Mary Raj...

Voor de liefhebbers van India wil ik graag het volgende meegeven! Op 23 November 2007 - 20.00 uur... gaat een Prachtige diavoorstelling door van een kennis van ons die in "Devyakurichi" in de staat "Tamil Nadu" huisjes ging bouwen in een dorp voor melaatsen! Op deze avond is iedereen welkom... na een seintje (voor het aantal stoelen) dat mag op mijn mailadres! De diavoorstelling is mooi in elkaar gestoken en je kan tegelijkertijd het prachtig geleverde werk bekijken... want de drie huisjes zijn af!


De diavoorstelling gaat door op volgend adres: Parochiaal centrum - Baron van ertbornstraat 7 - Aartselaar. 

Op de foto een doodnormale camion in Indië... Let op de wielen!

Hola amigos... pfpfpf... "Pallieterfeesten" zijn achter de rug! De pannenkoeken en koude schotels allemaal verkocht... Het springkasteel terug afgebroken... de prachtig nieuwe feesttent terug in de dozen... het clublokaal opgekuist! 4 dagen hard werken voor een handje vol noeste werkers! Maar het was de moeite, leuk en gezellig zoals elk feest zou moeten zijn! Zoals elke dag zou moeten zijn! Nu nog hopen dat het voor de club wat op bracht... en dat... dat is maar zeer de vraag! In elk geval heb ik terug wat meer tijd voor mijn blogje... zou ik zo denken, maar vanmiddag komt ons Marieke al terug naar hier en ben ik babysitter... een beetje onverwacht! Maar ja ook dat is een feest hé!

Op de foto een willekeurige straat in India... met op de linkerkant een restaurant... "Deepak restaurant house" ... met rooftop restaurant... hmhm... met zicht op??? Raar maar iets in mij zegt dat ze daar géén pannenkoeken hebben...

Gelukkig kan de jeugd sommige dingen goed relativeren en duurt verdriet meestal niet te lang... Zoals nu hadden wij die dagen ook verschillende computers in huis... Onze Jean is immers een computer freak... En zo ver van de Westers beschaving was een computer zeker handig! Ook Evi maakte gretig gebruik van "Het machien"... Ze zat op de Belgische chat met haar vrienden... om de laatste nieuwskes te vergaren... en het éne was een logisch gevolg van het andere... Dus op de Indische chat "Chennai on line" leerde ze haar volgende vriend kennen. Zijn naam was "Vijey"... zijn ouderdom... werd ons lang verzwegen! Ook hij heeft op zijn manier geprofiteerd van Evi en van ons! Toch denk in alle eerlijkheid dat hij een niet zo'n slecht persoon was... en het op zijn manier wel goed meende! Deze verliefdheid was anders en heeft héél lang geduurd! Het leidde zelfs naar... een verloving! Toen wij terug vertrokken naar België waren Evi en Vijey nog altijd een koppel, en Evi heeft tranen met tuiten geweend... Wij kwamen terug naar België in december en gingen wederom naar Chennai voor Evi's dipoma in mei... waar Vijey en zijn hele familie ons op wachtte! Een grote opluchting voor Evi, die in al haar verliefdheid alle dagen met Vijey praatte via de computer en camera! Dit zou blijven duren... dit was de man van haar leven... Toen!! We bleven 2 weken in Chennai en Vijey en Evi waren onafscheidelijk! Een drietal dagen voor ons vertrek... Evi was toen 18... werden wij door Vijey en Evi uitgenodigd in "The Park sheraton" voor een dineetje!... Groot was onze verbazing toen bleek dat Vijey's hele familie daar ook was... want ze hadden ons iets te vertellen! Op dat moment voelde wij nattigheid... Ondertussen wisten wij dat Vijey 28 jaar was... bijna 29! En manager in een call-center! Enfin om een lang verhaal kort te maken... Vijey viel ineens met de deur in huis! En zei ons: Ik heb Evi gevraagd en ze antwoorde Ja!!!!!heeeuuuuuuuuuuuuuuuuuuu!!! Gelukkig blijft onze Jean nogal nuchter in de meeste gevallen en vroeg direct: Wat heb je gevraagd, op wat heeft Evi ja gezegd? Niet dat we dat niet wisten natuurlijk maar ja... we moesten efkes bekomen!!! Wij gaan trouwen glunderde Evi... en liet fier haar ring zien! Heuheuuuuuuuu... slik... slik!

