus de mooie onwaarschijnlijke dingen die in Indië gebeuren!! Aan iedereen die naar Indië op verlof gaat wil ik nog dit meegeven... Ga daar eens naar de cinema!!! Dat is een belevenis van de bovenste plank!!!!! Pure en Heerlijke ontspanning!!!

Op de Foto de 57 jarige Rajnikanth..."The Indian King"

Probeer maar eens op een zaterdagavond een slotenmaker te vinden in Chennai!!! Kan jullie verzekeren Onbegonnen werk!!!
Ten ende raad...en ten lange leste... om het op zijn Antwerps te zeggen... Besloten we om rond 7 uur s'morgens... ffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffff... toen mijn echtgenoot van het ziekenhuis terug kwam... een deel van de deur kapot te kloppen... EN... ja... gelukt!! We geraakten binnen... Kris kon zijn koffers nog rap... rap... inpakken en... naar de vlieghaven vertrekken... We... vlogen met ne zucht... noar boven in de lucht... we zaten zo gezellig op... enzovoort... enzovoort! In elk geval een 50ste verjaardag die mijn echtgenoot niet gauw zal vergeten!!!

Mijn vriend Kris ... Opgelucht en met een brede smile!

Moet wel eerlijk bekennen dat we met het slotenverhaal al "wat beten verteerd hebben"... Héél wat afgelachen hebben!!! Dus dan toch wel "EIND GOED... AL GOED"!!!!!!!!

Toen kwam het varkentje met een lange snuit... maar neen hoor... het verhaaltje was nog niet uit!!! Terwijl dit alles gaande was hadden we een bijkomend probleem... ja toch... waarom niet... als we dan toch bezig zijn! Ik had immers ook een logé... mijn lieve vriend en collega Kris... Informaticus bij De Beers maar... zijn eigenlijke beroep is... "Pechvogel". Voor hem was deze avond een afsluiter van zijn Indië verlof bij ons... een verlof waarin hij en natuurlijk ook wij... al vanalles hadden meegemaakt! Maar deze avond was toch de spreekwoordelijk kroon op het werk! Kris had zich... jazeker buitengesloten!!!!! Hij logeerde in een kamer naast het zwembad... een kamer die kompleet afzonderlijk was van het huis! Een kamer voorzien van tralies voor alle vensters... Van in het begin had ik gezegd... Kris de deur niet dicht trekken zonder er eerst de sleutel af te nemen!!!!!! hohohohoho!! Dat was dus juist wat er gebeurde... klik... klak... klik... deurtje dicht! Dus... De héle avond moesten we onder het feestgedruis op 1001 manieren proberen om in zijn kamertje te geraken want... s'morgens om 9 uur moest hij in de vlieghaven zijn gepakt en gezakt....

Ramesh probeert hier tevergeefs.... met een ellelange stok de sleutel te pakken te krijgen....

Het was dus reuze gezellig... was! Er werd gedanst, gegeten, gelachen... en de meeste mensen gedroegen zich uitgelaten maar normaal... en volwassen! Tot... een andere collega van Alcatel het nodig vond om met een glaasje uit in het ondiepe water van het zwembad te duiken... jawel!!! Het was dus gezellig! Tot dan... hij bleef gewoon drijven en we hebben hem met man en macht moeten uit het zwembad heffen... toen bleek dat hij niet meer kon bewegen... Daarna alles op zijn Indisch natuurlijk... de ambulance die gebeld was vond de weg niet... en toen  de onfortuinlijke Alcateller uiteindelijk in de ambulance geschoven was bleek dat de man... te groot was... of de ambulance te klein! Want hij kon maar in de ambulance tot.......................... aan zijn knieen! Ongelooflijk maar echt waar! Het feestje was gedaan! Mijn echtgenoot ging mee met de ambulance naar het ziekenhuis om de papieren in te vullen... en ervoor te zorgen dat de gekwetste man niet... uit de ambulance schoof... Wat een 50ste verjaardag hé!!! Ik wil jullie wel al vertellen dat voor de Alcateller in kwestie het gezegde "eind goed al goed" van toepassing is... gelukkig!! Zijn nekwervels waren danig gekwetst maar...hij werd wel naar België gebracht... en na de nodige kini kwam alles terug goed... 

