geintrigeerd...

Vanavond gaan wij terug naar mijn vriendin Carole... onze Jean gaat naar haar computer kijken en ze had nog pruimpjes liggen... Dus volgende week maken wij voor de eerste keer pruimenwijn... Volgens de gegevens die wij hebben moet die wijn overheerlijk zijn... maar dat weten we pas volgend jaar natuurlijk!!!!!! Natuurlijk denk ik bij het maken van onze fruitwijnen terug aan Chennai... aan India... mijn tweede vaderland... ze hebben daar van véél dingen weinig... te weinig... maar fruit!!!!hmhmhmhmhmhhm... daar hebben ze een erg uitgebreid assortiment van!!! Toeval wil dat ik zojuist bij het India-Chennai-dagbladen-surfen op een berichtje stootte dat wel erg intressant leek en jullie daarom eventjes wil meegeven! De nieuwe "hype" in Chennai is een... weeral ... nieuwe vrucht! Enfin eigenlijk is de vrucht niet echt nieuw maar "heruitgevonden". Het gaat om "Jamun"... Deze zoals zij het beshrijven "oval-shaped-purple-coloured fruit" in India gekend onder de naam "naaval" is in... en valt de markt aan... elke moderne Indische huisvrouw is er wild van... zei het dan niet van de smaak... deze jamun wordt al eeuwenlang gebruikt in het medikatie midden... is aangenaam om naar te kijken maar niet echt aangenaam om te eten... wegens..."sub acid spicey flavour"... en laat een supermauve kleur achter in je mond...Het Jamun-seizoen loopt in july-augustus... juist op tijd voor "Vinayaka Chathurthi"... De boom die droogteresistent is neemt volwassen wel erg grote proporties aan en geeft dan zo een 80 tot 100 kg vruchten...  Het neemt wel wat tijd in beslag voordat de boom echt volgroeid is... zo ongeveer  10 jaar... fruit heeft de boom al na een vijftal jaar. Het fruit is erg duur... zo ongeveer 80rps. per kilo... dus weeral voor de rijken.... en er zijn 2 soorten... Zaadloos and Jumbo....

De medische sector gebruikt dan weer een derde soort... deze vrucht blijkt ideaal voor diabetice en dan vooral een drink-mix van Jamun en mango... extra rijk aan ijzer en mineralen.

Pulp van jamunblaadjes gemixt met pulp van amandelschelpjes is dan weer een exellent middel om tanden aan te sterken... dit gemixt met pepermunt pulp lost je slecht adem op.

Jamun mag echter niet onrijp gegeten worden... en overrijpe jamun kan hyperventilatie en een teveel aan buikgas teweeg brengen.... om dit dan weer tegen te gaan kan je jamun mixen met "jeera poeder"... en "zwart zout..."

Jamun is héél goed tegen: overmatig zweten, diaree...enz... enz...

Maar als je het mij vraagt... denk ik niet dat jamun in aanmerking komt om wijn te maken.... wie weet wat moeten we er dan allemaal bijkappen...

