
Enkele malen heb ik de eindejaarsconférence van Geert Hoste in de zaal bijgewoond en zoals elke podiumvoorstelling is het fluïdium tussen de artiest en de zaal veel intenser dan bij de gemonteerde televisieshow.
Al de komieken in Vlaanderen (en dat zijn er weinigen) die neerkijken op Hoste, reiken niet aan 's mans enkels. En de denigrerende commentaren in het linkse Humo-propagandablad is er nog nooit in geslaagd Hoste's succes aan te tasten. Voor de rest zijn wij te oud en te geblaseerd om grote fan te zijn van om het even welke Nederlandstalige cabaretier/conférencier/komiek.
Alhoewel het concept van de shows al jaren hetzelfde blijft, evolueert de artiest. Veel meer dan vroeger, voel je aan de verpakking van sommige teksten, dat ze de eigen opvattingen van Hoste heel dicht benaderen. Ook al zijn ze niet confronterend of schokkend, Hoste is sterk genoeg geworden om stukjes van zichzelf te tonen. Dat heeft hij nadrukkelijk voor de eerste keer gedaan met het kindermisbruik binnen de kerk. Met volledige instemming van het publiek. Nu durft hij tégen de zaal ingaan. Hoste staat na al die jaren natuurlijk sterk : van zodra hij de scène opwandelt, heeft hij zijn publiek in de hand. De droom van elke cabaretier en het zijn alleen de groten die daarin gelukken.
Het was opmerkelijk dat Geert het dit jaar enkele malen aandurfde om af te wijken van het politiek-correcte pad. Want ook dat zijn zijn conférences : een beetje onschuldig prikken maar toch vriendelijk blijven. De ontlading van de lach ontwapent de pijn van de angel. Het was lang geleden dat het publiek de adem inhield na een stoute opmerking en een verontwaardigd "oooh" liet horen. In die zaal in het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel zat ruim 90% gezagsgetrouwe regimepubliek met aanhang.
Deze Vlaamse poco-meerderheid heeft Elio Di Rupo in de armen gesloten : de man is een vriendelijke homo en hij is een Italiaan die zijn best doet om Nederlands te leren op zijn 60ste omdat hij er na veel gekuip door valse Vlaamsgezinden in geslaagd is premier te worden. Dat wordt ons dagelijks ingelepeld door de gedachtenpolitie van de televisie en de rond hen huppelende jeannettenvriendjes van de regimepers. De kleine kale mannetjes met nijpbrilletjes en magere knijpbilletjes die als ze een vrouwtje bespringen scheel zien van de angst.
Hoste durfde het aan dit nieuwe politieke taboe rond Di Rupo te doorbreken met zijn duidelijke stelling : "Di Rupo is helemaal géén Italiaan, hij is hier geboren en dan moet hij doen zoals elke belg, twee talen spreken". (ik weet het, ik weet het, dit is niet direct onze opvatting) maar slechts weinigen in de zaal durfden applaudisseren. Angst om de waarheid te aanhoren, heerst in deze milieus. Spotten en grove taal uitbraken over Vlaams-nationalisten, dat màg. Maar de trippel-trappel pasjes van de premier parodiëren, dat is heiligschennis.
Het heen en weer switchen tussen de cabaretier en de gekende politieke gezichten in de zaal is irriterend, het leidt de aandacht af maar het is ook soms verhelderend. Het nieuwe blauw-groene stel, Freya Piryns en Willem-Frederik Schiltz kijken mekaar ontsteld aan als Hoste een brave poco-stelling doorprikt. Ho, heb je het gehoord ? Staan die twee met hun beide voeten op de grond of leven ze in de wolken ? Steven Vanackere in deze zaal bezigzien, is meer verhelderend dan een dik boek lezen over deze bevelvoerder, verantwoordelijk voor een ongekend aantal gebombardeerde onschuldige mensen.
Om kort te gaan, ik heb vaak moeten lachen, omdat er tegen enkele heilige huisjes gestampt werd (ze werden niet omver gehaald, dat is niet de bedoeling van Geert Hoste) en er best heel grappige intermezzi waren. Deze cabaretier verlaagt zich niet tot platvloerse, ordinaire cafépraat van dialectpratende stand up comedians. Die de Vlaamse Openbare Omroep met genoegen loslaat op de kijkers.
In de zaal voor de tv-opnames worden nadrukkelijk Vlaams Belangers geweerd. Wanneer gaat men VB-kijkers verbieden naar deze uitzendingen te kijken ? En tevens de VRT-dotatie verminderen met het percentage VB-kiezers ?

Pappenheimers
Dit op zijn retour zijnde Woestijnvis-programma beleeft zijn laatste seizoen bij de openbare omroep. Nu Wouter Vandenhaute VT4 heeft opgekocht, zullen de meeste succesporgramma's naar die zender verhuizen. Eigen schuld, dikke bult, VRT : jullie hebben je laten misbruiken door de linkse kapitalisten van Woestijnvis (de Vijver) helaas, met onze centen.
De schijnheilige Tom Lenaerts, het socialistisch TV-talent, is vervangen door Steven van Herreweghe, die lijdend aan het syndroom van La Tourette, aan die vervelende ziekte zijn fysieke kenmerken heeft verleend. Hij is ontzettende rad van tong en zijn impulsieve invallen zijn vaak kwetsender dan de beredeneerde sluwheid van Lenaerts.
U hoeft het helemaal met mij niet eens te zijn : ik zit ook maar te kijken naar het scherm en te dromen van een fijn persoonlijk gesprek met Nathalie Meskens.
Gisteren was het een uitzending voor een goed doel (iets in Afrika, ongetwijfeld om ons schuldgevoel op niveau te houden) en de productie had er alles aan gedaan om een conflictsfeer op te bouwen. De regeringsmeerderheid was er met De Croo en Beke (wat is dat toch met die jongen ?) tegenover de intern verdeelde oppositie van Bart de Wever en Bart Peeters. En dan nog een onafhankelijk team met de nieuwe Piet Huysentruyt, Jeroen Meus en Adriaan Van den Hoof, dat overduidelijk moest winnen. Woestijnvis-programmamakers zijn kampioenen in het manipuleren, vergeet het niet. Voor het goede doel kunnen enkel de volgzame neutrale gastjes de nodige centjes verdienen en zeker niet een klad rechtse politici.
Woestijnvis had terug zijn eigen vorige succesproduct uitgenodigd, De Wever die aan een flinke vermageringskuur bezig is. Maar die tevens een stuk van zijn verbale bravoure aan het verliezen is. Bart moest opdraven met de hyperkinetische bijna-ouderling-die- zich-gedraagt-als-een-puber, Bart Peeters. Van mijlenver zag je dat die twee mekaar niet konden luchten. Dat levert goede televisie op volgens de huidige normen. De Wever werd van bij de voorstelling van de gasten al in de maling genomen door de regie. Toen De Croo wat zei, hoorde je Bart tot tweemaal mompelen "die heeft geen mensenkennis" met telkens een korte camerazwenking naar de twee Barten. Tijdens het spel zelf kon De Wever zijn ongenoegen niet wegsteken over de prestaties van zijn medespeler. Opnieuw diezelfde irritante lichaamstaal, de loense oogopslag en het te kort gedane toontje.
Wij hebben het ooit horen zeggen door een VRT-medewerker : "De Wever is een slechte verliezer bij spelletjes maar ook in de politiek". Wat we gisteren zagen, was een bevestiging van deze visie en we willen er nog een vraagje tegenaan werpen : "Zou het kunnen dat Bart de Wever gewoonweg een slechte speler is ?"
Ray