Foto: Steven en Suzan Plesinski (Directeur van American International school)...
         en Robert (Brits consulaat) met zijn dochter Martha

Filip... een collega van Alcatel... in Chennai ADCC genoemd... (Een Software telecommunnicatie company - of  Alcatel Design Center Chennai...)

Enkele van de genodigden... Francois en Francoise... een koppel uit Zwitserland... zij hebben een zaak in stoffen... Ontwerpen zelf het design... gaan met hun ontwerpen de chique steden af waar mode hoogtij viert... onderhandelen... verkopen hun stoffen vanuit een cataloog aan grote ontwerpers en laten dan pas de stoffen echt weven en uitwerken in Chennai. Waarna ze pas afgewerkt worden en verscheept naar o/a Parijs en London....

S'middags oepie... oepie ya hé... electriciteit! Dus we konden verder met de voorbereidingen... en tegen dat de genodigden binnenstroomden was mijn echtgenoot al wat bekomen van de verrassing... (we hadden de deuren van het terras opengezet en toen mijn echtgenoot zijn favoriete muziek orkestje hoorde spelen wist hij dat er iets gaande was...) Inderdaad wren de genodigden allemaal prachtig uitgedost! Eerst speelde het bandje en dan werd het buffet geopend! So far... So good! Toen de DJ de dansmuziek inzette werd er al vlug reusachtig gefuifd... alle remmen los! Het was drukkend hééééééééééééééééét, en natuurlijk werd er véél drank verzet... teveel drank... Het plezier zat er duidelijk in... voor de meeste mensen waren de feestjes immers een manier om te ontstressen na inmens zware weken... ver weg van het thuisland...........


Mijn echtgenoot en mijn beste vriendin Vaishali...

Mijn echtgenoot is jarig in Juli... dus een leeuwke... Wij werden in Chennai zo dikwijls op feestjes gevraagd... (de meeste firma's uitgezonderd Alcatel hadden daar een budget voor... Iets anders, zelfs een pintje gaan drinken is daar niet te doen ...) dus toen mijn echtgenoot 50 jaar werd wilde ik absoluut een groots feest geven. Een feest voor de jarige en ook om al onze vrienden eens terug te vragen waar wij al te gast waren. Ik liet daarom geld overkomen vanuit België en organiseerde een flower power fuif! Yeh... man! Peace... man! Ik had een bevriend orkestje gevraagd een bevriende dj... en een feestelijk buffet met eten allerlei sierde de tuin... Ik vroeg de gasten zich te kleden naar het thema en voor de mensen die bij ons werkten kocht ik zelf bloemenhemden enz... Goh... dat was echt leuk om doen! Temeer daar mijn echtgenoot van niks wist... Zelfs onze tuin werd een heuse bloemenoase...  een nooit geziene bloemenweelde!!! Tot het zwembad toe! Maar.................de eerste problemen begonnen al vrij vlug... Bij het opzetten van de discobar en het uittesten van de muziekinstrumenten... toen bleek dat we... zonder electriciteit zaten... géén enkele van de 2 generators werkte... stress... stress... Zelfs toen dit meer dan een halve dag duurde... dacht ik nog... dat komt wel goed... een slecht begin wil niets zeggen... Wist ik véél... Inconviniens is regretted madam... knik... knik! Knik naar links... knik naar rechts...

