Zaterdag

Gisteren naar de Kiné geweest, en dan verder naar de winkelstraat! Morgen zondag verjaart ééntje van mijn vroegere vaste klanten in de bar
Ik had het er wel regelmatig mee aan de stok, want eigenlijk paste zij toen meer in de psychiatrie dan hier in 't home. Daar zijn nu met die corona toestanden een paar jaar overheen, en zit ze op de dementen afdeling waar ze gelukkig is. Zeven mensen zijn daar nu waar ik er vijf van ken, van voor de corona, dus overzichtelijk. Mij kent ze nog heel goed, ben er nu al twee keer mee gaan wandelen, en dan is ze zo blij dat ze me ziet. Ze zegt honderduizend keer dezelfde dingen, maar daar heb ik geen probleem mee
Sigaretten en cola waren haar ding! en kon ze de boel voor op stelten zetten, maar roken doet ze ondertussen niet meer want ze had een zware longontsteking gehad. En als je dan uitlegt waarom het beter is te stoppen! heeft ze wel het karakter zich daar aan te houden, en daar is ze dan fier over, en ik bewonder haar daarvoor! en dan is ze blij. Ze kende geen maten! niet in roken, eten, of drinken, dat moest allemaal geregeld worden, en howee als je overtijd was
Ik heb nu een poezenkaartje "houd ze erg van" en cadeauke gekocht, en ga ze morgen halen om een wandeling te makken in 't park. Want ze heeft ook totaal niemand meer. Mijn gedacht is ze een heel slimme geweest! Heeft ook een mooi leven gehad? wat ze kan tonen met foto's! maar heeft ze haar niet kunnen overzetten over de overlijdens van haar ouders en een goede tante, dat zijn de enige waar ze over spreekt. Ge moet ze aanpakken als een kind, en uitleggen wat ge gaat doen en dan heb je daar geen problemen mee. Alfy




















3 reacties op dit bericht
ik las
dat jij ook een druk weekend had ---? volgend weekend heb ik mijn glorie en "su esposa " blij !!!!!
Amaaiiii
Chapeau dat je nog tijd kan vinden om te gaan wandelen met die mensen... daar heb ik echt bewondering voor... welk werk deed jij vroeger... in de zorg?
Ik moet je ook bedanken voor je medeleven... ja leven met een mentaal gehandicapte man is niet gemakkelijk... het zou nog te doen zijn als ik zelf me beter zou voelen maar daar wringt de schoen... je leeft met voortdurende pijn en moet dan nog de zorg voor iemand dragen die er geen begrip voor heeft... iemand die in zijn eigen beperkte wereldje zit en geen benul heeft van je zorgen... ik wens het mijn ergste vijand niet toe... maar zo is het leven... je moet nemen wat je krijgt.
Trouwens ik ben erg blij met je bezoekjes want zoals je kan zien heb ik weinig lezers en het doet goed dat er toch enkelen zijn zodat je niet de hele tijd tegen de muren loopt te kletsen... en die blog is een soort uitlaatklep voor mij... je kent dat wel denk ik... de stoom moet er soms af of de boel ontploft.
jij bent een heel lief mens !
steeds begaan met anderen ! en dat wandelen met die mensen als vrijwilliger : chapeau !