Archief

Toen gisteren mijn dochter kwam vertellen dat ze een mobilhome gekocht hadden... moest ik... oh ja, je raad het al... onwillekeurig denken aan... Alcatel  had een contract bij "Parveen travels" of beter gezegd "Parveen troubles"... ze huurden daar de nodige auto's met chauffeur voor de ex-pats... kwestie van in de chaos van het Indisch verkeer iedereen tijdig op het werk te krijgen.... De mensen van Parveen waren echte profiteurs... ze vroegen inmens véél geld per auto... om en bij de 60.000 oude Belgische franken... daarenboven lieten ze hun chauffeurs voor verschillende mensen rijden... als ze bv. gedaan hadden bij Alcatel dan moesten ze bellen naar Parveen en kregen ze een andere opdracht... zodanig dat de chauffeurs soms maar een 2 tal uurtjes konden slapen... soms helemaal niet... daarenboven duwden ze de ex-pats soms in erg onveilige auto's... maar dat verhaal hebben jullie wel al gelezen in dit blog... In elk geval waren wijzelf het op een gegeven moment zo beu dat we alles in het werk stelde om een nieuwe auto te leasen, dit natuurlijk nadat we er zeker van waren dat Ramesh voor ons zou willen werken... We kochten dus een klein Fordje... Spliksplinternieuw!!!! En daar... daar hoorde natuurlijk een... Pudja bij...

Op de foto de benodigheden voor een autopudja...

Dit alles... en toch... JA... toch zeg ik volmondig JA tegen Indië! Want al bij al is het een Prachtig... kleurig land! Met Prachtig kleurige lieve mensen... En een overweldigende cultuur! Ik hield van mijn Alai-Osai... En ik heb Indië voor altijd in mijn hart gesloten! Mijn levensdroom is... zeker en vast terug naar Indië... en mijn verre vrienden...

Nog een zichtje vanop de patio... waar de honderden vissers s' morgens rond 3 uur verzamelden... om hun visvangst te beginnen...  waar ze in de late namiddag de vis binnen haalden... en s'avonds de visnetten netjes opgevouwen klaar lagen voor weer een volgende... vroege morgen.

Moet eerlijk bekennen dat mijn gezinnetje en ik héél verwonderlijk... vlug gewend waren aan al die voor ons vreemde fenomenen... Doch 1 keer was ik serieus bang... Het was een rustige zondagmiddag... we hadden juist gegeten en ik was de was aan het ophangen... de grote zwarte vogels die met de regelmaat van de klok overvlogen met een slang, muis of rat in de bek... dat was niet meer vreemd... dat het daardoor soms ratten regende... vonden we toen ook al normaal...maar die dag............ Mijn dochter Evi lag op een luchtmatras in het zwembad, om een kleurtje te krijgen weet je wel... mijn echtgenoot zat te werken op zijn pc... en voor we het wisten kwam een wel erg vranke vogel (een max-size kraai...) in duikvlucht naar beneden... jawel... regelrecht naar het hoofd van Evi... en pikte haar tot bloedens toe... Ik kan jullie verzekeren dat is schrikken! Nog steeds weten we niet waarom dit gebeurde... want dit heeft nog niemand meegemaakt... je kan dus niet stellen dat dit in Indië dagdagelijkse kost is... Gelukkig maar!

De loverspatio deed zelfs vrijgezel Chacra dagdromen! 

En de beestjes buiten... waren ook niet min... We hadden regelmatig apen en arenden in de tuin... en slangen... mijn God... exemplaren om u tegen te zeggen!! Dus steeds véél lawaai maken was de boodschap! Als ik bedenk hoe dikwijls ik waarschijnlijk met mijn geluk gespeeld heb door in t' slaap te vallen op de bank in de loverspatio... pfpfpfpfpf... We hadden vooral véél boomslangen... (ze zien er uit als kleine blanke lelietjes...) die komen natuurlijk af naar de fruitbomen... ze hangen op de takken en als je wat te dicht komt... spuiten ze gif in je ogen dat je blind maakt... Dus t'ja het feit dat ik daar altijd zingend rond liep had waarschijnlijk meer dan één onderliggende reden! Toen  op een gegeven moment de bedienden van mijn buren een slang hadden gevangen van meters lang en enorm dikgevreten... vertelde  Ramesh  mij dat dit exemplaar gevangen was in onze tuin... t'ja... van dan af zong ik zelfs opera!!!

Een zicht vanuit de loverspatio!      

Hoe mooi alles ook was aan de buitenkant... binnen hing zowat alles met haken en ogen aaneen... Wat wij daar allemaal repareerden... enfin daar alleen kan ik een boek over schrijven... Wij hadden zelfs op een gegeven moment 2 generators in de tuin... (onder de venster van onze slaapkamer) ... 2 generators voor de electriciteit... maar soms uren of dagen géén electriciteit... Omdat... géén van de 2 werkte!!! Gewoonlijk hadden we een power-cut op het meest onmogenlijke moment... en geloof me... ik kon er niet altijd mee lachen hoor! Daarnaast hadden we beestjes... hopen beestjes! Binnen en buiten! Onze binnenmuur zat vol geko's die véél lawaai maken... en ook de véle eekhoorns... waren niet gewoon!... Ze maakten nestjes van alles wat los of vast  zat... poppenhoedjes, de watjes vanuit mijn kerstboom... en stukjes uit mijn zetels en kleding... en s'avonds... t'ja s'avonds... we zaten in een regio waar maar héél af en toe televisie signaal was... dus ja... we kochten films... hopen films... lekker gezellig in ons zeteltje een filmpke mee pikken... maar dat dachten de volleerde ratten ook... en die dansten met alle plezier op de stille momenten over onze voeten... wat vooral de eerste keer leidde naar een duo-gegil van mij en mijn dochter... 's Morgens waren er dan weer de tedere momenten... als we de véle (gewoonlijk een tiental) muizenvallekes openden die we in de keuken hadden gezet voor het slapen gaan... daar zaten de lieftallige kleine muisjes met blinkende oogjes gewoonlijk per koppeltje in... Mooi toch een koppel dat alles samen doet!