Bleek dat de ouders van Vijey al eender op de hoogte waren... zij hadden zelfs naar Indische traditie de ring gekozen en al een "grootse Pudja+verlovingsfeest" opgezet... een feest waarop het hele dorp was uitgenodigd... de dag erna! Ja watte... krijg nog vapeurs als ik eraan denk! Gelijk vroeg Vijey's moeder waar Evi's cadeau voor Vijey was??? Doelende op de bruidschat natuurlijk! Gelukkig bleef ik toen koel en zegde héél nadrukkelijk dat een bruidschat niet van toepassing was in België... ook wezen wij erop dat Vijey zou moeten wachten om te trouwen want... zo zegden wij... meisjes in België  trouwen niet op hun 18 omdat  ze dan nog naar school gaan!  Vroegen toen ook aan Vijey of hij kon wachten! Zwaar onder de indruk gingen we naar huis... Waar ik alles aan Ramesh vertelde... die pienter als hij is... mij verwittigde niet deel te nemen aan de verlovings-Pudja... Want zo vertelde hij, daar wordt een soort contract getekend dat niet meer kan verbroken worden!! Don't do this madam! If you love Evi don't do this!

Waarop we prompt naar Vijey's ouders gingen... na afspraak natuurlijk... en hun héél duidelijk maakten dat wij er niks op tegen hadden dat Evi en Vijey een koppel werden... maar dat we voor een Pudja toch efkes wilden wachten! Enfin dit verhaal is erg lang... en ik wil jullie niet vervelen! Kan nog wel vertellen dat... wij alles regelden opdat Vijey zou kunnen komen verder studeren op de VUB, en bij ons kon wonen... Verbouwingen aan ons huis... maanden... en miljoenen tranen later... bleek de multiculturele relatie toch niet bestand tegen weer en wind! Ook Vijey had Evi gebruikt... normaal moet een jongen in Indië immers getrouwd zijn voor zijn 28, anders wordt dat door de familie als schande ervaren... Door zich te verloven met Evi, had hij wat uitsel van executie en werd hij niet of eventjes niet uitgehuwelijkt!!! Daarenboven doordat hij bij ons op bezoek kwam en een Belgisch visum had... geraakte hij ook makkelijker aan een visum voor Canada...

Momenteel is hij werk/en woonachtig in Canada, en de vrouw waarmee hij huwde na uitgehuwelijkt te zijn... woont in Chennai! Dus Vijey heeft wat hij altijd wilde... Hij is zo vrij als een vogel! 

