Ik bof... en hoe!!!!

Op deze foto de "Water-maharadja"... in close-up!!! Hij lacht... en geloof me hij heeft reden om te lachen... een betaalde job is niet zo evident... en... heu... gaan stempelen is in Indië niet mogenlijk! Dus meestal is het... een rotjob... of géén job!!! En het verschil... welja... een beetje huis+een beetje eten... of... géén huis+ géén eten!

Na de zondag... jaja... terug maandag... na een druk weekend... terug een drukke week! Nog een beetje véél steendood van de rommelmarktzondag... pfpfpf... één keer op het jaar doe ik mee een rommelmarktje... kan jullie verzekeren zuur verdiende centjes... een héél jaar itemskes sparen in de garage... dagen uitsorteren... om 4 uur bedje uit... en 12 uur aan één stuk op de markt staan... op zich al een uitzonderlijk zware taak... geloof me... je komt steendood thuis... terug uitladen... badje en bedje in!!! Op naar volgend jaar!! Dus eventjes géén blogje... maar ben terug zéne!!! En ik ga verder waar ik stopte...bij Paul zijn reisje... ik wil jullie immers nog een aantal mooie foto's meegeven... Vandaag zag ik ook een foto-verslag- met commentaar van   "Lieve" een kennis van ons die mee naar India trok met de "damiaan-actie"... Ze gingen huisjes bouwen in een lepra-colonie... prachtig om te zien dat er inderdaad nog mensen zijn die zich voor iemand anders wil inzetten!! Ook haar foto's zal ik met de tijd op mijn blogje zetten!! Zij deden daar prachtig werk! Maar nu terug naar Paul zijn foto's... In de streek van "Bikaner" is het droog... geweldig droog... maar zoals eender vermeld op mijn blogje zijn de Indiërs erg vindingrijk... Op deze foto ziet u hoe een kunstmatig watertoevoergrachtje (") in zijn werk gaat... Vooraan op de foto ziet u (bij vergroting met een klik) een rad met stalen emmertjes... dit rad wordt bediend door de man vooraan... die daar de ganse dag in de blakke zon zit en ervoor zorgt dat de emmertjes geledigd worden in het grachtje... Terwijl de man inderdaad uren in de zon zit om zijn zuurverdiende centjes te kunnen verdienen... komen andere van mijlen en ver gestapt om water te halen in het grachtje...

Ik zal maar weeral ophouden met zagen over zuurverdienderommelmarkt centjes zeker!?

"Karni Mata" nnaar wie de tempel genoemd is... was een vrome maar mysterieuse vrouw... geboren op 2 oktober 1444... Ze verrichte blijkbaar enorm véél wonderen met handoplegging! De legende of moet ik zeggen één van de legendes van haar tempel is de volgende... Op een dag werd er bij haar in de tempel een gestorven jongen gebracht... Om hem terug tot leven te brengen en zijn ziel te redden zocht "Karni Mata" contact met de God van de dood "Yama"... deze weigerde of kon de ziel van de jongen niet redden... omdat hij wist te vertellen dat deze jongen een reincarnatie was... "Karni Mata" was boos en zwoer dat "Yama" nooit meer macht zou hebben over de doden.. Hun zielen zouden voortaan meteen in ratten treden en later terug reincarneren in Charans... Volgens de lokale bevolking zijn de ratten dus incarnaties van hun eigen verwanten!

Een ander verhaal luidt dat de ratten kinderen zijn die tijdens een pestepidemie in de 14e eeuw zijn overleden! In dit verhaal beloofde "Karni Mata" na... de vele smeekbedes van moeders, dat de kinderen zouden terug komen en dat de ziel van de kinderen zou voortleven in ratten... Hiervan stamt de benaming "Kabas" voor de ratten in de tempel af... wat eigenlijk "kleine kinderen" betekent!

Feit 1 is... dat de ratten in de tempel allemaal... hetzelfde gewicht... dezelfde grote... en dezelfde leeftijd hebben!!!! Uitgezonderd enkele witte ratten... dat zouden de koningskinderen zijn... Er zijn nog nooit baby-ratten gespot!

