Coming soon!!!

                                                                                                      
Als de herinnering
soms
zo'n pijn doet,
daardoor de toekomst
angstig maakt,
dan denk ik
aan diegene
die NU naast me staat,
mijn hart verwarmt
mijn ziel omarmt
op momenten
dat het moeilijk gaat
en die met mij
tot aan 't Begin
het pad ten einde gaat,
de Andere Wereld in
waar 't Einde
nooit het einde is
maar steeds
een nieuw Begin...

  mijn Omega!!!




 


                  
                                Martine Hendrickx© - 2006
         (Alfadenkertje)


                                                                      

Een tiental jaren geleden kreeg ik een gedicht van een zwaar zieke man die opgenomen was in het ziekenhuis waar ik toen als verpleegkundige werkte. Hij had het zelf geschreven. Tot vandaag ontroert het mij nog steeds hoe deze mijnheer, ondanks alle miserie die hij had, aan ons dacht. Wij deden tenslotte (met veel vreugde en plezier weliswaar) niet meer dan ons werk. Danku mijnheer D.S.
Als eerbetoon aan mijnheer D.S. (die nooit heeft geklaagd, hoe zwaar zijn behandeling en zijn pijn ook was) en als eerbetoon aan alle verpleegkundigen en verzorgenden waar ook ter wereld, wil ik dit gedicht graag op mijn blog plaatsen.

Zij krijgen geen standbeeld, zij zijn niet beroemd

maar ik heb hen engelen der mensheid genoemd.

Zij kennen hun taken en volgen bevelen.

Zij lenigen de pijn en de smart van zovelen.

En wat soms een pil of een spuit niet vermag

bekomen zij vaak door hun zonnige lach.

Ik heb in mijn bed na de kwaal die mij velde

heel veel liggen denken,'t is daarom dat ik 't vertelde

dat liefde en vriendschap nog niet zijn verdwenen

bij hen die voor 't eerst in mijn leven verschenen.


Zij krijgen geen standbeeld, zij zijn nooit beroemd

maar ik... ik heb hen "engelen der mensheid" genoemd!





                                   Alfadenkertje
______________________________________________

Voor iedereen: van harte
een fijne dag gewenst!


Moge de beste dag
uit uw verleden
de ergste voor
uw toekomst zijn 
  

Alfadenkertje

Want niemand weet
van jou en mij
dat ik je noem
mijn andere ik
mijn andere jij
het is een stille droom
van mij
dat ons samenzijn
nooit eindigen zal
in schijn



                        Martine Hendrickx Ó -2002-
                    (Alfadenkertje)

Enkele jaren geleden vond ik een briefje dat mijn zoon Yannis
voor mij had achtergelaten toen ik thuiskwam van mijn werk.
Ik heb het sindsdien goed bewaard en nu neem ik het nog
 regelmatig eens in de hand...
Er staat op:


"Moederke, zie hier een receptje-geluk.
Bizar?
Neem voldoende je tijd. Zet wat inspirerende
muziek op of ga wat wandelen in de natuur.
Geniet daarvan en probeer de energie en het
gevoel van gelukzaligheid op te slaan in je
binnenste zoals een batterij. En op dagen dat
het wat minder goed gaat deze langzaam te
ontladen.
Als je dit doet, vast dan enkele uren maar
drink regelmatig water. Dit verhoogt de
spiritualiteit.
Ziehier een klein citaat uit een trancelied:

"see tomorrow,
feel today
say goodbey
to yesterday
have no sorrow
just be free
total extacy"

xxx Yannis

Ik draag dit receptje graag over aan jullie, bezoekers van
dit blog.  Het helpt als het moeilijk gaat of als je je gespannen
voelt!!!!!



