2 weken...

Van de véle mensen die ik mocht ontmoeten blijven deze twee op en top Hollandse meiden mij waarschijnlijk nog lang bij! Corry de "moederkloek" en Farida die mij met plezier inwijde in de "Indonesiche" keuken! Hoe zou het met hen zijn... Door Corry's en mijn onverwachte vertrek terug naar het vaderland was het  immers niet mogenlijk om adressen uit te wisselen... De kans dat wij elkaar in dit leven nog eens tegen komen is dus zo goed als nihil... Spijtig!! Mag jullie levenspad over rozen gaan lieve vriendinnen uit het verre nederland!

Gisteren een kalme maar leuke zaterdag gehad... één van de weinige zaterdagen dat ons Marieke niet kwam, en alhoewel je ze dan absoluut mist is het toch ook eens leuk om onder ons twee te zijn!   Boodschappen, ons stadswandelinkse, en krantje lezen in "t'Heilig huizeken"... meer moet dat niet zijn... Daarenboven sloten we thuis af met een potje overheerlijke mosselen en een lekkere fles wijn... hm... dat dit weeral géén goed doet aan mijn kilo's... dat neem ik er dan graag bij... Ik weet niet ofdat ik jullie al vertelde over ons mosselfestijn in Indië??? Wel... normaal word de vis daar verkocht op het strand... hetgeen voor ons natuurlijk weinig smakelijk over komt... de vis zit onder de vliegen... en over het ander vuil zullen we maar zwijgen! Wij hadden ook een vis-madam... die aan de huizen van de ex-pats haar vis kwam verkopen... maar... natuurlijk ook onder vliegen... brbrbrbr... Weet niet ofdat mijn maagje daar zou tegen kunnen... Natuurlijk kocht ik vis... leven en laten leven... en daarenboven was iedereen die bij ons werkte daar stik-content mee! Toen ik een kleine viswinkel vond ergen in chacamakka... kreeg ik van onze Ramesh een preek van een uur... madam... "this is the same fish"... Ook waar natuurlijk! Enfin... op een gegeven moment was mijn verlangen naar mosselen zo groot dat ik besloot om er bij de visboerin eens achter te vragen... Ofcourse was het géén problem... als ge maar betaald... Ik bestelde dus een aantal kilo's mosselen, want had er ondertussen al zo over gestoefd dat iedereen wilde proeven... De week na mijn bestelling kreeg ik telefoon... mijn mosselen waren aangekomen... Ik liep op wolken... Eindelijk!Mosselen! Heu... de mosselen waren zoooooooooooooo groot... man... man... nooit gezien! Bij het koken kwam het water in de mond, ze roken super! Bij het eten... wel ja... daar was het iets anders... ze waren... zoals wij in Antwerpen zeggen "niet te vreten"... of... "je kon er je schoen mee lappen"... niet te doen... gelukkig had niemand van ons een vals gebit... dat had niet goed afgelopen... De jongens van security... en dan vooral Chacra... Waar onze peter uren mee gezwansd had over de betekenis het woordje "Mossel"... (hihih)... vonden het een dellicatesse... Dus onze "Gouden mosselen" (qua prijs dan)... zijn toch nog met smaak opgegeten!

Gisteren mosselen en vandaag gaan we dan voor een andere Belgische delicatesse... Wafels met héél véél slagroom... voor het goede doel... is dan het exuus... Maar... kan je wel zeggen dat we ook dat geintroduceerd hebben in Chennai... Sinds wij er woonden... kan je ook wafels eten in "De Meridiën" in Chennai... Jaja... We hebben daar véél PR gedaan! Het goede van Belgie werd vakkundig gepromoot... en dat was wel nodig... want dezelfde periode stonden ook de Indische kranten vool over... "Mijnheer Dutroux"...

In elk geval mijne wafel zal weeral smaken... en misschien drink ik er dit keer wel een thee bij inplaats van koffie... alleen al... omdat ik de foto van de thee-reclame zo mooi vind aanleunen  bij mijn wereldse interesse!