Feit 2... Deze ratten hebben een wel erg luxueus leventje, waar véél menskes zouden voor tekenen... marmeren huisje... op tijd en stond lekker eten en drinken... en nog aanbeden worden ook!!!! Pfpfpfpfpfpfpfpf...

Ik wil jullie graag laten kennis maken met weeral een ander fenomeen van aanbidding... want Paul had ook mooie foto's bij van de "rattentempel" in Deshnok... Dit is weeral zo'n ongelooflijk verhaal!!! Op 30 km van "Bikaner" ligt deze prachtige tempel de "Karni Mata tempel"... waar duizenden zwarte ratten of "Kabas" aanbeden en vereerd worden! Ook zij zouden staan voor verschillende mirakels... Het prachtige gebouw gemaakt uit steen en marmer... met een volledig marmeren voorgevel en grote zilveren deuren is een geschenk van "Maharaja gang Singh"... In de masief zilveren deuren zijn afbeeldingen van ratten gegraveerd. Over de bewoners van de tempel de zwarte ratten of rattus rattus, gaan verschillende legendes de ronde! Feit is dat de volgelingen naar de tempel komen met voedsel en melk voor de ratten, (die n.b géén ratten zouden zijn... maar mensen die op een wedergboorte wachten...) Al het lekkers wordt geofferd aan de ratten en... gezegend door de ratten... Blijkbaar is de melk waar de ratten van drinken gelijk aan ons (") heilig water... De volgelingen in de tempel nemen de ratten op de schoot, schouder, hoofd enz... en drinken... jazéne... daarna van de rattenmelk die genezend zou zijn... mhmhmhmhm... Ze nemen de melk van de grote rattenkom in de handen en slurpen zo het gezegende goedje op! Als ge het mij vraagt??? Van dit weet ik toch niet zo goed wat te denken! 

Gisterenavond bezoek gehad van Paul een neef/kozijn... en India freak... De India gekte sloeg bij hem toe nadat hij een bezoekje bracht in Chennai... Toen we er woonden kwam hij ieder jaar terug en dit jaar ging hij op verlof naar de andere kant (Noord Indië)... En zoals ik al dacht geraakte hij weer helemaal in de ban! Het was een georganiseerde reis dit maal, zwaar maar 100% meegevallen! Natuurlijk hij in de ban... ik in de ban... en bij 3 flessen... jawel... kriekenwijn... keuvelden we en keken we naar zijn weeral prachtige foto's... Als wij over Indië beginnen is er géén stoppen aan! Het is immers héél moeilijk om met andere over dit speciaal landje te babbelen! Want je moet dit gezien hebben!!! En wil je het zien... moet je er ook voor open staan!!! Het is een kompleet andere wereld... een wereld die veelal ongelooflijk is... Volgens Paul is Noord Indië minder mooi wat betreft natuur en de mensen zijn ook minder warm en vriendelijk... maar de leefwereld daar is even chaotish, onwaarschijnlijk en soms onbegrijpelijk!!!! De Taj Mahal bekijken blijkt een fantastische droom te zijn s'morgens om 6 uur bij zons opgang... en de Forten en paleizen... ja deze zijn véél meer vertegenwoordigd in het noorden... en ze zijn relatief goed onderhouden!! Op Paul zijn foto's kan je ook héél duidelijk zien dat het soms lijkt alsof de tijd bleef stil staan... en aan de andere kant... t'ja... op deze foto zie je een fietstelefooncel... jawel... als je ze vergroot met een klik kan je zien dat je via deze fiets ook faxen en mails kan versturen... en dit is géén grap hoor!!! Het werkt echt!!! Deze bijdehande Indiër staat met zijn telefooncar aan de ingang van de Taj Mahal om toeristen de gelegenheid te geven van daaruit naar huis te bellen!!! Kan je je dat hier voorstellen?? Ik alvast niet! En dit zijn de dingen die ik zo prachtig vind in Indië "Het onwezenlijke"... In België zijn zelfs créme-glace-carren niet meer te vinden... Spijtig toch dat al die nostalgie zomaar verdwijnt!!! Niet???