Dit doet me denken... héél de heisa rond sterren dan... doet me denken aan een aantal optredens in India. Toen we naar Chennai vertrokkken was onze dochter Evi 14 jaar! Het was dan ook niet simpel voor haar... niet simpel voor ons! We hebben haar daar eigenlijk wel rotverwend en we waren overbezorgd! Aan de andere kant bracht deze situatie natuurlijk wel mee dat ik jong kon blijven... Evi kon in India immers onmogenlijk alleen ergens naar toe... en dit op een leeftijd dat je eigenlijk de wereld moet kunnen verkennen met al zijn facetten... Niet getreurd... ze heeft niet echt alles moeten missen... maar... mama... moest wel overal mee naartoe! Er kwamen daar ook véél buitenlandse sterren... en als ik daarover spreek denk ik spontaan aan "Shaggy"... op dat moment had Evi een vriendje met de naam "Shivapal" en gaven we haar toestemming om naar dat optreden te gaan met haar vriendje... spijtig in dit geval voor mij want ik hou wel van Shaggy zijn muziek... De volgende keer kwam dan of kwamen dan de "Vengaboys" en daar ging ik wel naar toe, want vriendje Shivapal was weg naar af!... My God... die dag zal ik niet gauw vergeten! Het optreden was voorzien in buitenlucht eventjes buiten Chennai... En deze ouwe geit had natuurlijk nog nooit van vengaboys gehoord... alhoewel de muziek mij wel bekend was! Natuurlijk namen we onze toeverlaat mee... onze Ramesh... bodyguard... vriend...  Gelukkig maar! Het eerste probleem bleek al bij onze aankomst aan de "festivalweide"... hoog water... en... géén toilet! Dus de eerste wc die we tegen kwamen moesten we gebruiken... bijna helemaal op zijn Indisch!!!! Niet echt op straat maar... een heuse betaal wc... een aantal overdekte putjes naast elkaar... hm... géén probleem voor de Indische madammekes... die kunnen met een saree aan en géén ondergoed... gewoon hun beentjes openzetten... maar dedees had een jeans aan... en dus véél beziens... tot op heden begrijp ik niet waarom we voor dit toiletje moesten betalen... maar ons blaaske kon er dan toch wel tegen voor de héle avond... terug aangekomen aan de weide stonden we eerst vooraan aan het podium... maar dat was echt niet houdbaar! Wij waren blijkbaar even beroemd en bezienswaardig als de vengaboys... praktisch de enige witte menskes aanwezig... wat een tumult... wat een admiratie... het was niet te doen... en onze Ramesh achtte het dan ook veiliger om naar achter te verhuizen! In het voorprogramma een héél goede band die muziek brachten van "Tom Jones"... en de trend was gezet... Daar waren dan de "Vengaboys"... volgens ik kan lezen op het net zouden dat: Kim Sasabone - Denise Post - Van Rijswijk - yorick Bakker - en Denny Latupeirissa zijn... maar ik weet niet ofdat dit inderdaad de toenmalige bezetting was... Deze Nederlands Eurodance group zette werkelijk alles in vuur en vlam met hun "We're going to Ibiza"... Evi en ik gingen mee op in de luide  muziek en zongen onze kelen schraap... we dansten dat het een lieve lust was... en met ons de Duizende aanwezige Jonge Indiers... die er niet genoeg van kregen... Onze Ramesh was in het begin vrij kalm en stil maar bij "Sha-la-la..." (My heart goes) zag hij ze toch ook vliegen zéne!!! In elk geval die dag waren ook wij ook een beetje beroemdheden...  dat was best tof maar tegelijkertijd ook wat bangelijk... de toffe tune  Shalala... werd ons lijflied als we in het drukke verkeer zaten... onze Ramesh het noorden verloor en hij op zijn Antwerps elke slechte chauffeur "Onozel manneke" noemde... als de auto in alle drukte dreigde oververhit te geraken... dan zongen we... dan zongen we in koor... There's a boy on my mind, and he knows I'm thinking of him... tweestemmig.... Shalalalala... was dan de mannelijke Rameshbariton... en oeps alle verkeersfrustratie was vergeten! Jajajajajajajaja... de vengaboys hebben levens gered!

Uw schrijfster Lisa-Lisetje-Lisette... en haar echtgenoot Jean-Pierre ... (Jean pour les femmes...) groeten u!

Dat is de vraag die je je kan stellen bij volgende foto... Deze nieuwe brandweerwagen voor "Thiruvanathapuram Airport"... is wel erg modern... En daaraan zie je maar weer... toeristen komen niks te kort in India... My... my... staan wij weer achter hier in België!

Deze foto vond ik bij de nieuwsberichten van " The Hindu"...