Het knopen van de bracelets... Zoals je hier héél duidelijk  kan zien zijn de mensen in Tamil Nadu vrij donker van huidskleur... in tegenstelling met de mensen van bv. Bombay... Zoals wij in het zonneke liggen om te bruinen... gebruiken zij héél véél afbleekmiddeltjes om een lichtere huidskleur te krijgen en zo ook bij de "beter klasse" te behoren... (")... Naar hun normen dan... Want mijn ondervinding is dat... de gewone werkmens (") in Indië véél liever en aangenamer is dan de rijke en zogezegde betere klasse of caste...!... Het is natuurlijk daar hetzelfde als overal ter wereld... tussen alle koren zit kaf!

Vandaag maar eventjes tijd... en eigenlijk véél werk aan mijn blogje... spijtig toch dat een dag maar 24 uur telt hé... Nog 2 weken en ik kan jullie mooie trouwfoto's laten zien... ohoh... wat kijk ik daar naar uit!!! Hopelijk branden jullie allemaal een kaarsje zodat het zonneke een efforreke wil doen....... Vandaag wil ik jullie een klein artikeltje meegeven over vriendschap en broeder/zusterliefde in Indië... Zoals reeds eerder verteld was onze Ramesh even oud als mijn zoon Peter... Net als ik miste ons Evi haar broer erg hard en onze Ramesh wilde zooooooooooooo graag een zus die hij nooit had... Dus vrij vlug werd Evi voor Ramesh Little sis... en Ramesh voor Evi Big bro... Zonder afbraak te willen doen aan de eigen broer natuurlijk... maar het was in elk geval leuk! In Indië wordt broer en zusdag  jaarlijks gevierd... Die dag word er taart gegeten... met een speciaal ritueel... de taart wordt tegelijkertijd in elkaars mond gestoken... en dit volgens een welbepaalde hiërarchie zoals dat ook gebeurt op verjaardagen.... waar iedereen, iedereen een stukje taart in de mond steekt in een welbepaalde volgorde... een leuke bedoening vooral als het een taart is met véél créme fraiche... Op broer-zusdag  kopen broer en zus ook een klein geschenkje voor elkaar en worden felgekleurde armbandjes uitgewisseld!!! Ik vind dit in elk geval  héél leuk ... uiteindelijk is het misschien iets dat we hier ook kunnen inbrengen... De familieband in Indië is echt en Hecht!!!!En wat is er mooier???

Het openen van de cadeautjes... waar ook gewoonlijk een mooi kaartje bijzit met een zelfgeschreven tekstje...