Dit moet ik de Indiërs meegeven... Zij geloven in zoveel dat er tenminste iets moet van waar zijn, of uitkomen!!!! Vandaag lees ik in de krant.... heu... heu... Blijkbaar is er in Calcutta een heus mirakel aan de gang... één van hun Heilige vijgenbomen is... beginnen wenen!!!! Er is momenteel zoveel controverse over dit item tussen gelovers en niet gelovers dat het om een echt kleine oorlog gaat... Het onderwerp van discusie een " Heilige Peepal boom"... Of vijgenboom... deze bomen worden zo'n 3  meter groot en hebben een diameter van 3 meter... De vijgen zijn zo'n 1 a 1,5 cm groot... De bomen spelen een grote rol zowel in het Hinduisme als in het Jainisme en het Bhoedisme... de bomen worden gebruikt in al deze "Godsdiensten" om onder te mediteren... Wat nu juist de bedoeling is van een huilende boom???? In elk geval wordt er nu geweldig gediscusiëerd tussen de gelovers en nietgelovers... De niet gelovers beweren dat de boom gewoon "transpireerd" omdat hij weinig bladeren heeft...  Al deze slimme uitleg van botanicus "A.K.Bhadra" stopt de gelovers niet van deze boom te aanbidden en zijn water te drinken... water dat een helende werking zou hebben! Het mirakel gebeurde nadat mensen/leden van de vliegclub andere bomen snoeienden om een beter zicht te hebben op de landingsbaan... In elk geval wordt er ondertussen al met camions en containers... water van de boom weggesleurd... omwille van die helende werking... Een gelijkaardig fenomeen heeft onlangs plaats gehad in "Madhya Pradesh"... En ook in "Masjid" (New delhi) gebeurde iets gelijkaardig... Daar aanbidden de mensen al decades een boom voor dezelfde reden!!!

Rarararararararararararara... ik ben er zeker van.... eens komt de waarheid aan het licht... maar ondertussen... worden toch een aantal gezinnen voorzien van het broodnodige en levensnoodzakelijke water... dus... dit is... zo wie zo... een heus mirakel!!!!!!!!

Foto: "een Bodhi boom in de Mahabodhi tempel"

Hoe gaat het in zijn werk... Wel de "Tanjavur painting" werd vroeger gemaakt op canvas gemaakt uit hout van de "Jackfruit boom"... Deze boom met metersgrote lelijke vruchten vind men o/a in het Zuid-westen van Indië, Bangladesh en Sri-Lanka... Van dit prachtige en soepel hout worden ook muziekinstrumenten gemaakt... Dezer dagen word de canvas voor de "Tanjore-schilderij" gemaakt van  ietwat ordinairdere "Plywood" of geperst hout... Het hout wordt bekleed met stof dat vasgeplakt wordt met "Arabic gum"... en deze stof wordt dan weer behandeld met een pasta van limestone en  bindmiddel... om o/a het 3d  effect te bekomen...Waarna men aan het grote werk kan beginnen... Alles wordt zorgvuldig uitgetekend... en uitgekozen... eerst worden dan het bladgoud en de stenen aangbracht waarna de schildering kan beginnen van de rest... Rood is de favoriete alom gebruikte kleur voor de achtergrond van de echte "Tanjore-schilderij"... Enfin...het helemaal uitleggen zou ons te ver leiden... uiteindelijk is het ook niet echt simpel en dedees is maar een leek! Spijtig genoeg bracht ik géén Tanjore mee... maar dat staat... ook weeral... op mijn verlanglijstje voor 2009! Hopelijk neemt onze Jean zijn plastiek kaartjes mee... want ik wil wel een echte hé!