Zoals ik eerder beloofde, zet ik mijn verhaal verder met Liefde... met amoureuze Indisch-Belgische escapades! Toen we naar Indië vertrokken was Evi 14 jaar... natuurlijk niet de ideale leeftijd voor verandering... maar toch blijf ik tot op heden geloven dat onze verhuis ver over zee, haar goed heeft gedaan! Ondanks de véle pijntjes waar ze door moest! Maar ja... het leven is nu eenmaal niet zo simpel en evident... Evi heeft zich gelukkig héél gemakkelijk aangepast en véél bijgeleerd... Indië was voor Evi net als voor ons één grote levensles... Maar haar jeugdjaren verliepen wel helemaal anders dan in België het geval zou geweest zijn... Hier gaat de jeugd op zijn 16 naar een jeugdclub... iets dat ze in Indië niet kennen! Daarenboven vonden wij het niet echt nodig om s'avonds een jong meisje alleen op pad te sturen met de chauffeur... Dat had waarschijnlijk zelfs voor onze Ramesh te véél verantwoordelijkheid geweest. Er waren wel de high-school fuiven waar ze mocht naartoe gaan of verjaardagsfeestjes... Wij zette haar af... wij gingen haar halen! Er waren ook regelmatig home-party's voor de jeugd... en die hadden gewoonlijk bij ons plaats omdat ik high-school-mum was! Een high-school mum staat aan de zijde van de leraar, en is als dusdanig mee verantwoordelijk voor de leerlingbegeleiding zowel in als buiten de school... een taak die ik vol overgave vervulde... en inderdaad voor alle leerlingen was ik de steun en toeverlaat... Meestal hield ik ook op partys een oogje in het zeil... Was niet al te streng... maar... hoe cliché... wel rechtvaardig! En zoals het jongeren van 16 betaamt worden ze al eens verliefd... dat is ook in Indië zo! Ik weet niks van Evi's verliefdheden op school... waarschijnlijk begon ze daar niet aan... omdat... highschool mum was watching!!! En... highschool-mum was toevallig haar mum! Dus ja... Op een gegeven moment was Evi net zoals haar papa... onze Jean beginnen paard rijden, bij Sumi en Raj... het is dus ook daar dat ze verliefd werd... zwaar verliefd ! Op een Jockey uit Radjastan... een praatjesmaker zonder scrupules bleek achteraf! Zijn naam was "Shivapal" of zoals wij hem noemde "scheve paal"... Lang, mager en brede pepsodent smile! Wij hadden hem direct door... maar leg dat eens uit aan een verliefde puber van 16! Shivapal liep bij ons de deur plat zogezegd voor Evi... tegelijkertijd flirtend met de mama... maar eigenlijk alleen maar met de bedoeling te profiteren van zoveel "goodies" uit Europa! Hij reisde met ons mee Indië rond, en we betaalden hem zelfs een ticket Belgie met kerst... In de hoop dat Evi hier in België het verschil zou zien! Tussen haar Belgische vrienden en haar 21 jarig "lief"... Inderdaad hier in België liet hij zijn ware aard zien... Hij was er gewoon op uit een rijke Europese madam aan de haak te slaan! Hij dacht dat gevonden te hebben in Evi... maar... buiten de waard gerekend! Hij draaide zijn hand niet om voor stoere uitlatingen zoals "Belgium girls moet je gebruiken en dan weggooien" Eens ze hem door had... en terug in Indië... was de relatie "over en done with!" Gelukkig, want met dit individu hadden we nog niet aan de nieuwe pettatten geweest!

Op de foto Evi en Shivapal... Shivapal die nog altijd op de ranch werkt en nu aangepapt heeft met een steenrijke 45+ uit Amerika! Als ik de laatste nieuwskes mag geloven!

Zoals ik een tijdje geleden liet weten adopteerden wij... en een aantal vrienden een ezeltje... Vandaag kregen we het certificaat van het ezeltjes-adoptie bureau... En blijkbaar waren er genoeg centen om per koppel een ezeltje van een leuk pensioenleventje te voorzien! yoepie... yoepie... Ons Ezeltje noemt "Alberto". Hij is gered uit de zoo van Napels waar hij zijn leven sleet in volledig afzondering helemaal alleen. "Alberto" is van het "Martin Franca" ras... héél lief en aanhankelijk! Alhoewel mijn ezeltje géén gouden munten achterlaat en blind is... ben ik er toch enorm blij mee!!! Misschien kan ik hem eens gaan opzoeken, en een dikke knuffel geven...daarenboven heb ik dan ook ineens een exuus om naar het zonnige Marbella te gaan...

Op de foto onze "Alberto"...

Voor ik verder ga over een echte "Indisch-Belgische romance"... een paar woordjes en vertalingen die ik terug vond in mijn leesboek... "De Romantici".... 

Namaste - Welkom

Rage - Melodie-patroon
(kan in Indië zelfs op mijn favoriet Elvis slaan... die is daar nog altijd No uno!!!)