Met een lekker zonneke in mijn rug... op een mooie kalme zaterdagmorgen... toch even de hoofdpunten van de Hindu doorgenomen... Dezer dagen is hetgeen we daarin lezen al even bizar als in de Belgische kranten... Verkrachtingen op minderjarigen nemen enorm hard toe in de grootsteden... Indische studenten gaan studeren in China... Druggebruik en handel niet meer te stoppen... (vooral heroine is in) t'ja waar hebben we dat allemaal nog gehoord?! Daarnaast lezen we ook dat er weeral 5 "foreigners" aangehouden zijn, waaronder een dokter voor de handel in nieren! Pfpfpfpfpf... prettig nieuws is anders! In Chennai zelf zijn er daarenboven weeral een hoop milieu schandalen... Zo is er de nieuwe bushalte die 7 jaar geleden gebouwd werd... de terminus heeft een parking voor 15 bussen... deze is ondertussen uitgegroeid tot... zoals ze het zelf noemen "a garbage dump"... Ook niet nieuw natuurlijk... maar men zou toch denken dat er wat vooruitgang geboekt kan worden... want toen wij er vertrokken en dat is ook al 5 jaar geleden... was immers de eerste vuilkar een feit!!!  Tegelijk met de nieuwe bushalte werden er in "West Velachery" 50 nieuw appartement complexen gebouwd... de bewoners laten hun stem gelden en leggen klacht neer... de open ruimte word immers gebruikt om afgedankte bussen, en auto's te stallen... alsook... als... openbaar toilet! Daarnaast worden er tonnen afval gedumpt door de lokale shopkeepers... en het busje???  " Busje komt zo"...

Misschien moeten we ons aller Mieke Vogels eens naar daar sturen! Om met de grote mannen een klapke te doen... want geloof me de kleintjes... de man in straat... die kunnen,  net als in België... kromgetrokken situaties niet recht zetten... zij hebben immers de middelen niet!

Ik vond een fantastische site... met Indische baby namen... en hun betekenis... Hier alvast een kleine greep... Aalia-verheven of hoogstaand, Aarushi-eerste stralen, Aatmay-dochter, Elina-vrouw met intelligentie, en Eshita-zij die verlangt... Mooi hé... een site die ik regelmatig zal bezoeken...

www.Bollywoodonline.nl

Ik maak van de gelegenheid gebruik om de allerlaatste foto voor te stellen die ik ontving van mijn vriendin Christine... waar ik onmetelijk véél plezier mee gemaakt heb in Indië... Momenteel zit ze in "New Caledonië"... op de foto ook echtgenoot Claude en haar dochter Sarah... een voor ons toch wat simpelere meisjesnaam....

Mijn rechterkantje... zal voor een andere keer zijn lieve bloggers... want ik ben kapot... kapot!!! Maar geloof me ik ben goed bezig! hm... Zoals jullie weten ... of niet had ik verschillende goede voornemens... en die wil ik dan ook zo vlug mogenlijk starten! Het vrijwilligerswerk in Indië was verschrikkelijk zwaar... maar geloof me het geeft je ook een kick! Iets nuttig kunnen doen voor iemand anders maakt dat je er zelf een goed gevoel aan over houd!!! Dus eigenlijk snijd het mes aan 2 kanten! Terug van Indië... moest ik eventjes alles van me afzetten en me concentreren op iets anders... ik deed wel een aantal kleine efforts... maar nu ben ik er klaar voor... voor het grotere werk! Dinsdag begin ik alvast voor "Recanto" als sport coach... van kankerpatienten. Recanto is vrij nieuw en geeft als onderdeel van de "kanker liga" sport en bewegings sessies aan kankerpatienten en gewezen kankerpatienten... In Aarstelaar starten we met "Yoga"... voor mij ook niks nieuws want yoga is in Indië "Hot"... goed voor body en mind! Binnen 4 maanden start ik met een cursus "schoonheids coach" en ga dat dan weer in praktijk zetten in de hospitalen... op de dienst oncologie... mooie vooruitzichten toch! Vandaag ben ik daarenboven naar de bejaardenchalet gaan kijken waar elke donderdag via de CM een "hobby" clubje van 80 jarigen mooi handwerk maakt samen met hun begeleidsters... dus ja... ook CM kan vanaf nu op mijn toewijding rekenen... (Ze zijn immers zo lief de dametjes...) voor de hobbyclub en voor het wekelijks thuis-ziekenbezoek van dezelfde bejaarden... jajaja... moet wel opletten dat ik weer niet verzuip natuurlijk... alhoewel dat was in Indië goed voor een groot kilo-verlies... hm... toch opletten... dat ik mijn rubensfiguur weer niet verlies hé... heb gehoord en gelezen dat mannen liever een iets gevuldere dame zien... Wilde daarjuist toch iets aan mijn kilo's en chocolat-buikje doen ook... en ben van het dorp van Aartselaar te voet gestapt naar de "appendix" van Aartselaar waar ik woon... Door de wind... door de regen... dwars door alles heen... op de A12 ben je ... nooit alleen!