Ik hou van kunst en kijk op naar mensen die bedreven zijn in één of andere vorm ervan! Wij huurden ons huis... allez "Alcatel" huurde het huis waarin wij woonden van "Raman"... ere-consul van "Mauritius"... daar waar hij een serieuse Indische-macho was, die zoals wij in het Antwerpse plachten te zeggen... "geld maakt van een sch.... in een fles"... was zijn vrouwtje "Lahitita"... een lieve, mooie madam... waar het leuk bij vertoeven was! Ze was druk in de weer voor echtgenoot en kinderen... en had... nog een eigen leven ook!!!!! Niet zo evident... in India! (Allez waar wel????We moeten nu niet pretenderen dat het elders allemaal anders is hé...) In elk geval één van haar kundige kwaliteiten was het maken van "Tanjore-paintings"... Ik kan jullie verzekeren dat als ik langer in India had kunnen blijven... Ik zou me deze kunst ook wel... willen eigen maken! De schilderijen bestaan meestal uit een afbeelding van een God "Ganesh of Krishna" bv. met een erg rond lichaam en amandelvormige ogen... Tanjavur-paintings zoals ze in Tamil-Nadu noemen zijn kleurrijk... en zoals zij het beschrijven "breathtakinly beautiful"... Het is een oude ambacht die dateerd van in de 16e eeuw... en angstvallig geheimgehouden werd en nog word! Tegenwoordig wordt gewerkt met bladgoud en "sparkling artificiele stenen"... vroeger werd er echter met echte stenen gewerkt...  zoals diamanten en robijnen!!!! De kunst werd vroeger beoefend in o/a Trichy en Madurai... de streken rond "Thanjavur" waar het ook zijn oorsprong vind!   De kleurige schilderijen schitteren nog altijd in de Indische huizen, hotels en vooral in pooja-ruimtes... Het zijn natuurlijk dure stukken en één voor één origineel!!!! Alhoewel er dezer dagen natuurlijk ook wel véél nep zal verkocht worden aan toevallige toeristen... Opletten dus!!!

Help ik verdrink... verdrink in het werk! Daarom sta ik wat achter met mijn blogje... maar vandaag kan ik het toch niet laten om er mij efkes aan te zetten! De afgelopen dagen waren zo hectisch dat er weinig of géén tijd over was... als werken jong houd... ja dan moet ik eeuwig jong blijven! Graag ga ik eventjes verder over onze wijnmakerij en de pruimen... Nadat onze kriekenwijn zeer geslaagd bleek proefden wij gisteren van onze porto... en een serieuse geut van dit hemelse goedje leerde ons dat onze porto ook dit jaar weer "picco-bello" is! Hopelijk kan er nu van de 30 liter die we maakten... een flesje of 2 overblijven om mee te dingen met de jaarlijkse wijngilde-wedstrijd... maar daar twijfel ik aan!!!!! Het goedje is zooooo lekker... geweldig gewoon om duimen en vingers af te likken! De rosé-wijn die we uitprobeerde begint ook mooi te klaren... en deze week hebben we dan... naast de jaarmarkt... en een optreden van de voice of Europe... "shangai... amai-amai..."... voor het eerst pruimenwijn opgezet, op grootmoeders wijze... we mikten op een alcoholgehalte van 14% ... géén idée hoe dit gaat smaken... maar hij is alvast aan het gisten dus dat zit wel goed... 

foto: "Prunus domestica insititia" - damastpruim of kwets , waarvan we onze wijn maken... heeft blijkbaar 2 variëteiten "Merryweather en Farleigh"... Onze wijn gemaakt van de eerste variëteit zal dus waarschijnlijk "Merryweather Van Ael" gaan noemen... Of... heu... zoiets!

Hoe dom kan ik zijn?? Waar zat mijn verstand toen ik niet direct wist wat "Vinayaka Chaturthi"... was! Stom kieken lisette! Dat is natuurlijk de verjaardag van "Ganesh" zoon van Shiva en Parvati! De periode Lisetje... dat jij je felgekleurde Ganesh het water in gooide... om  je zonden kwijt te geraken!
"Vinayaka Chaturthi" is dus het festival dat ik eerder beschreef.... Het festival waarop we 11 tot 13 dagen onze felgekleurde plaasteren Ganesh aanbidden, en alle dagen van verse bloemen voorzien! Om hem inderdaad op het einde met zijn miljoenen tegelijk de zee in te smijten... Het geloof wil dus dat deze mooie Ganesh jouw zonden mee neemt in de diepe zee... Maar wat blijkt... Onderzoeken van de Indische Agalev wijzen uit dat een dag of zo na dit massa-ritueel de zee vol dode vissen drijft... en daarom pleiten ze voor... helaba... namaak Ganeshen... of... zoals ze nu de mensen aanraden... gooi je Ganesh in een badje water thuis... pfpfpfpfpfpfpfpff... Dat kan toch nooit hetzelfde zijn!!!! Want geloof me of geloof me niet... een mooi gekleurde Ganesh na admiratie kompleet onder de bloemen de zee in gooien het heeft iets!!! En dat bedoel ik zeker niet sarkastisch!!! Ieder jaar kocht ik mij een nieuwe Ganesh, ieder jaar omringde ik hem met bloemen en ieder jaar deed ik mee aan de "seadrop"... in mijnen alleen! En het gaf me een kik!!!! Echt waar dit is moeilijk te verklaren maar... Spijtig genoeg lukte het mij niet de laatste 2 keer mijn Ganesh te dumpen... Ik vond de idols te speciaal... Dus ze staan hier ten huize te glimmen... Ik veronderstel dat ik nooit van mijn zonden verlost zal zijn! Neen... dit is maar een grapje... want als je middenin deze rituelen zit raak je echt in de ban!!!Geloof me!!! Het heeft allemaal iets magisch!! En wat is er mooier dan pure magie???Kennen we dat hier in Belgë nog???