Thali - bord, schaal
(Mijn ondervinding is als men een thali besteld in een restaurant staat dat garant voor een grote inox schotel vol kleine porties lekkers... een vegetarische maaltijd die overheerlijk is en niet duur... je kan ze eten in de wegrestaurantjes voor nog géén euro! Ze bestaat uit groentjes, saus en soep... chapati en naan)

Vraag daar dan een thandai bij = een frisdrank (krijg je warschijnlijk Pepsi)

Smakelijk!

Op de foto iets helemaal anders... een auto-garage... hmhm... ook spotgoedkoop hoor!

Geloof het of geloof het niet... maar in mijn verlofke lukte het me om eindelijk een boekje te lezen dat ik ondertussen al een paar keer gehuurd had in de bib... en steeds moest terug geven zonder het uitgelezen te hebben... Het was een tip van een bloggenoot... en best een goede tip... alhoewel het boek niet echt aan mijn verwachtingen voldeed! Het gaat over "De Romantici" van "Pankaj Mishra"... Het boek kwam me héél bekend over... en ik voelde me in het boek direct thuis... toch was het een aaneenschakeling van... een opsomming van... Het gaat over een Indische man of jongen die verliefd word op een francaise en haar wereld... achteraf gezien beseft hij dat alles wat hij zo indealiseerde toch niet... je dat was... Dus ja... het gaat hier wel degelijk over romantiek... voor de Indiër zowel als voor de Francaise een hemelse geidialiseerde romantiek... een onbereikbare droom... Een onbereikbare romance voor alle partijen... Enfin... het was het lezen absoluut waard maar ik verwachtte er meer van... Ik begreep de Francaise... ik begreep de Indiër... en... misschien... hoopte ik... op een Happy einde!!!!

Op de foto een stukje nostalgie...

Ga mij wel al op voorhand moeten exuseren... dat ik jullie deze week nog niet héél trouw kan blijven... Zal wel proberen mijn blogje te onderhouden en jullie een bezoekje te brengen... maar deze week is ongelooflijk volgeboekt met andere verplichtingen... dus mea culpa... mea culpa! Deze week staan er zowel bezoek, als vergaderingen op de agenda... om dan nog te zwijgen van mijn was  en plas die er nog ligt... brbrbrbrbrbr... Daarenboven hebben wij volgend weekend onze "Pallieterfeesten"... je weet wel... van de wijnclub... Volgend weekend één adres voor een lekker wijntje, het springkasteel en pannekoeken! "PALLIETERLAND - MAASFORTBAAN 15 - LIER" waar ondergetekende de zondagnamiddag vanaf 2 uur de pannekoeken zal serveren... Natuurlijk ga ik zelf van al het lekkers ook proeven... maar daarna zal ik mij toch eens moeten bezinnen... wil ik mijn nieuwe vetrolletjes behouden... of schenk is ze weg!

De dame op deze foto is zich ook aan het bezinnen... al zal het in dit geval niet over vetrolletjes of pannekoeken gaan.

Hey lieve bloglezers... ben terug van weggeweest... terug van een paar weekjes Spanje! Terug van ons gewoonlijke hotel(etje) in "Malgrat"... terug van een paar trips "wonderlijk Barcelona"... terug met hhhhhhhhhhhh... 4kg meer... vet... De boosdoener daarvan is natuurlijk de "all-inclusive"... Maar niet getreurd hoor, die extra kilo (tjes) gaan er wel terug af... en het ontstres-gedeelte... ja dat is er al terug helemaal af... dat gaat net iets sneller!!! De laatste verlof-dag schoot er al terug iets in mijn rug... Dus thuiskomst gevierd (") met een volle week platte rust! Ondertussen is er een groot gat gekomen in de douche-darm... dus bij het haar wassen of douchen wordt gelijk de héle badkamer gekuist..., en...  mijn frietpot is ook gecrasht... Ik weet alvast wat ik op mijn verlanglijstje voor de kerst moet zetten! Maar ondanks al dit... Of moet ik zeggen, alle gekheid op een stokje... We hadden toch weeral een geweldig verlof! Waarschijnlijk was het moutain-biken wat te intens... of het snelstappen.. stappen, of zou het rugprobleem voort komen van... de cava en cocacola-rum? In elk geval het rugprobleem is weer voor eventjes opgelost... en de rest... dat zijn toch maar futaliteiten!

