A tribute to love, and beauty... een architecturaal wonder... een eerbewijs aan de eeuwige liefde... dat is de omschrijving die poëten geven aan de "Taj Mahal". Gebouwd in Agra door "Shah Jahan" voor de moeder van zijn 14 kinderen "Mutaz Mahal", een Perzische Moslim Prinses. De Taj Mahal werd ontworpen door Ustad Isa een Iraans architect. Begonnen in 1631 waren 1000 olifanten nodig om de prachtigste marmer tot aan de bouwwerf te brengen en 20.000 mensen om het gebouw af te werken. De bouw van de Taj duurde 22 jaar... Het verhaal wil verder dat Shah Jahan na de bouw de handen afhakte van de bouwheer om te vermijden dat dit prachtige monument, deze ode aan de liefde zou kunnen na gebouwd worden... Ik kan je verzekeren dat een bezoekje aan deze pracht héél hoog op mijn verlanglijstje  staat bij mijn volgende Indië trip in 2009. 

"Bharatanatyam"
Een klassiek Indische dans in de meest prachtige kledij...
Heuse dromerij!

I wish I had a friend to take me to the beach...
I wish I had a friend within my arms of reach...

I wish I had a friend who never asked me why...
I wish I had a friend I did not have to buy!

Lisette

Het oude jaar vaarwel gezegd, het nieuwe jaar omarmd... Géén specifieke goede voornemens gemaakt of toch... t'is dringend tijd om wat meer te genieten en meer tijd te maken voor "ons" ... Na een emotievol en erg chaotisch 2006 hopelijk een ietsibitsie beter jaar... in elk geval een lang verwachte uitschieter van jewelste... in juni geeft onze zoon Peter eindelijk zijn jawoord aan de knappe, sympathieke Caro... Ondertussen zetten we het jaar in zoals we het vorige uitwuifden, met de nodige vreet festijnen... een nieuwjaarsreceptie hier... een worstenbrood daar... toch tussendoor al wat weight-watchen... ik wil in juni toch een beetje goed voor de dag komen hé. Natuurlijk te mager is ook niet goed, dat ondervond ik in Indië waar ik mij op een gegeven moment voor zovéél dingen tegelijkertijd gaf... tot dat ik plots besefte dat ik nog 54 kg woog en mijn lichaam erg véél gelijkenis begon te vertonen met een juist opgegraven skelet... Enfin... in elk geval zit onze agenda voor januari al pot toe! En we zetten het jaar wel erg goed in met kaarten die we wonnen via ATV voor de naar het schijnt wervelende show "Apassionata"... Naar ik hoorde prachtig en romantisch met paarden in de hoofdrol. Kijk er naar uit! Mijn dochter Evi is een beetje jaloers want zij is een fervente paardenliefhebster. In Indië gingen zowat alle ex-pats paardrijden bij "Sumi en Raj" op hun paarden ranch "Velkom". Ook mijn echtgenoot Jean en mijn dochter Evi...  Ikzelf genoot ondertussen op de ranch van een frisse "Sumi-limo" of ging op fotojacht met Ramesh. Sumi en Raj waren erg vooruitstrevende Indiërs, en hun  paarden ranch is gelegen te midden van de onmetelijk grote zoutmeren. De zondagmorgen héél vroeg was het de moment om te gaan paardrijden, en gewoonlijk werd er dan in kleine groep naar het strand gegaan... tot aan Fishermans-cove...(het mooiste hotel aan de kust van Chennai). De stilte van het moment en de prachtige natuur zorgde voor wel erg ongewone plaatjes. De véle vogelsoorten, de grote schildpadden op het strand en de opkomende zon... taferelen die hun weerga niet kennen! Natuurlijk was er ook regelmatig wat gevaar in de sluimer... meer dan eens werd een ruiter van het paard gegooid o/a als een paard opgeschrikt werd door één of andere reuzeslang die ook de stilte gebruikte voor haar zondagmorgen wandeling... In elk geval moederke "Sumi" en knappe vrouwenverslinder "Raj" werden toen vrienden van het eerste uur...