Jazene... gezocht en gevonden **** Fennel **** of  ****Foeniculum vulgare ****...  Een aromatish keukenkruid met anijssmaak... volgens Wikipedia... De zaadjes zijn groen en bruin... maar worden grijs bij het ouder worden...t'jein... dat klinkt bekend! Zowel de zaadjes en blaadjes zijn sterksmakend! Het is een héél duur kruid en wordt véél gebruikt in o/a de Indische keuken... Blijkbaar wordt er op de blaadjes ook héél véél gekauwd in India... en dit omdat het een goede mondverfrisser is!
amai... amai... het kan niet op... weeral wat slimmigheid rijker!

OP de foto " de fennel in volle bloem"

Geintrigeerd raakte ik van deze "jamun" - "navaal" ... en ging dus wat verder surfen... kwam terecht op een Philipijnse medische site... en dat was weeral interesant... (de kans zit er in dat ik op mijn oude dag nog slim ga worden als ik blijf verder surfen...) Op deze site heeft de jamun de naam "Jambolan" of in medische termen "Syzgium Jambolana"... De Engelse vertaling zou dan weer "Java-plum of black-plum" zijn...  heu... dus toch pruimenfamilie... In elk geval worden ze op de Philipijnen ook gebruikt in medicijnen tegen diarée en in mondwater... daarenboven is het heilzaam om wonden mee uit te wassen! Maar het belangrijkste voor mij... hahahahahahaha... was de item "other uses"... want wat blijkt??? Jazeker deze vrucht word gebruikt voor "overheerlijke fruitdrinks"... en van de rijpe vruchten worden uitzonderlijk lekkere wijnen gemaakt... Dus moraal van dit verhaal... ik ga naar Brussel naar de "Matungi wijk"... en schuim er de exotische fruitkraampjes af naar een paar kilo "Jambolan"... Rijst nog wel de vraag hoe ga ik deze wijn noemen??? En wie laat ik eerst proeven???

Vanavond gaan wij terug naar mijn vriendin Carole... onze Jean gaat naar haar computer kijken en ze had nog pruimpjes liggen... Dus volgende week maken wij voor de eerste keer pruimenwijn... Volgens de gegevens die wij hebben moet die wijn overheerlijk zijn... maar dat weten we pas volgend jaar natuurlijk!!!!!! Natuurlijk denk ik bij het maken van onze fruitwijnen terug aan Chennai... aan India... mijn tweede vaderland... ze hebben daar van véél dingen weinig... te weinig... maar fruit!!!!hmhmhmhmhmhhm... daar hebben ze een erg uitgebreid assortiment van!!! Toeval wil dat ik zojuist bij het India-Chennai-dagbladen-surfen op een berichtje stootte dat wel erg intressant leek en jullie daarom eventjes wil meegeven! De nieuwe "hype" in Chennai is een... weeral ... nieuwe vrucht! Enfin eigenlijk is de vrucht niet echt nieuw maar "heruitgevonden". Het gaat om "Jamun"... Deze zoals zij het beshrijven "oval-shaped-purple-coloured fruit" in India gekend onder de naam "naaval" is in... en valt de markt aan... elke moderne Indische huisvrouw is er wild van... zei het dan niet van de smaak... deze jamun wordt al eeuwenlang gebruikt in het medikatie midden... is aangenaam om naar te kijken maar niet echt aangenaam om te eten... wegens..."sub acid spicey flavour"... en laat een supermauve kleur achter in je mond...Het Jamun-seizoen loopt in july-augustus... juist op tijd voor "Vinayaka Chathurthi"... De boom die droogteresistent is neemt volwassen wel erg grote proporties aan en geeft dan zo een 80 tot 100 kg vruchten...  Het neemt wel wat tijd in beslag voordat de boom echt volgroeid is... zo ongeveer  10 jaar... fruit heeft de boom al na een vijftal jaar. Het fruit is erg duur... zo ongeveer 80rps. per kilo... dus weeral voor de rijken.... en er zijn 2 soorten... Zaadloos and Jumbo....

