Donderdag 9 maart 2006
Wat Imke me ooit schreef...
Gisteren was ik wat aan het snuffelen in enkele opbergdozen en ik kwam daar mijn boekje "Vitaminen voor Aruba" tegen. Het is namelijk zo dat ik in 2002 naar Aruba geëmigreerd ben met de bedoeling om er te blijven. Ik ben verpleegkundige en men zocht daar toen mensen uit België en Nederland om er te werken in het plaatselijk ziekenhuis. Alhoewel ik reeds na een jaar teruggekeerd ben (maar daarover vertel ik later nog wel eens), dacht ik dat het een lang afscheid zou worden. Ik had het er moeilijk mee en ik heb een boekje laten rondgaan bij al mijn vrienden en kennissen waarin ze iets konden schrijven om me te steunen als ik het ginder moeilijk kreeg, mijn "vitaminen" dus.
Ook Imke (toen nog een vriendin en nog niet mijn schoondochter) schreef er een berichtje in. Ik kreeg het er gisteren weer terug helemaal warm van toen ik het las. Luister:
"Misschien heb je soms zin om even te verdwijnen naar die ene heldere ster in de oneindigheid van de hemel...Of om te dwalen over stoffige weggetjes, blote voeten in de brandende zon. Je plukt een vrucht van de levensboom en drinkt het sap van het leven, als een verse sinaasappel boordevol vitaminen. Je slaapt tevreden waar het zand je vormen aanneemt en laat de zilte lucht je gedachten verdrijven, steeds meer, steeds vrijer, steeds rustiger, steeds meer jezelf.
Je zit op de top van een berg en kijkt naar de wijdsheid van het bestaan, naar het opkomen van de zon, naar de melancholische kleurenfacetten van het schilderij dat de wereld noemt en je bedenkt dat het geluk niet afhankelijk is van de plek waar je bent maar van de vrijheid in je hartje...
Veel sterkte
Dikke kus
Imke"
Is er nog iemand verwonderd dat ik zo gelukkig was als mijn zoon me kwam vertellen dat ze samen waren? En dat Imke de mama van mijn kleinzoon is geworden?
Dankje Imke! Ik probeer om deze woorden altijd bij me te dragen.
Alfadenkertje
Geschreven door Alfadenkertje om 00:00
Reageer op dit bericht
Vanwege een zeer dankbare mama