Gisteren zaterdag was ook weer volgeboekt... Eerst naar de bollekesfeesten in Antwerpen met onze vrienden "Rolf" en "Jeanine" en natuurlijk ons Marieke... die eigenlijk niet in haar gewone doen was... de bollekesfeesten... ja misschien hadden wij  er te veel van verwacht... maar ik noch mijn gezelschap vonden het een spetterende event! Het was geweldig druk... een ware overompeling... en overal aanschuivende mensen... hopen aanschuivende mensen! Daarenboven vond ik niet dat de prijzen zo budgetvriendelijk waren... aanschuiven voor bonnetjes... aanschuiven aan de restaurantstanden... wachten, wachten, wachten en dan nog véél geld betalen voor een proeverke is aan mij niet besteed! Dan van de grote dorst naar mijn favoriete stamcafé het Heilig huizeken om te bekomen... Van daaruit op tijd naar huis... want voor de avond hadden we nog een uitnodiging! En dat viel natuurlijk wel mee anders hadden we wel vroeger naar huis gekomen dan om half 5 deze morgen! de uitnodiging kwam van mijn oud collega en vriendin Carol... Zij en haar echtgenoot Julien vertoeven dezer dag meer in Spanje dan hier en profiteren als ze in het land zijn om ons... oude bekende eens terug allemaal te vragen... Als ik dit evenement in één woord moet beschrijven "GEWELDIG"... Het was leuk mijn collega's nog eens terug te zien... Frank, Robert, Paul, Guy... en hun   vrouwtjes Karine, liliane, Marleen en Linda... waren tof annimerend gezelschap! Julien en Carol hadden voor superlekkere hapjes gezorgd... een bollekes feest met klasse... waar we niet moesten voor aanschuiven! Natuurlijk hebben we véél bijgeroddeld... En daarenboven heb ik weer iets helemaal nieuw gedaan.... Ik heb namelijk... allez we hebben met de héle groep... Ni lachen hé... een ezel geadopteerd in Marbella... Zogauw ik de foto heb van "Erica" laat ik ze jullie geworden....

Op deze foto géén ezelin Erica maar Taylor Hayes forrester.

Hey lieve kijkbuiskindjes... oh neen... Ik haal het weer allemaal door elkaar... ik bedoel natuurlijk héy lieve bloggertjes... Het weekend zit er weer bijna op en dit keer was het voor mij een druk weekend zonder véél bloggeweld... daar had ik eenvoudigweg géén tijd voor! Natuurlijk wil ik mijn weekend graag met mijn blogvrienden delen voordat we weer... heuheuehh... alemaal een drukke week in gaan. Vrijdag avond begon mijn weekend met een overheerlijke receptie...Ja zene! Zoals ik al eens pleeg mee te doen aan wedstrijden won ik tickets voor een meet en greet receptie... met alles erop en eraan... zelfs de rode loper! Welke... amai... denk dat mijn vriendin Vaishali stik jaloers is als ze dit verneemt! De sterren van "The bold and the beautiful" waren in Belgie... en Vaishali keek naar dit programma voordat ik er uberhaupt kennis van had! De verhalen zijn wel wat herkenbaar... of... toch weer niet echt! In elk geval spelen er alleen héél schoon mensen in mee... Om een lang verhaal kort te maken ik won dus tickets... en spijtig genoeg moest mijn dochter afhaken dus zette ik onze Jean een beetje onder druk om mee te gaan... hahahaha... Na de tamelijk strenge controle, over de rode loper, een foto en dan naar het eerste glaasje champagne... het buffet telde véél lekkere gevulde pistolekes... maar wij hadden natuurlijk thuis al pizza gegeten... onze Jean vertrekt immers nooit met een lege maag! terug naaar de rode loper om het bovennatuurlijk mooie gezelschap op te wachten... en ja hoor ze verschenen netjes op tijd! 3 stuks en de wachtende mannen kregen waar voor hun geld... Hunter Taylo verscheen immers in een wel erg doorkijkniemendalletje... mooi gedurft kleedje dat niks aan de verbeelding overliet! En dan was er Winsor Harmon (Thorn Forrester) awel mijn gedacht op Eric en Nick gezet die niet meekwamen... viel Thorn echt wel mee... deze vriendelijke knapperd werd dan weer uitbundig begroet door de vrouwelijke wachtende... en hij gaf geduldig iedereen een lieve tandpastasmile en een uitnodigende hand! Sympathieke knol! Later was er dan Marléne dewouters voor een babbel en de uiteindelijke meet en greet... Ik heb nu wel iets gedaan dat ik zelfs in mijn pubertijd nooit deed... ja... het kan verkeren... ik heb aangeschoven voor een handtekening... Enfin ik word niet echt wild of warm van deze noch van andere sterren maar het was weeral een leuke avond en dat is mooi en medogenloos meegenomen!
Goed gewerkt vijf TV! Het zat goed in elkaar... was leuk en lekker! Muchos gracias! !!!