29 december 2006, half 1 s'nachts... terug thuis na een gezellig samen zijn voor de 34e verjaardag van onze zoon Peter... jawel... brbrbrbrbrbrbrbr... wat word ik oud! ATV nieuws opgezet... Sandra Deakin in Mumbai voor het huwelijk van de jongste Mehta telg, zoon van Dilip Mehta van de diamant firma "Rosy Blue". Ja watte!!!!!!!! Ik ken Dilip Mehta, uit hoofde van van mijn vroegere job. Ik verzorgde gedurende 20 jaar namelijk receptie en onthaal van het diamant concern "De Beers" waar Rosy Blue zichthouder (bevoorecht klant...) was... Voor ik naar Indië vertrok ging er géén dag voorbij of ik sprak met Dilip Mehta... en Indische trouw partijen... ja dit is voor mij niet echt de ver van mijn bed show! Ik maakte het allemaal mee. Een Indisch trouwfeest is ongelooflijk fenomenaal... daar zijn géén woorden voor! Van de armen der armsten tot de rijksten der rijken het zijn één voor één sprookjes! Het begint met de uitnodigingen... chique en origineel... de kleding... Keizerin Sissy waardig... het eten kleurrijk en leeeeeeeeeeeeeeekker... de muziek en dans hemels! Het vervoer... oh my God... zou Eddy Wally zeggen... dat gaat van majestueuze gouden koetsen met 6 tot 8 hagelwitte prachtig getooide paarden tot 's werelds grootste limousines... En inderdaad elke genodigde moet Indische kleding dragen en krijgt bij afloop van het feest een mooi cadeautje mee naar huis. Dat gaat van gegraveerde kokosnoten tot de prachtigste koperen en zilveren dienbladen... Je kan dit allemaal wel beleven maar  héél moeilijk na vertellen! Zo onwezenlijk is het... steeds weer een sprookje uit 1001 nacht... Mij resten ook daar de ontelbare herinneringen en... een paar kledingstukken... Ik ben in 2001 van Chennai terug gekomen met een kist vol speciale kledingstukken die ik later uitleende aan mensen die uitgenodigd waren voor het grote Indische trouwfeest van de Familie Shah (Vijaydimon) in de Nekkerhallen ... en later verkocht ik de meeste voor een abekratz... aan een familie van Marokkaanse origine voor het trouwfeest van hun dochter... Van de mooiste stukken kon ik géén afscheid nemen... die hangen veilig en wel in mijn kast (een safe is immers te klein...) uitgezonderd een met echte gouddraad geborduurde sarree die mijn Indische ouwe trap-naai machiene siert in de living... wat ben ik gelukkig dat ik als kleine garnaal dat allemaal mocht meemaken... en wat ben ik benieuwd wat Sandra Deakin ervan vond?

(Saree = 5,5 meter stof die met 5 tot 7 plooien op de buik, rond het lichaam van de vrouw  gedrappeerd word... voor vrouwen ouder dan 50 jaar bedraagt de lengte 10 meter!naargelang de gelegenheid verschilt de kleur van de saree en de afwerking...)

Hier ook alvast een fotootje van het trouwfeest van onze Ramesh zijn jongste broer...

Met de warme en gezellige sfeer van Kerst is het natuurlijk onmogelijk niet aan Indië te denken... waar ik het klaarspeelde om op relatief korte termijn voor een warm nestje te zorgen op ons adres in Raja street... een warm nest voor iedereen... en dat kan je niet alleen... dus moest ik beginnen met iedereen mee te krijgen... dat loste ik spelenderwijs op, beginnend met iedereen engels te leren en mezelf het Tamil op te leggen. Waardoor ik al vlug een slechte naam had bij de andere ex-pats... want... ge verlaagt u toch niet door met personeel op te trekken en daarenboven betaalde ik iedereen te veel... pfpfpfpf... Bull-shit! Mensen zijn mensen en net zoals in België doe ik wat ik wil... degene die daar een probleem mee heeft... 't ja die doet maar! Dus ook in Indië werd ik voor een tijdje het geliefkoosde onderwerp van onbenullige, stomme roddelpraatjes gebouwd op de wortels van jaloezie! We speelden met zijn allen, vier op een rij, monopolie, kaarten, enz... enz ... We gingen samen naar het strand om te vissen, en om badminton en base-ball te spelen... en 's morgens om 6 uur gingen we joggen... Met Ramesh zat ik uren aan de computer, leerde hem e-mailen, surfen enz... hetgeen zijn vruchten afwierp bij ons vertrek, hij kreeg een betere job bij het Brits consulaat... haha... dat hebben we toch goed gedaan! Iedereen was thuis in ons huis, we lachten, hadden plezier en om 10 en  4 uur was er thee met koekjes... Toen een lid van ons security team (de 20 jarige Roja)  zwaar ziek werd liet ik hem in de logeer kamer leggen en debte hem de héle nacht met koud water om de koorts te laten zakken... Voor mij niet meer dan normaal... voor degenen met een "kronkel" een extra reden voor kwaadsprekerij... want zoiets doet natuurlijk de ronde! In elk geval kon niemand zijn personeel zo lang houden als wij... en we werden inderdaad één gelukkige familie, tot spijt van wie het benijd! Na een tijdje begon onze oh zo serieuse Ramesh zelfs mee te zingen in de auto met Evi en mij  come on Barbie, lets go party hahahaha... en kauwt op bubble gum.... Hij snapt... er is niks mis met zingen... dat doet niks af aan je geloof of overtuiging... Hij gaat ook mee naar Deezee world waar ik de héle ploeg tracteer op een heus "sneeuwfestijn"... jawel... sneeuw bij + 48°... De baas van Deezee had voor sneeuwkannonnen gezorgd in het pretpark. Jongens dat was een evenement!

