Mmmmmmmmmoe....

Eén positief aspect in Manhoman Singh zijn speech was wel... en dat geef ik dan ook graag toe... dat er een huwelijkswet moet komen... momenteel bleken er bij een rondvraag nog steeds 44% van de vrouwen gehuwd te zijn voor hun 18 jaar... en kompleet zonder echte scholing... Mijn ervaring zegt mij dat dit nog zwaar onderschat is... en dat waarschijnlijk niet iedereen eerlijk durfde te antwoorden op deze poll!!! De meeste kindbruidjes worden nog altijd na hun eerste menustruatie uitgehuwelijkt aan iemand van dezelfde caste... in de meeste gevallen vind het huwelijk vrij kort daarna plaats! Ik herinner mij dat ik daar dikwijls wilde in verdiepen en moeite deed om dat te begrijpen... maar blijkbaar werkt dit systeem toch niet slecht... Hun uitleg is de volgende: In de rest van de wereld worden de mensen eerst verliefd en na een paar jaar is er noch van verliefdheid noch van liefde sprake... Hier in Indië trouwen we zonder elkaar te kennen en krijgt het groeien van de liefde een héél leven kans!

t'Ja wat moeten we daar op zeggen??

Terwijl wij in het Antwerpse onze moederkesdag vieren... Is het in India een reuzegrote speciale dag! "Independenceday"... 60 jaar completed... 61 jaar started... zoals alleen de Indiers het kunnen zeggen! De eerste minister "Manmohan Singh" hield zijn jaarlijkse toespraak en keurde zijn troepen... In zijn speech refereert hij naar nog verschillende schrijnende situaties die dringend moeten opgelost worden... de vlagmakers doen gouden zaken... de kleine Indian curiosa-rommel-shopjes zijn uitverkocht... de meeste arme sloebers spendeerden hun zuurverdiende centjes aan driekleurige petten, stickers en bangles... Groot feest... In Assam is "High alert" aangekondigd nadat daar door hevige militanten de afgelopen week al 29 Hindu-sprekende mensen gedood werden door de militanten... winkels zijn dicht... en alle verkeer stilgelegd... de schrik zit er in Assam goed in... hm... groot feest... Zoals ik het mij herinner is deze dag in Indië altijd erg spannend... nergens alcohol te krijgen... zelfs niet in de grote hotels... zelfs niet voor de toeristen... en dit om de heethoofden niet op idéekes te brengen... groot feest... Overal op de straat afspanningen en gewapende milities... groot feest...
Geef mij dan maar ons kleinschaligere moederkesdagfeest... En aan de Indische leiders  van de bevolking... de goede raad... ze hebben nog véél werk voor ze echt kunnen beginnen aan "GROOT FEEST"

Troepen inspecteren en speechen is niet genoeg mijnheer Manmohan Signh... Er is meer werk aan de winkel!

Ik ben géén dokter noch ben ik vertrouwd met de medische of wetenschappelijke wereld... maar ik veronderstel dat al deze water ellende géén goed zal doen aan het uitroeien van "Malaria". deze infectieziekte die overgebracht wordt door de malaria-mug maakt jaarlijks nog altijd 1 miljoen doden... En het is immers geweten dat muggen goed gedijen in waterrijke gebieden . de malaria-mug is niet anders!! Malaria komt trouwens van het het Italiaanse woord voor slechte lucht "mal-aria"... verwijzend naar de overheersende slechte geur nabij en in moerassen... Dit jaar kwam het ogenschijnlijk tot een doorbraak ter genezing van... in Amerika kunnen ze dezer dagen een mug kweken die de dodelijke ziekte kan stoppen!!!! Hopelijk blijft ook deze nieuwe medicatie betaalbaar voor de arme Indische bevolking!

In de ganga werden 5 vrouwen door de zwelling van de rivier meegsleurd tijdens het baden... en daar er géén verbetering in zicht is worden héle dorpen in het Khagaria district ontruimd... Op naar betere oorden... hebben en houwen achterlatend.... alsof de mensen nog niet genoeg problemen hebben...

De aanhoudende overstromingen zorgen momenteel voor véél... héél véél miserie in de streek rond Bihar... waar dit weekend alleen al 260 doden vielen...

Morgen 9 augustus...
hebben we een feestje...
we komen allemaal bij elkaar...
Want de grootste diamant ter wereld wordt...
welgeteld 1 Jaar!!

Gelukkig verjaardag liefste schat...
Gelukkig verjaardag

"MARIEKE"

Wisten jullie dat er jaarlijks wereldwijd... 13 miljoen weesjes sterven of besmet worden met aids... 17 miljoen kinderen sterven aan hongersnood... 140 miljoen kinderen nooit een school gekend hebben of les krijgen... 240  miljoen kinderen werkzaam zijn als "Child laborers"... Het weeshuisje van Daniel was Christelijk getint... Maar ik ben ervan overtuigd dat er ook mensen zijn met ander overtuigingen die hun 100% inzetten voor de medemens!