Bij deze wil ik toch ook nog eens terug komen op mijn rozen... mijn topper in bloemen... rozen in alle kleuren... Ons eerste huisje in Indië was spikslinternieuw... en de tuin ruw! Dus die moest ik aanleggen... leuk om doen... echt waar! En een rozentuin mocht niet ontbreken hé! Ik wilde ook graag van in het begin een "thuis" inplaats van een "huis"!!! Ook voor de mensen die bij ons werkte...  en betrok dus ook iedereen bij alles wat er thuis gebeurde... ja... zelfs de tuin werd een gezamelijk rustpunt!!! Alhowel ze dat in het begin niet zo goed begrepen en zeker "Kuppan" de tuinman niet... hahahaha... We hadden een groententuin... genoemd naar de jongens van security... daar stonden mijn sla... prinsessen... en... mislukt witloof... de tomatenmuur was grandioos... zo'n tomaten... kan je hier niet vinden... en kregen de naam "Chacra-tomaten" van de Orissa-wall (Chacra was van Orissa)... en natuurlijk hadden we rozen... verschillende soorten... zelfs zwarte... maar het centrum van de tuin was voor onze mooiste rode rozen... en daar mocht Ramesh de naam voor kiezen... hij doopte de kleine rotonde "Ramesh-Planet"... Het was mooi om zien dat elkeen van de mannen echt de verantwoordelijk droeg voor zijn stukje tuin... en dat er op die manier een sterke band gecreërd werd tussen iedereen die bij ons een stukje "familie" was... Er was een ongekende samenhorigheid alleen al... door de tuin!! Prachtig toch! Mijn vriendin "Sandra haymon" vond dat ik over goed psygologish inzicht beschikte... hm... ofdat dit waar is weet ik niet maar alhoewel iedereen die bij ons werkte van een andere staat in Indië kwam... en alhoewel niemand... niemand taalgewijs verstond... herinner ik mij vooral dat we met zijn allen enorm toffe momenten hadden in onze tuin! En dat iedereen een grote verantwoordelijkheidszin aan de dag legde om zijn stukje tuin de "zwanjeren"...

Ramesh bij zijn planet... die later spijtig genoeg ook de favoriete nestplaats werd voor slangen... waaronder "cobra's" en "enorm grote giftige adders"... werken in de "Ramesh planet" was niet zonder gevaar! En de cobra's vonden regelmatig de weg naar onze living... hetgeen best spannend was voor een meisje uit het steriele Europa!

Het is me gelukt... de eerste badge kerstfoto'tjes staan op mijn blogjes linkerkant... véél kijkplezier... slaap lekker en tot morgen... dan hoop ik mijn rechterkantje terug te vernieuwen...

En vergeet niet "Carpe diem"...




Ik pluk voor elke mooie dag een roos...
die leg ik in mijn bloemendoos...

De bloemendoos van 't leven...
daar... geniet ik van,
want weet het duurt maar even!

.L.

Oeps... nu we naar zovéééééééééééééééél recepties gaan... kan ik toch niet laten van "De Patrick"... proficiat te wensen met de receptie afgelopen zondag in Antwerpen... Ik weet dat hij bij zijn personeel niet zo geliefd is... we hebben vrienden die aan de stad werken en over hun baas niet te spreken zijn... maar ik kan daar eigenlijk niet véél meer van zeggen dan... hetgeen hij doet doet hij goed! De receptie begon voor ons en een koppel vrienden zoals verleden jaar in den "Entrepot du Congo"... met ne straffe koffie als voorbereiding op hetgeen komen ging... Dan een wandelingske tot aan de grote markt waar je tegen die tijd (11uur) al over de koppen kon lopen! Ook Evi, Mick en Marieke vervoegde ons ondanks de bitter koude! Een mooi sjaal als cadeau... ne friet met een "bolleke" als ontbijt... en dit alles onder de mooie muziek van gesmoes, getetter en "De strangers"... daarna erwtensoep met... heu een bolleke als 2e gerecht... en als nagerecht een wandelinkse naar de kleine tunnel en een lekkere "Turkse Pita"... zonder friet want "Too much is... too much"... En ben mijn kerst en nieuwjaarskilo's nog niet kwijt... Thuis om 17.00 uur... deze fiere... chauvinistische Antwerpenaar in hart en nieren... zegt héél oprecht "Dank u Patrick voor een fijne dag in mijn mooie stad"