De medische sector gebruikt dan weer een derde soort... deze vrucht blijkt ideaal voor diabetice en dan vooral een drink-mix van Jamun en mango... extra rijk aan ijzer en mineralen.

Pulp van jamunblaadjes gemixt met pulp van amandelschelpjes is dan weer een exellent middel om tanden aan te sterken... dit gemixt met pepermunt pulp lost je slecht adem op.

Jamun mag echter niet onrijp gegeten worden... en overrijpe jamun kan hyperventilatie en een teveel aan buikgas teweeg brengen.... om dit dan weer tegen te gaan kan je jamun mixen met "jeera poeder"... en "zwart zout..."

Jamun is héél goed tegen: overmatig zweten, diaree...enz... enz...

Maar als je het mij vraagt... denk ik niet dat jamun in aanmerking komt om wijn te maken.... wie weet wat moeten we er dan allemaal bijkappen...

Dit doet me denken... héél de heisa rond sterren dan... doet me denken aan een aantal optredens in India. Toen we naar Chennai vertrokkken was onze dochter Evi 14 jaar! Het was dan ook niet simpel voor haar... niet simpel voor ons! We hebben haar daar eigenlijk wel rotverwend en we waren overbezorgd! Aan de andere kant bracht deze situatie natuurlijk wel mee dat ik jong kon blijven... Evi kon in India immers onmogenlijk alleen ergens naar toe... en dit op een leeftijd dat je eigenlijk de wereld moet kunnen verkennen met al zijn facetten... Niet getreurd... ze heeft niet echt alles moeten missen... maar... mama... moest wel overal mee naartoe! Er kwamen daar ook véél buitenlandse sterren... en als ik daarover spreek denk ik spontaan aan "Shaggy"... op dat moment had Evi een vriendje met de naam "Shivapal" en gaven we haar toestemming om naar dat optreden te gaan met haar vriendje... spijtig in dit geval voor mij want ik hou wel van Shaggy zijn muziek... De volgende keer kwam dan of kwamen dan de "Vengaboys" en daar ging ik wel naar toe, want vriendje Shivapal was weg naar af!... My God... die dag zal ik niet gauw vergeten! Het optreden was voorzien in buitenlucht eventjes buiten Chennai... En deze ouwe geit had natuurlijk nog nooit van vengaboys gehoord... alhoewel de muziek mij wel bekend was! Natuurlijk namen we onze toeverlaat mee... onze Ramesh... bodyguard... vriend...  Gelukkig maar! Het eerste probleem bleek al bij onze aankomst aan de "festivalweide"... hoog water... en... géén toilet! Dus de eerste wc die we tegen kwamen moesten we gebruiken... bijna helemaal op zijn Indisch!!!! Niet echt op straat maar... een heuse betaal wc... een aantal overdekte putjes naast elkaar... hm... géén probleem voor de Indische madammekes... die kunnen met een saree aan en géén ondergoed... gewoon hun beentjes openzetten... maar dedees had een jeans aan... en dus véél beziens... tot op heden begrijp ik niet waarom we voor dit toiletje moesten betalen... maar ons blaaske kon er dan toch wel tegen voor de héle avond... terug aangekomen aan de weide stonden we eerst vooraan aan het podium... maar dat was echt niet houdbaar! Wij waren blijkbaar even beroemd en bezienswaardig als de vengaboys... praktisch de enige witte menskes aanwezig... wat een tumult... wat een admiratie... het was niet te doen... en onze Ramesh achtte het dan ook veiliger om naar achter te verhuizen! In het voorprogramma een héél goede band die muziek brachten van "Tom Jones"... en de trend was gezet... Daar waren dan de "Vengaboys"... volgens ik kan lezen op het net zouden dat: Kim Sasabone - Denise Post - Van Rijswijk - yorick Bakker - en Denny Latupeirissa zijn... maar ik weet niet ofdat dit inderdaad de toenmalige bezetting was... Deze Nederlands Eurodance group zette werkelijk alles in vuur en vlam met hun "We're going to Ibiza"... Evi en ik gingen mee op in de luide  muziek en zongen onze kelen schraap... we dansten dat het een lieve lust was... en met ons de Duizende aanwezige Jonge Indiers... die er niet genoeg van kregen... Onze Ramesh was in het begin vrij kalm en stil maar bij "Sha-la-la..." (My heart goes) zag hij ze toch ook vliegen zéne!!! In elk geval die dag waren ook wij ook een beetje beroemdheden...  dat was best tof maar tegelijkertijd ook wat bangelijk... de toffe tune  Shalala... werd ons lijflied als we in het drukke verkeer zaten... onze Ramesh het noorden verloor en hij op zijn Antwerps elke slechte chauffeur "Onozel manneke" noemde... als de auto in alle drukte dreigde oververhit te geraken... dan zongen we... dan zongen we in koor... There's a boy on my mind, and he knows I'm thinking of him... tweestemmig.... Shalalalala... was dan de mannelijke Rameshbariton... en oeps alle verkeersfrustratie was vergeten! Jajajajajajajaja... de vengaboys hebben levens gered!