Het belangrijkste is wel dat iedereen doet wat hij kan no matter welk geloof en welke overtuiging...

Op de Millenium kalender van Daniels Weeshuisje lees ik het volgende gedichtje speciaal voor het millenium geschreven:

The new year 2000

The New Year 2000 is an open door...
Through which we each must go...
The oppertunities it holds...
Are still for us to know.

There will be chances to do good
To help our fellow men...
Let's use each moment that it brings...
The very best we can!

There will be countless golden hours...
God gives them to us free...
Time is the greatest of all gifts...
He gives to you and me.

The New Year 2000 is an open door,
It will swing open wide...
We must resolve to give our best...
Before we step inside.

The New Year is a priceless gift...
So let us use it well...
The tears and happiness it holds...
The next twelve months will tell....

Met September en Rose day in het verschiet is het onmogenlijk  niet terug te denken aan "Canstop"... de organisatie waar ik zo hard aan mee werkte... en zo in geloofde! Ontegensprekelijk denk ik dan ook terug aan de eerste persoon die mij introduceerde in "social work"... Daniel Yoo... Dokter Daniel yoo... Ik leerde Daniel kennen in het enige Koreaans restaurant dat Chennai rijk was... Wij gingen daar regelmatig eten, het was dan ook buitengewoon lekker... om duimen en vingers af te likken... Bovendien babbelde iedereen er met iedereen... het was de ideale plaats om sociaal contact te leggen... Juist datgene waar ik eigenlijk nooit een probleem mee had... Toen ik een gesprekje begonnen was met "Daniel"... wist ik in de verste verte niet dat hij dokter was! Maar na de zoveelste babbel kwam dat natuurlijk ter sprake... evenals het feit dat ik aan sociaal werk wilde doen in mijn gastland... Hij bleek te werken in een weeshuisje in Senapati als dokter... nadat hij Korea ontvluchte... omwille van... jawel... een geangageerd huwelijk dat hij niet wilde! Wij praatte héél véél en ik leerde héél véél bij over de Indische problematiek... Voor zijn jeugdige leeftijd (27) was hij erg bij de hand en verschrikkelijk slim! Wij werden dikke vrienden en konden het goed met elkaar vinden omdat wij dezelfde intresses hadden... Social work! Spijtig genoeg nam onze vriendschap op een gegeven moment een wel erg pijnlijke wending... Hij nodigde mij uit in "The Patio"... het Franse restaurant van de Taj Coromandel voor een lunch omdat hij... mij info wilde bezorgen over zijn weeshuis... zijn levenswerk... Hetgeen ook wel gebeurde... maar... Blijkbaar speelde er meer bij Daniel... Door onze gezamelijk intresses, en véle werkbabbels... was de arme jongen... echt waar... smoorverliefd geworden op... ja... op mij!!! Goeie God wat moest ik daar mee??? Hij heeft die dag 3 uur aan één stuk verteld dat het nooit zijn bedoeling was geweest... maar dat ik z'on indruk op hem gemaakt had... dat hij zo naar mij op keek... dat dit wel echt... echte liefde moest zijn!!!! Ik was 48... en nog nooit zo wanhopig geweest... wat moest ik daar mee??? Enfin we hebben het uitgepraat nadat ik van de schok bekomen was... En zoals het in een goede moeder en zoon relatie betaamde heb ik hem terug op het juiste pad gekregen... en vertrok hij enkele weken later terug naar Korea om in het leger te gaan en met het voor hem uitgekozen meisje te trouwen... Noch het weeshuis... noch ik zagen of hoorden Daniel nog... Maar ik hoop van harte dat hij gelukkig werd!!!!

Daniel op patientenronde in het weeshuisje...

Als toenmalig fervente jogger... was het een lieve lust om s'morgens tussen 5 en 6... helemaal alleen... op de mooie promenade van "Pondicherry" te joggen... en vriendelijk dag te kunnen zeggen aan alle vroege vogels... en aan "Gandi" natuurlijk! Gandi die op zijn mooie sokkel staat te pronken in vol ornaat... Spijtig kon dat alleen maar als we in Pondi logeerden... want het prachtige Franse stadje ligt wel een 175 kilometer van Chennai! Naar mijn gevoel kwam ik er wel regelmatig... maar... veeeeeeeeeeeeeel te weinig!