Op deze foto niet de mooie Spaanse-Barcaloniaanse ramblas... Maar mijn blogje eigen één of andere beroemde ramblas (") in Indië... waarmee ik al mijn trouwe bloglezers en kijkers wil bedanken voor hun bezoekjes en terug welkom wil heten!

Vandaag kwam Marieke langs... de kleine ukkepuk bezorgde ons weer een drukke dag! Ikea ontbijtje en spelen in de molen... Gietende regen... dus shoppingcenter... spelen... lopen... snoepen... Een drukke dag en intens geluk! Want zeg nu eerlijk z'on kleinkind das toch genieten hé... ondanks het vermoeiende aan héél de zaak... of is het dat wij ouder worden??? Misschien moeten we een vitamientje meer nemen... In elk geval ik pas voor de bestuursvergadering van de wijnclub vanavond... laat de mannen dat maar regelen!!! Ik ga een beetje genieten in mijnen alleen... met een glaasje kriek... De afgelopen week hebben we onze pruimenwijn vor de eerste keer overgeheveld... en geproefd natuurlijk... LEKKER! En ook de porto moest behandeld worden... daar moesten de noten uit... en geproefd natuurlijk... LEKKER! Het zal allemaal géén goed doen aan ons gewicht... maar... daar doen we wel iets aan na ons verlof! Dus we hebben deze week echt wel hard gewerkt... Wie zegde dat weer... als ge op pensioen zijt hebt ge tijd genoeg...

Op de foto... hier hebben ze ook hard gewerkt... één van de schoonste forten in Radjastan staat kompleet in de steigers... zoals je kan zien zijn dat allemaal gewoon houten stokken aan elkaar gebonden met koord... Alhoewel het shoppingcenter soms een heuse kwelling is... prefereer ik dat toch... boven een stellinske plaatsen op handen en voeten in 48°...

Dit is echtegentechtig de muur van Radjasthan... Zou de Chinese muur hier een replica van zijn... of zou dit afgekeken zijn van China?? Om hier het fijne van te weten zullen we wellicht moeten neuzen in Historische boeken....

En deze mooi uitgedoste olifantjes... die dragen menskes de chinese muur op in Radjasthan...

Foto: aankomst in het bergdorp na een lange uitputtende klim...

Hm... zou dit de ezel van Sinterklaas zijn die een bij jobke heeft in Delhi??? Want buiten zijn buizen... liggen er ook nog erg geheiminnige pakjes op zijn kar!!! Zou kunnen natuurlijk dat vanaf nu... door de recente gebeurtenissen... het speelgoed niet meer in "China" maar in "Indië" gemaakt wordt.....

