We komen van Nergens, we bevinden ons Nergens en we zijn op weg naar Nergens
Begin september is steeds een periode van weemoed geweest : het definitieve heengaan van de zomerperiode, de frisse en benevelde ochtenden, voor vele aanstormende jongeren een nieuwe omgeving en voor de dames en heren die geacht worden ons leven in behoorlijke banen te begeleiden een langzame terugkeer naar de activiteiten.
In belgië komen wij politiek van nergens, bevinden wij ons nergens en zijn wij op weg naar nergens. Een boeiend en origineel project zoals te verwachten van de aanhangers van het surrealisme.
Het deel van de bevolking waar wij toe behoren, streeft er naar dat wij op weg zouden zijn naar de onafhankelijkheid van Vlaanderen. Dat is een weg die ook leidt naar oplossingen voor de menigvuldige socio-economische problemen. Dat is een weg die ons zou toelaten onze bestuurlijke energie uitsluitend te wijden aan regeren en niet aan permanent ruziemaken met de benedenburen.
Al wie zich tot de traditionele politieke families richt, blijft in het gemodder van de koppige tegenstellingen steken. Er is geen enkel beleidspunt in dit land waar Vlamingen en Franstaligen het eens zijn met mekaar. Tegelijk blijven de beschuldigingen heen en weer vliegen en kijkt de burger met afkeer, gêne of een Breugeliaanse lach toe naar het publieke schorremorrie dat in de Middeleeuwen al lang aan de schandpaal was gezet of voor eeuwig verbannen uit het Graafschap.
Laten we even kijken over de grens bij de Zuiderburen.
De Parti Socialiste houdt een zomeruniversiteit in Chevetonge en Elio komt met een 14 paginadikke verhandeling naar buiten gewandeld, uitsluitend over de socio-economische problemen onder het motto "de PS is de partij van de koopkracht". Hij wijkt enkel van het centenpad af om Turtelbaum een migrantenmep te verkopen.
De Humanisten van Joëlle Milquet zien mekaar op een gezinsdag in Aywaille en besluiten dat ze niet afkerig staan tegenover een grote staatshervorming zolang die in het voordeel van de Walen is ... Je vous le jure ! Dat schiet lekker op.
Didier Reynders verzamelde met de Brusselse MR (de Waalse afdelingen zijn nog niet zo ver) onder het saaie maar niet onbelangrijke motto "Voorwaarden tot economische groei van Brussel". Een gelegenheid om zijn gal uit te spuwen over de 400 miljoen euri die Kris Peeters niet wil teruggeven. Ook belangrijk is verklaring van Reynders : "J'entends certains dire qu'on est près d'un accord. Ce n'est pas vrai". "Ik hoor sommigen beweren dat een akkoord nabij is, het is niet waar."
Voor de Waalse kant ziet het er dus goed uit : de strijd om de macht over Wallonië blijft de politiek aldaar overheersen, met als inzet het behoud van Vlaanderen binnen het belgische cordon. Vlaanderen is de koe, belgië de schutskring en boer Elio of boer Reynders en misschien boerin Milquet staan klaar met hun rammelende emmers om de uiers van de Vlaamse Bella te ontlasten. Blijft Bella halsstarrig dan is er nog het slachthuis.
In Vlaanderen hunkert de VLD naar kalmte op het communautaire vlak. "Wij maken het land kapot" zegt Bart Somers die in straten en op pleinen met de bevolking heeft gesproken, zo verkondigt hij in de Morgen, de krant die ademt en teert als een parasiet op het belgische regime. Van de VLD heeft Vlaanderen nooit iets te verwachten gehad, spijts de vele VU-ers die het daar gemaakt hebben. Hun hoofdbekommernis is geweest zo vlug mogelijk hun Vlaams-nationale herkomst te minimaliseren, te folkloriseren, kortom te verloochenen.
Van CD&V kant horen we weinig, behalve het belangrijke officiële standpunt van de minister-president dat hij een dialoog wil met zijn Waalse opponent en dat hij de 400 miljoen euri (die Vlaanderen niet mocht uitgeven, om de federale begroting te stutten) desnoods zal omzetten in gunstmaatregelen voor de nazi-bevolking alhier. Peeters wil verder Brussel niet aan 100% betrekken bij de onderhandelingen. Wij kennen intussen het verschil tussen de stoere woorden en verklaringen en de beslissingen achteraf en we kennen ook niemand die ooit zijn mond verbrand heeft aan de hete soep. U wel ?
Yves Leterme verklaarde dat het kartel zijn kind is en dat hij dat niet vlug zal loslaten. Het kind zal zelf het ouderlijk dak moeten verlaten. Het heeft alleszins een goede tjevenopvoeding meegekregen.
Over de Vlaamse socialisten kunnen we weinig zeggen, die vertoeven in de oppositie en zwijmelen nog na van de geweldige Conventie in Denver. Het is troostend wat je in eigen land niet kent, elders mee te maken, zelfs in het verafschuwde Amerika.
Vlaams Belang zit grijnzend toe te kijken naar het pijnlijke spektakel, dat de belgische politiek biedt. De gans zomerperiode door heeft die partij door dagelijkse stellingnames en commentaren op het maatschappelijke en politieke gebeuren haar standpunten bekend gemaakt. Men grendelt de separatisten van Vlaams Belang af van het establishment en van de macht en dan verwijt men ze, dat ze aan de kant staan te roepen. De fantasten uit het centrum beseffen zelfs niet dat zij optreden om de bevelen van een klein groepje linkse marxisten uit te voeren.
Laten we ons gelukkig prijzen zijn, dat er tenminste in dit verrotte land nog één partij kaarsrecht en principieel overeind blijft om te bewijzen dat het mogelijk is op een correcte manier aan politiek te doen in het belang van de mensen zonder je principes dagelijks aan te passen en te dreigen met dode lijnen, zodat je op de lange duur de reputatie verwerft van een cabaret-artiest. En er zijn er velen.
Savat
4 reacties op dit bericht
Waarom ...
JOYEUSE
Proficiat met jullie vondt van de 1000Quette.
Ik dacht het summum te hebben beleefd met 'Noez Joëlle' in plaats van Joyeux Noël maar de Uwe spant de kroon.
Zal zorgen voor versrpeiding van hier tot ginderachter!
Nieuwe stagiaire bij Angeltjes
Laatste aninea ....