En hier dan het beloofde waargebeurde verhaal van "Den Danny"... Ik leerde Danny en zijn vrouwtje kennen in het hotel waar ze logeerden "Chola sheraton". Danny is wat we in Antwerpen noemen een "kleine alleswetende pretansieuse opdonder" en kwam mij van in het begin weinig snugger over ... zijn vrouwtje was een bevallige... stille blondine die in Chennai niet kon aarden! Toen ik ze leerde kennen wilden ze absoluut terug naar huis... en dat lukte vrij vlot... de dag voordat ze zouden vertrekken stond Danny met zijn... vingertje (je weet wel...) in het restaurant te zeggen... voila morgen zijn we weg... en kzenner ni kwaad veur!!! Diezelfde avond dronk hij zich lazarus... en ietsjes  voor zijn vertrek zat hij ook te pintelieren... dus naar het vliegveld in tamelijk overantwoorde... beschonken toestand... Als er nu één ding is waar je niet moet mee spotten in Indië dan zijn het wel de douanen en migratie... maar Danny veegde zoals gewoonlijk aan alles zijn broek! Resultaat... s'nachts telefoon... Jawel "den Danny"... zat in het prison!!!! Op dat moment hadden wij juist onze zoon op bezoek die wij lang niet gezien hadden en wij hadden natuurlijk wat plannen gemaakt... plannen die allemaal in duigen vielen... doordat... de  kleine opdonder het nodig vond... te sollen met migratie... Door het dolle heen dat ze naar belgië terug mochten en overtuigd dat hun niks meer kon gebeuren... sloeg hij een migratie-officier tegen de vlakte toen bleek dat zijn papieren niet in orde waren!!! Het was dan nog wel de bijgeroepen "directeur van migratie"... Hoe stom kan je zijn!!!!!!! Voor mijn echtgenoot die directeur van dienst was in Alcatel omdat Filip in de Maladieven zat braken harde tijden aan! En inderdaad mijn zoon zijn verlof ging de mist in! Mijn echtgenoot moest gaan onderhandelen om Danny uit de klauwen van het gevang te krijgen... geloof me zoals ik al eerder schreef... in de Indische begijnenstraat wil je echt niet zitten!!!! Alles zit daar onder elkaar, moordenaars, dieven, verkrachters... noem maar op... Ik kan je vertellen dat de logées daar géén doetjes zijn... en Danny... zat er midden in! Mijn echtgenoot Jean ging elke morgen aan de gevangenis aan schuiven tussen... (denk niet dat daar een tekeninkske bij moet...) Om Danny te bezoeken om te veriviëren dat hij in goede gezondheid verkeerde... en wat eten af te geven... uren in de blakende zon! Danny zag er met de dag slechter uit... Er moest gepraat worden met advocaten in Indië en uiteindelijk kwam ook een advocaat over vanuit Belgë... Toen Danny na een tijdje vrij kwam... Moest hij direct afgevoerd worden naar het ziekenhuis voor een controle... Maar daarvoor ... slaagde de oen... er wel in om... direct na de vrijlating... aan de poort van het gevang... met nen dikke nek van hier naar ginder... geld uit te delen aan de gevangenisbewakers... Had onze Jean er niet bijgeweest was hij terug opgepakt wegens poging tot omkoperij!!! Danny was vrij maar mocht het land niet uit!!! Hij moest alle dagen gaan tekenen en kwam iedere week zelfs nog 1 keer voor op het gerecht! Ondertussen was hij nog nijdiger geworden en moest mijn echtgenoot echt alles op alles zetten om Danny en zijn vrouw zo vlug mogenlijk het land uit te krijgen... Het koste hem bloed, zweet en tranen... En toen het eindelijk gelukt was, en de nodige papperrassen in orde waren kwam de Danny weerom met héél véél praat aan onze tafel staan waar ons gezinnetje aan het eten was om wat praat te verkopen... Inplaats van merci te zeggen!!!Jaja... je kan wel stellen dat sommige mensen erg hardleers zijn!!!! En heu... op nen dank u vanuit België voor het vlugge afhandelen en in orde krijgen van "De Danny-case" wachten we nog....

Foto... zomaar een doodgewoon straatbeeld... 

Eindelijk... kan ik mij nog eens efkes aan mijn blogje zetten... Het is hier al verschrikkelijk druk geweest... plezant druk... maar toch!!! Blij dat ik efkes kan bekomen... en mijn eigen ding doen! Met de trouw van mijn zoon voor de deur zijn we deze week noodzakelijker wijze moeten gaan winkelen! Amai... mijn portomonnai!!! Is dat allemaal duur! En we hebben nog niet eens hun cadeau... Maar ja het is en blijft een héle emotionele belevenis, waar ik enorm naar uit kijk!!!!!! In elk geval van al dat shoppen word een mens ook best moe... En elke avond hebben we dezer dagen ook wel iets aan de hand... Als het waar is dat dit allemaal jong houd dan sta ik er goed voor! Deze week kwam ook onze Jean zijn neef, kozijn of moet ik het kozze noemen op zijn antwerps... op bezoek... een nicht is het alvast niet... niet letterlijk en niet figuurlijk... pas op ik wil hier niemand op zijn tenen trappen he!!!! Mijn allerbeste vrienden vallen onder deze noemer!!! Ik vind dat absoluut één voor één mensen met smaak en klasse... waar ik mij op en top bij voel!!!!  En nu we het daar toch over hebben wil ik eventjes mee geven dat een "travestiet of nicht" in Tamil-nadu "number nine" genoemd word... Ik kan niet echt het goed begrijpen waarom??? Maar dat zal wel aan mijn klein verstandje liggen... Ik vind het spijtig dat ik daar géén foto's van heb... maar in Indië is dit allemaal nog véél minder aanvaard, en er een foto van trekken zou helemaal niet pakken. Spijtig!