Hoera... ben nog eens terug van weggeweest... de afgelopen week zat weer pottoe, dus géén tijd voor het blogje of te afgepijgerd! Zelfs vandaag was ik al een ijverig bijtje... Medicijnkast opgerommeld... naar de bakker... een waske insteken... eten... en mijn kip in bier staat in de oven voor strakjes... hmhmh... met lekkere frietjes... dat gaat  weeral smaken! Seffes moeten we nog met het fietske naar "autoluw Aartselaar"... maar mijn ventje is eerst nog met 2 collega wijn-makers naar Hoboken... We moeten immers door omstandigheden nieuwe tenten aanschaffen...(voor de wijnclub) en ons "Pallieterfeest" komt eraan op 21 Oktober daarom... de tent moest wel prioriteit krijgen... Dus lieve blogvrienden... degenen onder jullie die een dagje Lier wel zien zitten... kom gerust een eigengemaakt wijntje proeven op 20 oktober (vanaf 17.00 uur) of 21 oktober (Vanaf 14 uur)... doorlopend zijn er demonstraties wijnmaken, persen van appelen, lekkere koude schotels, kempische vlaai, pannekoeken, springkasteel en natuurlijk lekkere wijntjes in onze bodega... misschien krijgt de wijnmakersmicrobe jullie ook te pakken... Ja... enfin dit maar eventjes tussendoor... ik heb hier Paul zijn foto's nog altijd bij mij... en wil jullie een straatbeeld tonen van "New delhi"... En als ik het goed voor heb is de fiets wel erg rijk gestapeld... volgens mij niet met wijn natuurlijk... denk dat het cola of pepsi is!!!... In elk geval ben ik blij dat is seffes kan gaan fietsen zonder dat mijn portebagagerekje zo vol gestouwd is... Wat zouden ze er van zeggen moesten we hier zo rondfietsen??? Alhoewel zou dat niet iets zijn... om centjes te vergaren voor het goede doel??? Ben er van overtuigd dat Cocacola zou sponseren... hmhmhmhmhm... toch eens bespreken op één van onze vergaderingen!!!! Zie het ineens wel zitten! Zou leuk zijn moesten we inderdaad met kerst... een paar mensen gelukkig kunnen maken met onze club... Toch es vreeeeeeed over nadenken! Alhoewel druiven stampen voor het goede doel is ook leuk... Allez daarmee is mijne mayonaise weeral aan het werk!

N.B voor de wijnclub en pallieterfeesten 1 adres : Maasfortbaan 15...

Vandaag ben ik op uitnodiging met mijn schoon-dochtertje Caroline meegeweest... toen ze haar verjaardagsgeschenkje ging consumeren... en eens te meer besef ik wat een gelukzak ik ben! Onze zoon Peter... een pracht van een kerel... heeft lang moeten zoeken voordat hij eindelijk het geluk vond!! Meer dan eens in verkeerde handen (") gevallen... leerde hij eindelijk 2 jaar geleden Carolientje kennen... Toen hij over haar vertelde dacht ik al dadelijk: dit is te schoon om waar te zijn... dit bestaat niet... z'on schoon mens bestaat niet!!! Nu ongeveer 2 jaar later moet ik toe geven... zo een schoon mens bestaat wel!!! (om in dezelfde termen te blijven!) Mijn schoondochtertje is knap... is beeldschoon... van buiten en van binnen!!!! Tegelijkertijd kan ik er niet aan doen dat ik mij soms zorgen maak en vragen stel... waar zit het addertje?? Is dit echt??? Sorry Caroline... mea culpa...mea culpa... maar net als mijn zoon verwonder ik mij nog elke dag over zo véél schoonheid!!! In elk geval... toen ons Carolientje jarig was in Mei was het vrij simpel een cadeautje voor haar te vinden... Ik had al een tijdje een mooi schoonheidssalon achter ons hoekje op het oog... maar was er nog nooit binnen gestapt omdat ik daar zelf... ja hoe moet ik het zeggen... weinig van ken en weinig behoefte aan heb!!! Op dat moment was Carootje haar trouwdatum bekend en ik dacht... haar kennende... dacht ik... wel... dat ze er piekfijn wilde uitzien!!! Dus ik die tegen onpersoonlijke cadeaubonnetjes ben... koos toch voor een cadeau-bonnetje... een Spa-manicure leek mij ideaal!!! Spijtig genoeg had ons Carolientje toen al een manicure besteld ... In elk geval toen ik het schoonheidssalon binnenkwam werd ik spontaan en hartelijk ontvangen door "Bartje"... uit schuif af... het schoonheidsalon bleek van "Lesley" te zijn... de zus van... jazeker... "Joyce de Troch"... Joyce  ... een schoon madam... aanbeden door véél mannen... en knap... uitermate knap... In elk geval om een lang verhaal kort te maken... heeft ons Carolientje pas vandaag haar bonnetje gaan ruilen... en ik... ik mocht mee... vooraf hadden we een bezoekje aan een bio-shop... en een uitermate lekkere koffie  in een gezellige koffiebar met supersympathieke bediening! Aangekomen bij Lesley stapte we eerst binnen in... de loungebar op het eerste verdiep waar we al vriendelijk ontvangen werden... en aangekomen in het schoonheidssalon/anex kapsalon...wel daar werden we al even vriendelijk ontvangen... reuze tof!!! Lesley doet haar job vol overtuiging-vriendelijk en goed!!! Zo goed dat ik donderdag terug ga om voor mijn dochter die op 22 September jarig is ook een Spa-Manicure te bestellen!!! Een dag als vandaag vervult mij van vreugde... iedereen vriendelijk... iedereen blij... Meer moet dat niet zijn...