Terwijl ik bij deze Indische temperaturen het geluk had om eens in mijn tuintje te zitten onder mijn knalgele parasol... maakte ik mij de bedenking dat dit in Indië niet altijd zo simpel was... In het eerste huis was dit helemaal quasi onmogenlijk... we hadden daar wel een tuintje maar... de omringende muur had kijkgaten... en het gebeurde  als we buiten zaten... dat vanuit elk kijkgaatje nieuwsgierige oogjes het doen en laten van die witte uit een ver land nauwgezet volgden... Die periode moesten we werkelijk véél naar de 5 sterren hotels... om de drukte te ontvluchten... onder de onzen was het funcioneren immers véél simpeler... Het tweede huis had dan weer een prachtige tuin... gelegen op het strand was de tuin in 2 delen gescheiden... de fruittuin met limoenen, kokosnoten enz... enz... lag vooraan en de achtertuin naast was het strand gelegen dus daar was het wel leuk vertoeven... de gezelligste tuin was echter in "Pondicherry"... in " Hotel l'Orient"... In dit prachtig gerestaureerde hotel was het uitermate heeeeeeeeeeeeeeerlijk vertoeven! Gelegen in nr.17 Rue Romain Rolland... hartje van het Franse district Pondicherry kon je werkelijk je zorgen vergeten! Eens... en dan... lang geleden in 1809 behoorde het huis toe aan een Franse Family... de familie Rudier. Dezer dagen is het een deel van de "Neemrama hotels"... a chain of "seven non-hotel-hotels"... zo staat het beschreven! De restauratie van dit prachtige gebouw werd uitgevoerd onder leiding van Ajit en Ratna Koulagi... 2 top architecten. De kamers zijn gewoonweg echt antiek... autentiek en prachtig... Ongelooflijk mooi ingericht... elke kamer is anders, heeft een naam, en zelfs de badkamers zijn overweldigend! Je waant je in een andere tijd... De binnenkoer is een parel! en nodigd uit tot relaxen in zin "Pondicherriennnes" of "planters-chairs"... Pure ongekende klasse dit kleine hoteletje en een absolute aanrader voor iedereen... de coloniale meubels en grote antieke schilderijen in de suite met aan het voeteneinde van het hemelbed een trapje om in het wel erg hoge bed te geraken doen je verstommen! Een hemelbed bekleed met maagdelijk witte lakens in de fijnste "embroydery" die je ooit zag...  Kortom het héle hotel is 18e eeuws en romantish ingericht! Het hotelletje heeft maar weinig kamers en is dan ook maanden op voorhand volboekt!!!!! Het was natuurlijk ook één van mijn favoriete plekjes in Indië... Voor mensen die  Indië rondreizen is een stop in Pondicherry en Auroville een must... Hotel de l'Orient een absolute aanrader... het strand met zijn mooie wandelpromenade en het grote Gandi standbeeld is gelegen op 1 klein straatje afstand! Het favoriete restaurant van "Charles Aznavour" is er juist tegenover... De prijs: Absoluut betaalbaar!!!! Let wel er zijn géén TV noch radio!!!! Het is genieten in zijn puurste zin!

Op het terras van de eerste verdieping van waaruit je een mooi zicht had op de binen tuin!

Mijn woorden zijn nog niet koud... en wat lees ik vandaag?? De krant in Mumbai publiseert een artikel van "Krittivas Mukherjee"... "Sex workers chronicle life in Indian brothels"... Ja zene! t'Is echt... Er is een nieuw magazine uitgegeven speciaal voor prostituees, en hun familie ... met fragmenten uit het leven in de grootste bordelen van Indië... en artikels over het zware leven daar... met de agressieve pimps en klanten. Het magazine kreeg de naam "Red light Despatch" en wordt maandelijks uitgebracht... het is een emotionele aaneenschakeling over de onderdrukking van de vrouwen die als kind verkocht werden aan bordelen! Het gaat over hun lijden... de verkrachtingen, en afranselingen... er zijn ook de  gedichten en voordrachten van prostituees... De reporters zijn veelal zelf prostituees of gewezen prostituees... die samen werken met healthworkers en hun inspiratie op doen in bordelen van Mumbai, Calcutta, New Delhi en andere kleinere steden. Verder leest het artikel: alhoewel prostitutie illegaal is in India is het toch een héél bloeiende industrie en groepen vrijwilligers veronderstellen dat er zo ongeveer 2 miljoen vrouwelijke sex workers zijn! Het magazine wordt gedrukt in 1000 kopys in het Engels en Hindi... ze worden gratis verdeeld onder de prostituees. Tot op heden is het een groot succes en hopelijk mist het zijn doel niet! Laat het dan vooral de ouders en verwanten van jonge meisjes zien dat het beter is een "naan" minder te eten dan hun kind te verkopen! Ik kan deze mensen alleen maar goede moed en véél succes wensen, met dit voor Indië gedurft initiatief! Zou mijn gebed verhoord zijn???