Foto een sfeerbeeld uit de prachtige tuin!

De eerste problemen die we niet hadden zien aankomen of toch... niet hadden over nagedacht begonnen al vrij vlug! De kilometers... Evi moest naar school in Chennai stad (aan de Anna flyover)... en mijn echtgenoot werkte in Guindy... dus ze moesten véél vroeger vertrekken om tijdig ter plaatse te zijn... Geloof me het is onmogenlijk om in Chennai met de stadsbus te rijden... wij bleke Europeanen hangend aan de buitenkant van de bus?? of op het dak van de bus?? Dat zie ik durfal toch niet echt gebeuren... In elk geval maakte dit dat Evi en mijn echtgenoot 's morgens om kwart voor 7 uur moesten vertrekken... voor een kilometerrit vol getoeter en geblaas... ( De Indiërs maken immers veelvuldig gebruik van hun toeter in het  verkeer... om elkaar allerhande dingen duidelijk te maken...) en ze kwamen daardoor eigenlijk al vrij gestresseerd te plekke ... Natuurlijk hadden we wel de nodige rust in het weekend want we moesten niet zo nodig naar het één of ander sterrenhotel rijden vol toeristen! Maar ook voor mij veranderde er véél... Ik was volop bezig met allerlei sociaal projecten... en of wel moest ik s'morgen vroeg mee vertrekken... ofwel... kon ik pas vetrekken rond 11 uur... want dan pas was Ramesh terug! Ik verkoos het eerste, en het werden dus lange dagen voor iedereen... Vertrekken om kwart voor 7... terug rond half 9... s 'avonds gold immers hetzelfde ritueel... gewoonlijk pikte Ramesh eerst mij of Evi op, dan reden we naar Guindy en dan... oef naar huis! Waar we nog moesten avondeten... een quicke duik in het zwembad was gewoonlijk voor rond 11 uur... na het avondeten en de afwas!

Op de foto Chacra voor de trap naar de lovers patio...

Lieve blogvrienden en lezers, hopelijk maken jullie niet dezelfde fout dan  de mensen in Alcatel (België) die nooit op verplaatsing gingen en vonden dat wij in overbodige luxe vertoefden... want geloof me niks is minder waar! Je moet je wel voorstellen dat je in een land vol miserie leeft, mijn echtgenoot werkte daar nog harder dan hier... 7 dagen op de 7...en dan nog gezwegen over het werk dat thuis verzet werd! Er is daar géén caféke waar ge eens een trappistje kan gaan drinken!!! Daarenboven is het daar stik hééééééét 48° in de schaduw is niet niks! geloof me! Dus inderdaad een zwembad is daar zeer welgekome... al was het maar om je te wassen als je eens 3 of 4 dagen géén water had!!! Want dat gebeurde meer dan eens... kan je verzekeren dat zijn wij Europeanen niet gewoon!

De weg naar onze terrassen...

Ik vind het de hoogste tijd om jullie te vertellen over mijn "Alai Osai"... Of beter gezegd de alai Osai van Raman en laithita, maar ons tweede huis in Chennai. Zoals eerder verteld was mijn eerste indruk overweldigend! Het huis was gelegen op het strand... er was zelfs een poortje nar het strand toe. Het zwembad lachte mij toe... en het romantische t'ja... dat gaf de doorslag! Raman heeft dit huis laten bouwen voor zijn Laithita... en werkelijk alle romantische facetten waren aanwezig! De grote oprit tot aan het huis was mooi groen... met véle bomen, lemons, mango's en kokosnoten... De achterkant van het huis een geweldig mooi zwembad, half in de zon half in de schaduw... mooi toch... de prachtige beeldhouwwerken... de loverspatio... mijn geluk kon niet op! Het huis was een héél stukje verder dan het eerste huis... maar je kan niet alles hebben dus we gaan er voor! Het huis had véle terrassen... duizend terrassen in Rome (Chennai) dus al mijn planten en potten konden mee... ik had zelfs plannen voor mijn rozentuin die juist af was...

Op de foto, ons zwembad.

Of
een... Yummy... yummy... Leander...
 ondergetekende is...
liever aan de eigen haard dan op een ander...

en
.
.
.

Ik was inderdaad echt blij dat ik na 6 maand naar mijn eigen huisje kon...
en mij aan het vuur kon zetten om friet met stoofvlees te maken!
En dat was meer dan boom en yummy!

Maar ...
een sizzelende...
boom... boom...lekker(e) Becker...