In Indië géén "Lesley De Troch"  maar "Raj Grover"... Waar de Indische dames ook best hun gading vonden... Ik herinner mij hoe "Raj Grover" en haar team véél werk hadden met de klanten in hun salon... Klanten die met de handen en voeten  in een badje...  krulspelden in het gitzwarte haar...  hun weelderig groeiende moustachkes lieten wegwerken met een bobijntje "soldatengaren"... Jazeker de Indische dames wisten van Wanten!!! Het verwonderde mij steeds weer dat de "Indische high society" op zijn dooie gemakje uren kon zitten verdoen (")... soms een héle dag per week... om er bij te horen...

Foto...voor de Indische "plepskes"... géén "Lesley de Troch" en géén "Steven St.Clayr" (de kapper waar Lesley mee samenwerkt) géén "Raj grover" maar... er waren voor hen wel de "straatcoiffeurs"... een stoeltje... een schaartje... een spiegeltje... En... voor hen geldt waarschijnlijk hetzelfde... Meer moet dat niet zijn!

Op deze foto de "Water-maharadja"... in close-up!!! Hij lacht... en geloof me hij heeft reden om te lachen... een betaalde job is niet zo evident... en... heu... gaan stempelen is in Indië niet mogenlijk! Dus meestal is het... een rotjob... of géén job!!! En het verschil... welja... een beetje huis+een beetje eten... of... géén huis+ géén eten!

Na de zondag... jaja... terug maandag... na een druk weekend... terug een drukke week! Nog een beetje véél steendood van de rommelmarktzondag... pfpfpf... één keer op het jaar doe ik mee een rommelmarktje... kan jullie verzekeren zuur verdiende centjes... een héél jaar itemskes sparen in de garage... dagen uitsorteren... om 4 uur bedje uit... en 12 uur aan één stuk op de markt staan... op zich al een uitzonderlijk zware taak... geloof me... je komt steendood thuis... terug uitladen... badje en bedje in!!! Op naar volgend jaar!! Dus eventjes géén blogje... maar ben terug zéne!!! En ik ga verder waar ik stopte...bij Paul zijn reisje... ik wil jullie immers nog een aantal mooie foto's meegeven... Vandaag zag ik ook een foto-verslag- met commentaar van   "Lieve" een kennis van ons die mee naar India trok met de "damiaan-actie"... Ze gingen huisjes bouwen in een lepra-colonie... prachtig om te zien dat er inderdaad nog mensen zijn die zich voor iemand anders wil inzetten!! Ook haar foto's zal ik met de tijd op mijn blogje zetten!! Zij deden daar prachtig werk! Maar nu terug naar Paul zijn foto's... In de streek van "Bikaner" is het droog... geweldig droog... maar zoals eender vermeld op mijn blogje zijn de Indiërs erg vindingrijk... Op deze foto ziet u hoe een kunstmatig watertoevoergrachtje (") in zijn werk gaat... Vooraan op de foto ziet u (bij vergroting met een klik) een rad met stalen emmertjes... dit rad wordt bediend door de man vooraan... die daar de ganse dag in de blakke zon zit en ervoor zorgt dat de emmertjes geledigd worden in het grachtje... Terwijl de man inderdaad uren in de zon zit om zijn zuurverdiende centjes te kunnen verdienen... komen andere van mijlen en ver gestapt om water te halen in het grachtje...