Yannis: " BEDANKT"
Je mama ©


                                                                      Alfadenkertje

Gisteren was ik wat aan het snuffelen in enkele opbergdozen en ik kwam daar mijn boekje "Vitaminen voor Aruba" tegen. Het is namelijk zo dat ik in 2002 naar Aruba geëmigreerd ben met de bedoeling om er te blijven. Ik ben verpleegkundige en men zocht daar toen mensen uit België en Nederland om er te werken in het plaatselijk ziekenhuis. Alhoewel ik reeds na een jaar teruggekeerd ben (maar daarover vertel ik later nog wel eens), dacht ik dat het een lang afscheid zou worden. Ik had het er moeilijk mee en ik heb een boekje laten rondgaan bij al mijn vrienden en kennissen waarin ze iets konden schrijven om me te steunen als ik het ginder moeilijk kreeg,  mijn "vitaminen" dus.
Ook Imke (toen nog een vriendin en nog niet mijn schoondochter) schreef er een berichtje in. Ik kreeg het er gisteren weer terug helemaal warm van toen ik het las. Luister:

                                                       

Is er nog iemand verwonderd dat ik zo gelukkig was als mijn zoon me kwam vertellen dat ze samen waren? En dat Imke de mama van mijn kleinzoon is geworden?
Dankje Imke! Ik probeer om deze woorden altijd bij me te dragen.


                                                      Alfadenkertje              

               

 
Meer dan ooit mezelf...


Je gezicht
in mijn handen
mijn lippen
strelend op de jouwe
voel ik het verlangen groeien
tot je warmte
me helemaal doordringt
en in een tijdeloos moment
word ik jij
om daarna
meer dan ooit
   mezelf te zijn...
...wij



                                     Martine Hendrickxã -2004-
                                (Alfadenkertje)

Ooit kreeg ik een opdracht van een leraar Nederlands: beschrijf in tien zinnen in welke bloem je je het meest herkent en waarom.
"Een cactus", dacht ik toen spontaan. Als iets me niet aanstaat durf ik makkelijk stekels opzetten...
Of een orchidee... Ik houd van wat kwetsbaar is en mooi en anders dan alledaags...
 Of een vergeet-mij-nietje... Ik blijf graag op het achterplan en tegelijk hoor ik er zo graag bij. Ik zou soms willen roepen: alsjeblieft, vergeet mij niet, ik ben er ook
nog, ik wil ook zo graag iets zeggen, ook meetellen, aanvaard worden.
Toch maar een cactus...? dacht ik. Ergens las ik dat wie in Israël geboren is, een "Sabra" wordt genoemd. Sabra is de eetbare vrucht van de vijgencactus: stekelig vanbuiten voor wie haar niet kent, maar zacht en lekkerzoet vanbinnen voor wie er aandacht voor heeft.

Misschien verzin ik nu wel zelf een bloem...

         Een hemelsblauwe  "orchideëncactus" bijvoorbeeld. 
     Die VERGEET-JE-NOOIT...  



                       Martine Hendrickxã 
                     (Alfadenkertje)
                     (dit tekstje heb ik ooit geschreven in 1978)

<

Een klein zieltje uit grote liefde
De dagen langer
De nachten korter
Het leven waard om voor te leven

  Winter
3,540kg - 49 cm



Winter werd geboren op 18 december 2005 en hij is mijn eerste kleinkindje. Hij is de eerstgeborene van mijn jongste zoon Yannis (24 jaar) en van zijn lieve vrouwtje Imke. Ik kan jullie verzekeren dat Winter een echt schatje is! Maar... welke oma vindt dat niet van haar kleinkind, hé? En bovendien zijn ook zijn twee ouders fantastische schatten! Op dit ogenblik kan ik me geen betere papa en mama voor mijn kleinzoon wensen. En dat gevoel... dat is GELUK, mensen!

Dankje Yannis, dankje Imke voor dit geweldige wonder!!!! ©
Dankje Winter dat je naar ons de weg hebt gevonden!!!!©


       Vanwege een zeer dankbare mama
                                         en een overgelukkig en fier Bonneke
                                                               ©©©
   

____________________________________________________

Meer foto's vinden jullie in het linkerframe.

____________________________________________________


                                                         Alfadenkertje

      





                                            

Samen onderweg

naar het verleden
van ons heden
om vandaag
de toekomst
van gisteren
te leven









               Alfadenkertje (Martine HendrickxÓ)
              geschreven in maart 2005
                                       

____________________________________________________




21 februari 2006, 03:09u

Mijn blog is nu een feit! Geniet ervan



Alfadenkertje