Géén foto van de lijn maar van... bus 21 in Chennai... Dit kunstwerk noem ik "De bus en zijn halte"...

Ik weet het... echt waar ik weet het... ik verwaarloos mijn blogje... maar... "What to do"... het is hier toch zo druk! Na Januari zal het beteren, we vieren immers nog de héle maand nieuwjaar... Het Nieuwe jaar... en wij zijn bij de gelukkigen die nog de kans hebben om te vieren... dus Vieren we hé! Denk dat ik nu wel mijn laatste kaartje gehad heb en dat kwam uit "New Caledonië"... van mijn vriendin Christine. Haar man (zoals jullie wel al weten) werkt voor electrabel... en die zijn blijkbaar véél loyaler tegenover hun personeel dan Alcatel... Claude moet nu toch achter in de zestig zijn en nog steeds werkzaam! Maar ja wat is... is... en achteruit kijken heeft natuurlijk géén zin! We zijn thuis en kunnen onze energie steken in andere zaken... die ons ook nauw aan het hart liggen. Terwijl mijn echtgenoot dat al een jaartje doet als secretaris van een politieke partij... maak ik nu ook eindelijk mijn goed voornemen waar en begin mij terug in te zetten als vrijwilliger voor mensen die het op een aantal vlakken véél minder goed hebben dan ik! Alhoewel het werk op zich een stuk minder boeiend en leerrijk zal zijn dan hetgeen ik in Indië deed kijk ik er toch naar uit, en ben er van overtuigd dat het nuttig is... dus op met de geit... We gaan ervoor! Daarnaast blijven we natuurlijk ons Marieke bij houden op zaterdag, want dan werken mick en Evi... daarenboven willen we ook absoluut de goede band die we met ons prinsesje hebben niet opgeven... Natuurlijk blijven we ook porto en wijn maken maar trokken ons wel terug uit het bestuur van "de grootste roddelmarkt" van België... man... man... wat ik nu allemaal hoorde... onwaarschijnlijk!!! Wat ben ik een ezel geweest... wat zijn wij ezels geweest! Enfin, een nieuw jaar... een nieuw begin... en een mens leert maar uit zijn fouten hé. In elk geval start ik 2008 met frisse moed en stort mij vol overgave op mijn "goede voornemens"...

Een stukje vervoer in Indië... verwonderd het jullie dat ik niet graag de bus nam....

Indië moest Indië niet zijn zonder protest!!!! Activisten in Calcutta vechten voor "land rights"... en reclameren over het feit dat de nieuwe "auto-plant" de bedrijvigheden van de lokale boeren in gevaar brengen... De fabriek  voor de productie zou immers in "Singur" komen te staan... waardoor inderdaad de werkzaamheden van de lokalen in het gedrang komen... Shame... shame... want Indië heeft echt nog wel genoeg braakliggende gronden... en aan de andere kant zal het toch ook wel weer werkgelegenheid betekenen... hetgeen daar ook erg nodig is... In elk geval waar de fabriek van Tata enorm roept over hoe goed dit allemaal is voor de economie... "The times of India"... omschrijft het als "The (2500dollar) car has Singur people's blood on it"... hoe graag ik mij ook altijd schaar aan de kant van de gewone mens in Indië... volgens mij heeft dit véél meer potentieel dan dat ze daar beseffen!!!! Enfin... no use what I think... er zal daar iemand moeten komen spreken die véél meer verstand heeft dan ik om de zaak op het rechte pad te zetten... want ondertussen groeien de protesten en worden... nog maar eens... dingen (in dit geval namaak tata's) in brand gestoken!!! Jongens... pas op... verbrand jullie toekomst niet!!!