Ik zal maar weeral ophouden met zagen over zuurverdienderommelmarkt centjes zeker!?

"Karni Mata" nnaar wie de tempel genoemd is... was een vrome maar mysterieuse vrouw... geboren op 2 oktober 1444... Ze verrichte blijkbaar enorm véél wonderen met handoplegging! De legende of moet ik zeggen één van de legendes van haar tempel is de volgende... Op een dag werd er bij haar in de tempel een gestorven jongen gebracht... Om hem terug tot leven te brengen en zijn ziel te redden zocht "Karni Mata" contact met de God van de dood "Yama"... deze weigerde of kon de ziel van de jongen niet redden... omdat hij wist te vertellen dat deze jongen een reincarnatie was... "Karni Mata" was boos en zwoer dat "Yama" nooit meer macht zou hebben over de doden.. Hun zielen zouden voortaan meteen in ratten treden en later terug reincarneren in Charans... Volgens de lokale bevolking zijn de ratten dus incarnaties van hun eigen verwanten!

Een ander verhaal luidt dat de ratten kinderen zijn die tijdens een pestepidemie in de 14e eeuw zijn overleden! In dit verhaal beloofde "Karni Mata" na... de vele smeekbedes van moeders, dat de kinderen zouden terug komen en dat de ziel van de kinderen zou voortleven in ratten... Hiervan stamt de benaming "Kabas" voor de ratten in de tempel af... wat eigenlijk "kleine kinderen" betekent!

Feit 1 is... dat de ratten in de tempel allemaal... hetzelfde gewicht... dezelfde grote... en dezelfde leeftijd hebben!!!! Uitgezonderd enkele witte ratten... dat zouden de koningskinderen zijn... Er zijn nog nooit baby-ratten gespot!

Feit 2... Deze ratten hebben een wel erg luxueus leventje, waar véél menskes zouden voor tekenen... marmeren huisje... op tijd en stond lekker eten en drinken... en nog aanbeden worden ook!!!! Pfpfpfpfpfpfpfpf...

Ik wil jullie graag laten kennis maken met weeral een ander fenomeen van aanbidding... want Paul had ook mooie foto's bij van de "rattentempel" in Deshnok... Dit is weeral zo'n ongelooflijk verhaal!!! Op 30 km van "Bikaner" ligt deze prachtige tempel de "Karni Mata tempel"... waar duizenden zwarte ratten of "Kabas" aanbeden en vereerd worden! Ook zij zouden staan voor verschillende mirakels... Het prachtige gebouw gemaakt uit steen en marmer... met een volledig marmeren voorgevel en grote zilveren deuren is een geschenk van "Maharaja gang Singh"... In de masief zilveren deuren zijn afbeeldingen van ratten gegraveerd. Over de bewoners van de tempel de zwarte ratten of rattus rattus, gaan verschillende legendes de ronde! Feit is dat de volgelingen naar de tempel komen met voedsel en melk voor de ratten, (die n.b géén ratten zouden zijn... maar mensen die op een wedergboorte wachten...) Al het lekkers wordt geofferd aan de ratten en... gezegend door de ratten... Blijkbaar is de melk waar de ratten van drinken gelijk aan ons (") heilig water... De volgelingen in de tempel nemen de ratten op de schoot, schouder, hoofd enz... en drinken... jazéne... daarna van de rattenmelk die genezend zou zijn... mhmhmhmhm... Ze nemen de melk van de grote rattenkom in de handen en slurpen zo het gezegende goedje op! Als ge het mij vraagt??? Van dit weet ik toch niet zo goed wat te denken!