Uw schrijfster Lisa-Lisetje-Lisette... en haar echtgenoot Jean-Pierre ... (Jean pour les femmes...) groeten u!

Dat is de vraag die je je kan stellen bij volgende foto... Deze nieuwe brandweerwagen voor "Thiruvanathapuram Airport"... is wel erg modern... En daaraan zie je maar weer... toeristen komen niks te kort in India... My... my... staan wij weer achter hier in België!

Deze foto vond ik bij de nieuwsberichten van " The Hindu"...

Gisteren zaterdag was ook weer volgeboekt... Eerst naar de bollekesfeesten in Antwerpen met onze vrienden "Rolf" en "Jeanine" en natuurlijk ons Marieke... die eigenlijk niet in haar gewone doen was... de bollekesfeesten... ja misschien hadden wij  er te veel van verwacht... maar ik noch mijn gezelschap vonden het een spetterende event! Het was geweldig druk... een ware overompeling... en overal aanschuivende mensen... hopen aanschuivende mensen! Daarenboven vond ik niet dat de prijzen zo budgetvriendelijk waren... aanschuiven voor bonnetjes... aanschuiven aan de restaurantstanden... wachten, wachten, wachten en dan nog véél geld betalen voor een proeverke is aan mij niet besteed! Dan van de grote dorst naar mijn favoriete stamcafé het Heilig huizeken om te bekomen... Van daaruit op tijd naar huis... want voor de avond hadden we nog een uitnodiging! En dat viel natuurlijk wel mee anders hadden we wel vroeger naar huis gekomen dan om half 5 deze morgen! de uitnodiging kwam van mijn oud collega en vriendin Carol... Zij en haar echtgenoot Julien vertoeven dezer dag meer in Spanje dan hier en profiteren als ze in het land zijn om ons... oude bekende eens terug allemaal te vragen... Als ik dit evenement in één woord moet beschrijven "GEWELDIG"... Het was leuk mijn collega's nog eens terug te zien... Frank, Robert, Paul, Guy... en hun   vrouwtjes Karine, liliane, Marleen en Linda... waren tof annimerend gezelschap! Julien en Carol hadden voor superlekkere hapjes gezorgd... een bollekes feest met klasse... waar we niet moesten voor aanschuiven! Natuurlijk hebben we véél bijgeroddeld... En daarenboven heb ik weer iets helemaal nieuw gedaan.... Ik heb namelijk... allez we hebben met de héle groep... Ni lachen hé... een ezel geadopteerd in Marbella... Zogauw ik de foto heb van "Erica" laat ik ze jullie geworden....

Op deze foto géén ezelin Erica maar Taylor Hayes forrester.