Eén positief aspect in Manhoman Singh zijn speech was wel... en dat geef ik dan ook graag toe... dat er een huwelijkswet moet komen... momenteel bleken er bij een rondvraag nog steeds 44% van de vrouwen gehuwd te zijn voor hun 18 jaar... en kompleet zonder echte scholing... Mijn ervaring zegt mij dat dit nog zwaar onderschat is... en dat waarschijnlijk niet iedereen eerlijk durfde te antwoorden op deze poll!!! De meeste kindbruidjes worden nog altijd na hun eerste menustruatie uitgehuwelijkt aan iemand van dezelfde caste... in de meeste gevallen vind het huwelijk vrij kort daarna plaats! Ik herinner mij dat ik daar dikwijls wilde in verdiepen en moeite deed om dat te begrijpen... maar blijkbaar werkt dit systeem toch niet slecht... Hun uitleg is de volgende: In de rest van de wereld worden de mensen eerst verliefd en na een paar jaar is er noch van verliefdheid noch van liefde sprake... Hier in Indië trouwen we zonder elkaar te kennen en krijgt het groeien van de liefde een héél leven kans!

t'Ja wat moeten we daar op zeggen??

Terwijl wij in het Antwerpse onze moederkesdag vieren... Is het in India een reuzegrote speciale dag! "Independenceday"... 60 jaar completed... 61 jaar started... zoals alleen de Indiers het kunnen zeggen! De eerste minister "Manmohan Singh" hield zijn jaarlijkse toespraak en keurde zijn troepen... In zijn speech refereert hij naar nog verschillende schrijnende situaties die dringend moeten opgelost worden... de vlagmakers doen gouden zaken... de kleine Indian curiosa-rommel-shopjes zijn uitverkocht... de meeste arme sloebers spendeerden hun zuurverdiende centjes aan driekleurige petten, stickers en bangles... Groot feest... In Assam is "High alert" aangekondigd nadat daar door hevige militanten de afgelopen week al 29 Hindu-sprekende mensen gedood werden door de militanten... winkels zijn dicht... en alle verkeer stilgelegd... de schrik zit er in Assam goed in... hm... groot feest... Zoals ik het mij herinner is deze dag in Indië altijd erg spannend... nergens alcohol te krijgen... zelfs niet in de grote hotels... zelfs niet voor de toeristen... en dit om de heethoofden niet op idéekes te brengen... groot feest... Overal op de straat afspanningen en gewapende milities... groot feest...
Geef mij dan maar ons kleinschaligere moederkesdagfeest... En aan de Indische leiders  van de bevolking... de goede raad... ze hebben nog véél werk voor ze echt kunnen beginnen aan "GROOT FEEST"

Troepen inspecteren en speechen is niet genoeg mijnheer Manmohan Signh... Er is meer werk aan de winkel!

Ik ben géén dokter noch ben ik vertrouwd met de medische of wetenschappelijke wereld... maar ik veronderstel dat al deze water ellende géén goed zal doen aan het uitroeien van "Malaria". deze infectieziekte die overgebracht wordt door de malaria-mug maakt jaarlijks nog altijd 1 miljoen doden... En het is immers geweten dat muggen goed gedijen in waterrijke gebieden . de malaria-mug is niet anders!! Malaria komt trouwens van het het Italiaanse woord voor slechte lucht "mal-aria"... verwijzend naar de overheersende slechte geur nabij en in moerassen... Dit jaar kwam het ogenschijnlijk tot een doorbraak ter genezing van... in Amerika kunnen ze dezer dagen een mug kweken die de dodelijke ziekte kan stoppen!!!! Hopelijk blijft ook deze nieuwe medicatie betaalbaar voor de arme Indische bevolking!

In de ganga werden 5 vrouwen door de zwelling van de rivier meegsleurd tijdens het baden... en daar er géén verbetering in zicht is worden héle dorpen in het Khagaria district ontruimd... Op naar betere oorden... hebben en houwen achterlatend.... alsof de mensen nog niet genoeg problemen hebben...

De aanhoudende overstromingen zorgen momenteel voor véél... héél véél miserie in de streek rond Bihar... waar dit weekend alleen al 260 doden vielen...

Morgen 9 augustus...
hebben we een feestje...
we komen allemaal bij elkaar...
Want de grootste diamant ter wereld wordt...
welgeteld 1 Jaar!!