Ik wil jullie absoluut niet vervelen met al mijn projecten... maar... ik moet bekennen dat ik sinds mijn terug keer van Indië... oh... zo... heb leren relativeren! En ik zou graag duidelijk maken "Lieve mensen, wij hebben het hier in ons België landje zo Goed!" Gisteren gingen we winkelen voor ons kerstdiner en het viel mij weeral eens op hoe onverdraagzaam mensen kunnen zijn... zelfs met kerst in't verschiet ... is dat niet het feest van de vrede?

Wees géén chagrijn... doe tijdig water bij de wijn...
laat ons allemaal vrienden zijn.
Op tijd een lief woord, een knuffel of een kus...
dat maakt het leven aangenaam en knus.
Pak mekaar eens stevig vast...
en heu... elkaar helpen is echt géén last!

Prettig kerstfeest en een dikke kus voor alle blog-genoten!
x x x x x
Lisette

Misschien toch wel tijd om mijn tweede wekelijkse project voor te stellen waar ik mij toch wel 150% voor in zette... Het was zo een twee en een half uur rijden van ons huis... en rijden in Indië... oei... oei... dat moet ge meegemaakt hebben! Het gaat hier over een home voor terminale kanker patienten gelegen in de milc colony, met de naam "Jevodaya". Ik vertoefde er elke week een volle dag... eigenlijk niet genoeg... maar spijtig genoeg heeft een dag maar 24 uur... 's Morgens voor vertrek wapende ik mij met waspoeder voor het wassen van het beddengoed (dat van sommige patienten 3 a 4 keer per dag moest gewassen worden!), snoepgoed, een bloemetje of kleine attentie voor elke patient, bloemen voor de kapel, en een grote dosis moed! Trouw deed ik daar mijn ronde, overal een verhaaltje, praten met de familie, wat voorlezen... een lach... de zusters vonden dat ik een speciale gave had... en de patienten  vergeleken mij daar met lady Di... mooi... tof... maar eigenlijk voelde ik mij daar géén prinses ... maar een héél klein en machteloos wezentje. Meer dan eens moest Ramesh onderweg naar huis stoppen zodat ik eens goed kon wenen. Ik herinner de mij honderden kankers die ik daar zag... mensen zonder tong, een half gezicht, of een vrouwenborst zo groot als een voetbal van de kanker en vol maden... bij een vrouw die ze gevonden hadden in haar hutje in het dorp achtergelaten door man en familie... Er was ook de kleine Vashi 9 jaar oud, binnen gebracht met een vergevorderde kanker in haar beentje... Na de beenamputatie en voordat ik de kans had haar terug te zien stierf ze... Zij heeft weinig kunnen genieten van de mooie, warme Indische zon! Gelukkig kon ik in véle gevallen de familie overhalen nog eens op bezoek te gaan... in Indië wordt immers nog te vaak gedacht dat kankerpatienten bezeten zijn door de duivel... de meeste kankerpatienten worden dan ook aan hun lot overgelaten... al is het maar een druppel op een hete plaat... ik heb toch geprobeerd een itsibitsi licht in de duisternis te brengen...

If I can stop one heart from breaking...
I shall not live in vain.
If I can ease one life to aching...
I shall not live in vain.

Spreuk in de brochure van Jevodaya - auteur onbekend

De meeste kankers in Indië komen echt wel van de véle insecticiden die ze gebruiken, de luchtvervuiling, en het kauwen op "beatel", bladeren van een welbepaalde boom. Van deze bladeren krijgen ze een felrode mond en tanden. Ze worden er ook high van en het verjaagd de honger... vandaar héél populair... vooral bij de armste der armen!...........
                                                       In Indië dus een schrijnend groot aantal!

Wat is er schoner dan een kind...
dat in alle kleine dingen...
Nog 't geluk van t' leven vindt!

