Berichten van 1 januari 2007 tot 31 januari 2007

Jef en Piet Janssens

     Vandaag vertellen we over de zonen van vader Janssens.  Piet en Jef woonden met hun vader bij meneer De Groof in de Happaert-straat. Jef hielp vader Janssens bij het schoenen maken en Piet verdiende zijn centen als loopjongen in een kaarsenfabriek, wat hem de bijnaam "Piet Bougie" bezorgde.

     Alhoewel zij alle drie onder één dak woonden, maakte ieder apart zijn eigen eten klaar.  Vader Janssens nam na zijn belegde boterham-men steeds een ontbijtkoek als "dessert".  Terwijl Jef zich tevreden stelde met enkel stroop op zijn brood, gaf Piet er de voorkeur aan zijn boterhammetjes te beleggen met "gerookt vlees".  Op het middagmenu stonden veelal stoofvlees of worsten 's avonds nog met een veeg mosterd.

       Elke zaterdag, zondag en maandag gingen ze uit.  Wanneer ze dan elk apart tegen de ochtend thuis kwamen, dronken ze koude koffie uit de tuit van de koffiekan.

       Jan De Schuyter vertelt in zijn boek "Wij, jongens van het Sint-Andrieskwartier" een prettige anekdote over Piet en Jef Janssens die tijdens één van de beruchtte "kermisweken" gebeurd was.  Tijdens de feestelijkheden speelde vader Janssens steeds de bas en zijn zoon Jef de triangel in café "Het Wereldje" in de Schoytestraat.  Het was reeds een traditie geworden dat de schoenmakerij van de familie Janssens tijdens de kermissen een hele week gesloten bleef.  Zo konden zij veel tijd besteden aan het tot zich nemen van pinten en borrels.  Lang van tevoren leefde men in huize Janssens naar de kermis toe.  Om direct aan de slag te kunnen gaan na de kermis, sneed vader Janssens reeds zolen en halve zolen op voorhand.  Omdat ze naar de kermisstoet gingen zien, had Janssens senior die ochtend van de feestelijkheden zes biefstukken gekocht bij beenhouwer Breydel in de Sint-Antoniusstraat.  Het plan bestond erin deze stukken vlees na de stoet te braden.

     In het feestgewoel na de stoet geraakte de heren Janssens elkaar kwijt.  Elk van de drie verdwaalde met enkele vrienden van het ene café in het andere

     De traditionele ommegangen behoorden tot de mooiste uitingen van het volksleven.

     De stoeten van het "Landjuweel" bevat steeds de walvis met Cupido, de dolfijnen, de bootjes, het schip en de zeelieden van alle landen, allemaal zinnebeelden van de rijkdom die Antwerpen vanuit de zee via de Schelde ontving.  Cupido spoot de aanwezige kijkers van de feeststoet zo nat dat de paraplu's te voorschijn kwamen.  Jef Janssens was echter niet alleen nat van buiten, maar zeker even nat van binnen toen hij die avond huiswaarts keerde.

     Wanneer hij de huiskamer binnenwandelde zag hij scheel van de honger.  Hij zocht naar het vlees dat zijn vader die ochtend gekocht had.  Toen nam hij per vergissing een paar gereed gesneden halve zolen.  Hij wierp ze in de pan en "braadde" de toch wel erg taaie biefstukken.  Toen hij ging eten, geraakte hij maar niet door zijn lappen vlees met zijn mes.  Razend omdat het niet lukken wou, viel hij uiteindelijk toch in slaap, met zijn hoofd op de arm op de tafel naast het bord met het onsmakelijke avondmaal.

     Toen rond vier uur in de morgen vader en Piet thuis kwamen, vonden ze het huis vol stinkende rook.  Daar zij echter mosselen gegeten hadden in de Hoogstraat en deze schaaldieren nadien rijkelijk hadden laten zwemmen in het bier en de jenever, trokken zij zich van heel de huiselijke situatie niets aan en gingen nog half gekleed slapen.

     In de voormiddag werd Piet wakker door het gebraak van de andere huisgenoten.  Met een enorme kater vertelden ze toen alle drie hoe mooi de stoet geweest was aan elkaar.  Ze waren ervan overtuigd dat het de laatste keer zou zijn dat ze nog zo iets moois gezien hadden.  Jef voegde eraan toe dat het te hopen was dat het ook de laatste keer zou zijn dat hij zo'n taaie "biefstuk" te eten kreeg als die vorige nacht.

                              -o-o-o-O-o-o-o-  

 

Folkloristische figuren :

De Kop

      Vandaag vertellen we in ons folklorenrubriek over Henri, bijgenaamd  de Kop, dokwerker van beroep en schoonzoon van Suske Fries die café hield in de Bogaerdestraat.

     De Kop woonde tegenover Suske in het poortje van Mieke de Zager.  's Avonds na zijn werk kwam hij dikwijls dronken thuis en maakte veel ruzie met zijn vrouw.  Het gebeurde regelmatig dat zijn echtgenote een pak rammel te beurt viel.  Dan vluchtte zij met haar zes kinderen naar haar vader.  Dit geschiedde dikwijls op een zaterdag, de dag waarop Henri zijn weekloon kreeg.

     Rond half elf kwam de Kop dan met enkele vrienden in het café van Suske Fries binnengestrompeld en vroeg voor hen allemaal nog een extra drankje.  Zijn schoonvader bediende hem dan dikwijls met knikkende knieën, want hij wist dat de Kop geen katje was om zonder handschoenen aan te pakken.  Henri weigerde meer dan eens de rekening te betalen zodat Suske van kwaadheid zelf borrels begon te drinken.

     Suske Fries wilde zich steeds geleerder voordoen dan dat hij al was.  Men betrapte hem dikwijls bij het zogenaamd lezen van de krant dat hij de tekst ondersteboven hield.

     De Kop kwam gewoonlijk 's nachts rond halfdrie de herberg van Suske stomdronken binnenwandelen, wilde nog borrels en viel uiteindelijk in slaap terwijl zijn "zware" hoofd op zijn ellebogen rustte.  Later in de nacht zat ook Suske snurkend achter zijn toog.

     A. Van Cackenberghe vertelt in het boek "Wij jongens van het 't Sint-Andrieskwartier" dat op één van de nachten een groep de herberg binnenviel die zichzelf de "Stekkersvrienden" noemden.  Deze besloten de beide slapende mannen een poets te bakken.  Ze sleepten hen naar de overkant van de straat en trokken de broeken uit van de twee dronkaards.  Toen sloten ze schoonvader en schoonzoon op in het washok van Trees Pot.  Nadien spanden de "Stekkers-vrienden" een koord over de straat en hingen er de twee broeken over.

     Daarna dronk de groep mannen zich nog een stuk in de kraag in het café van Suske Fries.  Rond zes uur keerden ze luid roepend en zingend naar huis.  Suske en Henri werden door al dat lawaai wakker en moesten zonder broek hun woning opzoeken, tot groot plezier van de buren die door hun venster het tweetal gadesloegen.  Onderweg arresteerde de politie hen.  Op het bureau begreep commissaris Flament gelukkig dat Suske en Henri het slachtoffer van een grap waren geworden.  Een agent werd gevraagd om de broeken te gaan halen.  Zo konden ze toch deftig gekleed naar huis.  Suske liet bij wijze van troost nog een kruik bier bij de Kop thuis afgeven.

     Jaren later na de dood van Suske Fries werd de Kop zelf cafébaas van de herberg in de  Bogaerdestraat.

                               -o-o-o-O-o-o-o-