Gelukkig verjaardag liefste schat...
Gelukkig verjaardag

"MARIEKE"

Wisten jullie dat er jaarlijks wereldwijd... 13 miljoen weesjes sterven of besmet worden met aids... 17 miljoen kinderen sterven aan hongersnood... 140 miljoen kinderen nooit een school gekend hebben of les krijgen... 240  miljoen kinderen werkzaam zijn als "Child laborers"... Het weeshuisje van Daniel was Christelijk getint... Maar ik ben ervan overtuigd dat er ook mensen zijn met ander overtuigingen die hun 100% inzetten voor de medemens!

Het belangrijkste is wel dat iedereen doet wat hij kan no matter welk geloof en welke overtuiging...

Op de Millenium kalender van Daniels Weeshuisje lees ik het volgende gedichtje speciaal voor het millenium geschreven:

The new year 2000

The New Year 2000 is an open door...
Through which we each must go...
The oppertunities it holds...
Are still for us to know.

There will be chances to do good
To help our fellow men...
Let's use each moment that it brings...
The very best we can!

There will be countless golden hours...
God gives them to us free...
Time is the greatest of all gifts...
He gives to you and me.

The New Year 2000 is an open door,
It will swing open wide...
We must resolve to give our best...
Before we step inside.

The New Year is a priceless gift...
So let us use it well...
The tears and happiness it holds...
The next twelve months will tell....

Met September en Rose day in het verschiet is het onmogenlijk  niet terug te denken aan "Canstop"... de organisatie waar ik zo hard aan mee werkte... en zo in geloofde! Ontegensprekelijk denk ik dan ook terug aan de eerste persoon die mij introduceerde in "social work"... Daniel Yoo... Dokter Daniel yoo... Ik leerde Daniel kennen in het enige Koreaans restaurant dat Chennai rijk was... Wij gingen daar regelmatig eten, het was dan ook buitengewoon lekker... om duimen en vingers af te likken... Bovendien babbelde iedereen er met iedereen... het was de ideale plaats om sociaal contact te leggen... Juist datgene waar ik eigenlijk nooit een probleem mee had... Toen ik een gesprekje begonnen was met "Daniel"... wist ik in de verste verte niet dat hij dokter was! Maar na de zoveelste babbel kwam dat natuurlijk ter sprake... evenals het feit dat ik aan sociaal werk wilde doen in mijn gastland... Hij bleek te werken in een weeshuisje in Senapati als dokter... nadat hij Korea ontvluchte... omwille van... jawel... een geangageerd huwelijk dat hij niet wilde! Wij praatte héél véél en ik leerde héél véél bij over de Indische problematiek... Voor zijn jeugdige leeftijd (27) was hij erg bij de hand en verschrikkelijk slim! Wij werden dikke vrienden en konden het goed met elkaar vinden omdat wij dezelfde intresses hadden... Social work! Spijtig genoeg nam onze vriendschap op een gegeven moment een wel erg pijnlijke wending... Hij nodigde mij uit in "The Patio"... het Franse restaurant van de Taj Coromandel voor een lunch omdat hij... mij info wilde bezorgen over zijn weeshuis... zijn levenswerk... Hetgeen ook wel gebeurde... maar... Blijkbaar speelde er meer bij Daniel... Door onze gezamelijk intresses, en véle werkbabbels... was de arme jongen... echt waar... smoorverliefd geworden op... ja... op mij!!! Goeie God wat moest ik daar mee??? Hij heeft die dag 3 uur aan één stuk verteld dat het nooit zijn bedoeling was geweest... maar dat ik z'on indruk op hem gemaakt had... dat hij zo naar mij op keek... dat dit wel echt... echte liefde moest zijn!!!! Ik was 48... en nog nooit zo wanhopig geweest... wat moest ik daar mee??? Enfin we hebben het uitgepraat nadat ik van de schok bekomen was... En zoals het in een goede moeder en zoon relatie betaamde heb ik hem terug op het juiste pad gekregen... en vertrok hij enkele weken later terug naar Korea om in het leger te gaan en met het voor hem uitgekozen meisje te trouwen... Noch het weeshuis... noch ik zagen of hoorden Daniel nog... Maar ik hoop van harte dat hij gelukkig werd!!!!

Daniel op patientenronde in het weeshuisje...