Condoompjes blazen... in een land waar... zo schrijven de kranten vandaag... HIV zwaar onderschat wordt... EINDELIJK... is er één of ander groot licht dat de waarheid door heeft!! Een uitzonderlijke slimmerik... die er dan hopelijk ook iets gaat aan doen! Maar dat zal een ander paar mouwen zijn!!! Mijn droom was en is nog altijd... terug naar Indië en herbeginnen waar ik eindigde... Terug naar mijn weeshuizen... ziekenhuizen... terug naar... de miserie waar ik mijn druppeltje op de héte plaat kon bijdragen! Deze droom zal ik natuurlijk moeten wegbergen... Ik ben gehuwd, heb kinderen, een eerste kleinkind... dus verplichtingen in Belgielandje... Daarenboven heb ik niet de vereiste capaciteiten, nog de centjes om alles op te lossen... (sponsors mogen zich natuurlijk melden!!!) dat is en blijft een utopie! Een andere utopie is echt wel met een paar vrouwen naar en door Indië trekken en sexuele voorlichting geven! Geloof me hoog nodig! Degenen die terug duiken in mijn archief hebben dit al eens gelezen voor de nieuwe lezers... JA... er is véél HIV in Indië... door o/a incest waar natuurlijk niet openlijk mag over gesproken worden... maar er zijn natuurlijk nog een heleboel andere redenen... Zoals ik al eender schreef vertrok ik naar Indië met de bedoeling van daar absoluut één heleboel cultuurkennis op te doen in de breedste zin van het woord!Ik moest echt alles weten! Mijn echtgenoot noemt de Indische bevolking "hypocriet" ik noem ze "naief"!!! Denk dat de waarheid ergens tussenin ligt!!! Al vrij vlug ontstond er een echte familieband tussen mij en de mensen die bij en met ons werkten... en ik werd al vlug in vertrouwen genomen!!! Uiteindelijk wist ik dan ook praktisch alles wat daar speelde! Ik herinner mij nog de eerste keer dat ik te maken kreeg met "hoertjes"... Dat was via een krant waarin ik las dat eventjes voorbij ons in dezelfde straat een huis van plezier gesloten was na een inval van de politie... mijn God... de namen van de hoertjes en de namen van de klanten stonden allemaal in drukletters in de krant!!! Toen ik er de jongens achter vroeg was hun antwoord... No madam... not posible madam... Not in India madam... tot ik ze natuurlijk de Hindu onder de neus drukte... Ten lange laatste wist ik zelfs alle adressen... Zo heeft blijkbaar elke "job" zijn eigen hoertjes... De Rikjadrivers gingen voor hun pleziertje naar de hoertjes onder de bruggen, waar ze tussen de 30 en de 50 rupees betaalden... De chauffeurs gingen dan weer naar een groot wit gebouw waar "meer gesofistikeerde hoertjes" gehuisvest waren... eventjes voorbij de Ranch van Sumi en Raj! Zij betaalden tot 120 rupees per keertje... enzo... enzo... enzovoort... In elk geval was het niet meer zo verwonderlijk te begrijpen dat er zoveel HIV was... De doorsnee Indiers zijn alles behalve zo monogaam, als dat ze de wereld willen doen geloven... vanaf het moment dat ik het percentage HIV kende en begreep hoe dat zich zo kon verspreiden begon ik inderdaad met mijn sexuele voorlichting... Vertelde de mannen dat ze maar sex mochten hebben met 1 vrouw... en dan natuurlijk hun eigen vrouw... ramesh die me vertelde dat de mannen van het dorp al eens films huurden om samen naar te kijken... leerde ik dat als hij zulke films wilde zien hij dat met zijn Amul moest doen... de vrijgezellen die van het één naar het ander liepen leerde ik zich te beperken en inderdaad condooms te gebruiken... De condooms die daar te koop waren... waren veelal afdankertjes met zoals voor véle producten een voorbijgestreefde datum... dus BIBI... uw ondergetekende die voor vertrek naar Indië het woord sex nog niet over de lippen kreeg... sleurde elk verlof weer met volle valiezen... jawel... condooms... (buiten de medische apparatuur voor ziekenhuizen en hospitaals die dan weer in een andere valies zat...) Gelukkig moest ik aan de douanen nooit mijn valies opendoen... Dat had nogal een vonk gegeven... In elk geval om een héél lang verhaal kort te maken "Sexuele voorlichting is zou ook in Indië één van de prioriteiten moeten zijn..."... want spijtig genoeg beweren zelfs véle Indische dokters nog altijd dat iemand die kanker heeft of HIV... bezeten is van de duivel! Terwijl het toch deze groep verstandige mensen is die niet "hypocriet" noch "naief" zouden mogen zijn!!!

Foto een visser op het strand van "Fish cove"...