Lisette

Foto van de leutige 3 

Gerard Garbisch en Johan van de hush puppies fabriek gevestigd te Chennai in gezelschap van onze vriendin en  leading lady van Chennai Alisson Emoto.

De zon bij het ontwaken...
de warmte van hechte vriendschap...
De geur van zout en zoet...
goh... wat is het leven goed!

Lisette




Ik leerde in Chennai de franstalige Christine en haar echtgenoot Claude kennen wij werden echte en hechte vrienden. Claude was naar Chennai gestuurd voor Electrabel... Christine en ik zaten op dezelfde golf lengte en spendeerden héél véél ontspannende uurtjes samen... dat onze mannen goed overeen kwamen was goed meegenomen. Wij hebben ook nog altijd contact... en kunnen warme herinneringen ophalen...

De glasfabriek St.Gobain was goed vertegenwoordigd in Chennai, en zij gaven maandelijks een feestje waar het echt genieten en ontspannen was op het dak van hun building. Hun etenswaren waren overheerlijk, ze kwamen immers net als bij de mensen van de consulaten per container uit het land van herkomst, in dit geval van Frankrijk en Italië... Ik leerde van hen ook hoe het héle glasproces in elkaar zit, te beginnen bij de zandkorrel... Op de foto, Christine-electrabel, Marco-Saint Gobain, Lisette-Alcatel.

Misschien kan ik jullie eens laten kennismaken met het 2e project waar ik mijn schouders onder zette. Op maandagmorgen werkte ik als vrijwilliger in American International school in de bib, en daarna reed ik naar een bejaardenhome in Chennai dat onder leiding stond van een zuster uit Gent. Ik zette daar een naai-atelier op waar we met een aantal inwoonsters van het home op maandagmiddag samen kwamen... voor verstelwerkjes, borduurwerken, en restauratie van antieke poppen. Dit alles werd dan regelmatig verkocht op een yard sale en bracht een schone cent in het laadje... voor een beter werking van het home. Het was ook een erg toffe manier om de oudjes uit hun bed te krijgen. Ik adopteerde daar Marie-louise, 75 jaar jong en allenstaande dame, alsook Jozef 86 jaar jong... alleen staande heer. Ik hielp ook met grootse evenmenten ineen te steken, en gaf de bewoners hun eten op maandagmiddag. Help-age India organiseerd elk jaar een verkiezing van oma en opa van het jaar en in 1999 wonnen.... jawel Ons Marie-louise en Jozef de verkiezing. De kleding die ze droegen hadden we samen ineen gestoken. En mijn dochter Evi en ik waren s'morgens vroeg paraat voor het aankleden en schminken. Goh... wat was dat plezant! Toen ze daarenboven de wedstrijd wonnen kon hun geluk niet op! En ook het onze niet...Geven is zovéél leuker dan krijgen!

Marie-louise leerde mij ook mijn eerste lelijke woorden in Tamil:

Arsini Mutal - Rijstzak - (voor een turbulente dame)
voddevenema - moet ge ne shot onder u gat hebben (moest ik zeggen als een man mij lastig viel...)

We hebben daar enorm véél plezier gehad en het naai-atelier bestaat nog altijd... de oudjes hebben er een toffe vrije-tijds besteding in gevonden.

Dit is onze Ramesh, zijn schoonzus Anita en haar dochtertje Amina met ondergetekende op wandel...  

Mooi en statig...
een héél andere wereld...

Ondanks de armoede gaan s'morgens  de kinderen mooi opgepoets naar school met de prachtigste schooluniformen.... 

Eens we in ons huisje in Raja street woonden, besefte ik dat personeel (") in huis hebben een must is in Indië. Een must om 1001 redenen! Ten eerste is het verschrikkelijk héééééét daar en het duurt toch wel eventjes voordat men daar aan kan wennen. Ten tweede wordt je niet serieus genomen als je géén huispersoneel hebt en... ten derde help je natuurlijk een aantal mensen aan hun dagelijkse brood (of moet ik in dit geval naan zeggen?) op hun plank. Vooral dit laatste was voor mij DE motivatie om inderdaad voor huispersoneel te gaan. Hetgeen eerlijk gezegd géén senicure was! Het security team viel in eerste instantie direct goed mee... Kuppan de tuinman die nog nooit van rozen hoorde viel eigelijk ook goed mee... maar de house-keepers... pfpfpfpfpfpf dat heeft mij véél grijs haar, geduld en centen gekost... na Radja, Viju, Aisha, Maria, en.......... Was er eindelijk Wimela.