In elk geval Paul om terug te komen op mijn verhaal... Paul kwam deze week op bezoek... om mij... grom... grom... een beetje jaloers te maken!!! Hij vertrekt immers dinsdag naar Indië... Paul is net als ik gebeten door het "Indië-beestje", en kan eveneens net als ik eindeloos genieten van de mensen... de cultuur en de eigenaardigheden die je daar meemaakt! Toen wij daar woonden kwam hij regelmatig op bezoek... (en we plannen ook in 2009 een gezamelijk rondreisje naar Indië) Deze keer boekte hij een rondreis in Rajastan!!! Oei... oei... wat zie ik groen!!!! In elk geval neemt hij schrijfgerief mee en natuurlijk zijn foto toestel... dus binnenkort vinden jullie zijn verslagske en foto's op mijn blog!!! Kijk er zelf al naar uit!!!!

Foto... géén number nine... maar leuke lieve gezichtjes van twee Chennai-zusjes.

Onlangs zag ik de film van Al Gore over de opwarming van de aarde... bangelijk... maar... ik zag al héél wat anders in... jazeker... Indië! En sinds wij terug zijn ben ik over de héle lijn zuiniger beginnen leven... Zuiniger over de héle lijn... jajajajaja! Ik gooi raar of zelden etensrestjes weg... draai op tijd mijn licht en verwarming uit... en water... daar moeten we zeker zuiniger op worden... Let wel... ik voel mij niet schuldig als ik een bad neem... maar... vul bv. géén volle afwasbak meer... laat mijn wasmachien niet meer draaien zonder dat het helemaal gevuld is... enz... enz... Ik zag in Indië héél goed tot wat een tekort aan water kan leiden!!! Geloof me dat willen jullie niet mee maken! Een echte waterleiding is in Indië alleen weggelegd voor de rijken... de gewone (") mensen halen hun water uit de beken en rivieren... en de gelukkigen onder hen krijgen waterbedeling aan huis. In dat geval is er een "watercamion" die in het dorp stopt... of enkele dorpen verder!!!! De mensen sjorren dan hun plastieke felgekleurde waterkannen... waarmee ze soms uren moesten aanschuiven... gevuld met water terug naar hun huisje... een hutje dat soms kilometers ver staat!!! Het probleem is wel dat deze watercamion soms maar 1x in de week komt leveren!!!! En op is op!!! Dus er zijn steeds mensen die... jawel... zonder water moeten huiswaarts keren!!! Leuk is anders!!! In sommige dorpen zijn er wel putten en zijn ze begonnen met "waterharvesting" waarbij ze al het regenwater opvangen... Het graven en installeren van deze putten kost stukken van mensen en is meestal alleen mogenlijk door sponsoring van buiten af!!! Zo haalde ik een 750.000 rupees bijeen voor waterputten... maar eens te meer moet ik toegeven... dit was weeral maar... een druppel op een véél te héte plaat!

Op de foto in dit dorp is er al watervoorziening in de vorm van een harvestingput!!! Maar ze komen wel van einde en ver water halen dus... deze put is alles behalve onuitputtelijk!

Toen Evi 18 werd op 22 September 2001... hebben we dat met zijn allen gevierd... en wel met een leuke fuif... in een restaurant/feestzaal met speciale naam... Namelijk "Buena Vista - God's little acre" Beach road - Neelankarai-Chennai...

Foto de uitnodiging...