Wimela... een specialleke...en onze beste house-keeping ooit... Nadat ik haar alles aanleerde doet ze het huishouden prima. Koken vergt wat meer tijd en spagettie met gember is niet echt lekker... Strijken gaat prima... maar wassen oei... oei... ik kon haar juist tegen houden toen ze zwart-geel-en rood samen in het wasmachien wilde steken... en laten draaien op... kookwas! Hoe zeer ik ook hou van de Belgische driekleur, samen in het machien is niet aan te raden denk ik! Ik ontdekte vrij vlug dat Wimela... graag waste... héél graag waste... bij mijn afwezigheid deed ze namelijk de was van een héél dorp. In mijn wasmachien, met mijn waspoeder... tegen een fikse betaling voor HAAR zak.. Alhoewel ik dat wist, keek ik het door de vingers... (leven en laten leven!) En ging resoluut voor het samengestelde team: Baboo, Chacra, en Tjena aan security zijde. Kuppan in de tuin, Ramesh aan het stuur van de auto en Wimela aan het keuken-stuur. Eigenlijk was het een prima team, maar voor mij een full-time job! Zoals mijn zoon terecht opmerkte toen hij op verlof kwam: mama gij staat hier percies aan het hoofd van een klein fabriekske!

Ik was blij dat alles goed draaide maar... Maar na een tijdje moest ik spijtig genoeg Wimela streng de deur wijzen want buiten het feit dat ze de was deed van héél het dorp deed ze...deed ze ook... de mannen van héél het dorp. En in ons huis had ze een verhouding met Baboo van security en met Kuppan de tuinman... Deze combinatie leidde tot een heus moddergevecht tussen de drie! En dit op het moment dat ik de poort kwam binnen gewandeld... Ik zal er géén tekeninkske bij maken hé... In elk geval op naar de volgende house-keeping....

Mary was de parel op de kroon... Ze was... ze dacht dat ze... wel, ze waande zich een kip! Liep rond de tafel zwaaiend met de armen en zingend... koekoeloekoe... koekoeloekoe... en als wij s'avonds aan tafel zaten ging zij er steevast onder zitten...

Ik werd wel wat benauwd en moest haar echt laten gaan... verbaasd jullie dat??? Ook de jonge Tjena moesten we vrij vlug laten gaan. Bleek immers dat hij zelfs bang was van een pluche kikker... hetgeen als lid van security niet echt kan... hé? Zeker niet nadat nog een baby-cobra en moeder-cobra gevangen werden in mijn ondertussen prachtig aangelegde rozentuin... Tjena werd vervangen door Raout.

Van dan af ging het allemaal wat beter... iedereen kwam goed overeen...  het huishouden ging vlotjes onder de leiding van Mani... en ik kon eindelijk mijn tijd nutttig beginnen besteden.

Toen we eindelijk in ons huisje woonden kon ik terug zelf koken. Het eerste dat ik deed was onze buren "Bodil en Lars" uitnodigen voor een lekkere pot Vlaams stoofvlees met friet... zo gezegd... zo gedaan... Maar... waar haal ik vlees? Toch niet aan een kraampje langs de baan? Neen Lisette... bij Alisson van Alison's Fabrics... o.k doen we! Groot was mijn verwondering toen ik deze beruchte antiek/gordijnenwinkel binnenkwam... Gelukkig was het mysterie vlug opgelost. Alison verkocht inderdaad vlees uit "Bangalore" aan de ex-pats... maar in t'zwart... en haar grote volgestouwen diepvries staat daarom boven in haar appartement... Deze dame weet van wanten!

Blij en opgetogen rijd ik naar huis met mijn 3 kg stoofvlees...waar ik het direct klaar maak op grootmoeders wijze met héél véél ajuin... het water kwam me in de mond terwijl ik de tafel zette... hm dat wordt smullen! Nog even vlug verfrissen en omkleden voor de gasten komen... vlees in grote schalen gezet op het keuken buffet. Juist klaar als ik de deur hoor open gaan, J.p is thuis, hm dat ruikt hier lekker... hij neemt een vork en gaat naar het dampende stoofvlees... olalalalalalalala...op een half uurtje tijd hadden duizenden reuzemieren zich een weg gebaand door de héle keuken en ze deden zich te goed an ONS stoofvlees! Dus een nieuwe schotel was geboren "friet met stoofvlees overgoten met een sausje van rosse reuze mieren"... Gelukkig konden we "domino pizza" bestellen en werd het toch nog gezellig! Alhoewel diezelfde dag ook de eerste baby-cobra gevangen genomen werd aan... onze inkomdeur...en Chacra doodleuk vertelde dat moeder cobra ook wel ergens zou opduiken... t'ja het leven in Indië is echt wel een beetje anders.