Wurlitzerdromen

Uitgebreide tests moeten vaststellen of baby’s het juiste niveau hebben voor creche de zonnehoek in Amsterdam-Zuid.

Sinds het begin van dit schooljaar is niet iedere baby meer welkom op kinderdagverblijf De Zonnehoek in Amsterdam-Zuid. Ouders die hun kind naar deze crèche willen sturen, moeten hun baby uitgebreide cognitieve, motivatie en emotionele tests laten ondergaan. Hiermee kan worden vastgesteld of de baby het vereiste niveau voor het dagverblijf heeft.

Door te selecteren aan de poort wil het kinderdagverblijf de kwaliteit van de opleiding waarborgen. ‘Het is natuurlijk niet wenselijk dat een paar – met alle respect – cognitief minder bedeelde kinderen het leerklimaat voor de rest verpesten’, zegt Petra van Gulpen, directrice van De Zonnehoek. ‘De maatregel werd noodzakelijk nadat we merkten dat de laatste jaren dat onze rendementscijfers onder druk kwamen te staan.’

‘In De Zonnehoek willen we baby’s zo goed mogelijk voorbereiden op de volgende stap in hun carrière’, vervolgt Van Gulpen. ‘Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat kinderen spelenderwijs leren. Daarom willen ouders niet meer dat hun baby maar wat aanrommelt. Je wilt immers niet dat je kind met een emotionele en cognitieve achterstand naar de kleuterschool moet. De Zonnehoek is hét kinderdagverblijf dat aan deze vraag uit de samenleving wil voldoen.’ Dat niet ieder kind het niveau aankan, hoorden de ouders van Anne-Sophie van Veen. Hun zoon Stijn stroomde na drie jaar Zonnehoek met succes door naar het lager onderwijs. Ze hoopten dat de jongste vrucht van hun huwelijk hetzelfde carrièrepad zou volgen. Maar het meisje slaagde niet voor de motivatie- én de intelligentietest.

Moeder Louise: ‘Het is natuurlijk niet leuk om te horen. Je wilt altijd het beste voor je kind. Maar we hebben het moeten accepteren. Helaas zie je nu al duidelijke verschillen tussen Anne-Sophie en Stijn. Wat die jongen na een maand op de Zonnehoek niet al had geleerd! Maar ach, zeg ik vaak tegen mezelf, niet ieder kind van je kan bij Ajax spelen.’

Andere kinderdagverblijven plaatsen kanttekeningen bij het initiatief van De Zonnehoek. ‘We begrijpen dat ouders het beste voor hun kind willen, maar wij worden als afvoerputje gebruikt. Sinds De Zonnehoek selecteert, zien wij het niveau van onze kinderen dalen’, zegt een crèchehouder die anoniem wil blijven. ‘Baby’s en peuters hebben bij ons niets meer om zich aan op te trekken. Die schattig lachende baby’s in onze slaapzaal zijn de onderklasse van de toekomst.’

Volgens Marijke Vos, bestuurslid van de koepelorganisatie voor kinderdagverblijven, is selecteren aan de poort echter in het belang van kind en samenleving. ‘Ook de kinderen die niet worden geselecteerd, weten direct waar ze aan toe zijn. Wie bij een topcrèche uitvalt, kan daar de rest van zijn leven grote schade van ondervinden.’

Dit artikel is persiflerend, satirisch of parodiërend van aard. Het geeft slechts de visie of mening weer van de redactie van De Speld

Onze medewerker, Floriaan Terbeke, heeft het al bij herhaling gehad over het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg, door hem omgedoopt tot *het Geweten* en de linksige uitspraken door de rechters van dit instituut.  Misschien dacht u toen, ja die Terbeke dat is een intolerante rechtse man die niet gelooft in de onafhankelijkheid van de rechtspraak. Vandaag velt de Britse premier David Cameron een oordeel over *Het Geweten* dat nog een flinke stap verder gaat dan wat Floriaan ooit beweerde.

De Britse premier David Cameron vindt dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) de strijd tegen terrorisme bedreigt en het leven van Britse burgers op het spel zet. Het hof bepaalde onlangs dat Groot-Brittannië een radicale moslimprediker niet mag uitzetten.
 
Volgens Cameron ondermijnen ‘bizarre’ beslissingen van het hof in zaken op het gebied van terrorisme en immigratie het concept van mensenrechten. De Britse premier zei woensdag dat het EHRM regeringen onder meer beperkt in hun omgang met terrorismeverdachten.

Democratisch ?
Cameron heeft in de Europese Raad gepleit voor hervormingen van het EHRM, dat volgens hem de democratische grondslag mist en zich te veel met nationale zaken bemoeit.

‘Er zijn nu situaties waarbij je zit opgescheept met iemand die geen recht heeft in je land te zijn en van wie je zeker weet dat hij je land wil schaden, maar die je niet kunt opsluiten of kunt uitzetten,’ zei Cameron.

Radicale imam
Het hof bepaalde onlangs dat Groot-Brittannië de radicaal islamitische imam Abu Qatada niet mag uitleveren aan Jordanië, omdat hij daar mogelijk zal worden gemarteld en wellicht geen eerlijk proces krijgt.

Qatada werd gezien als de rechterhand van Al-Qa’idaleider Osama Bin Laden in Europa. Hij is in zijn geboorteland Jordanië tot een levenslange gevangenisstraf veroordeeld voor betrokkenheid bij bomaanslagen.

http://www.elsevier.nl/web/Nieuws/Europese-Unie/328857/Cameron-Mensenrechtenhof-brengt-ons-in-gevaar.htm

Het is Gedichtendag vandaag.  De dertiende editie en zij staat in het teken van stroom. Dat is zeer mooi maar wij doen het op onze manier.

Onze poëet van de dag is iemand van wie wij regelmatig een gedicht publiceren, Johan vdb, een man die zijn Vlaamse identiteit niet verstopt. Zijn gedichten zijn geen ingewikkelde woordsteekspelen waar je kop noch staart aan krijgt en achteraf hoofdpijn aan overhoudt.  Johan verstopt zich niet : wat je leest, komt uit zijn hart.  Soms cynisch, ironisch of grappig en steeds zeer herkenbaar en menselijk. Zijn gedichten zijn nergens geforceerd, de woorden vloeien, de rijmen zijn niet gezocht. Het gaat over de dingen des levens, de liefde, het samenleven, de angst, ziek zijn, oud worden, hunkeren.    Johans gedichten brengen poëzie nader bij mensen die niet vertrouwd zijn met poëzie en zij verrassen de liefhebbers van het genre door hun pure echtheid. Doorheen onze artikels van de dag weven wij een aantal gedichten van Johan.

menu

we beginnen op een diefje
met hapjes en een aperitiefje

dan is er vis uit de zee laat ons hopen
maar hij komt uit de kwekerij geslopen

mijn honger is nog niet gestild
want daar zijn ze met het wild

maar het is varken met een kleurtje
bespoten met een exotisch geurtje

en om dit gerecht beter te smaken
hopen we aan sloten wijn te geraken

nu gaan we eventjes op adem komen
om van een beter vervolg te dromen

dan komt het nagerecht
en dat is echt wel echt

vers uit de diepvries van de GB
maar eigenlijk valt het wel mee

en het ergste van mijn dromen
is dat de animator nog moet komen

ik wil eigenlijk gaan pitten
maar iedereen blijft zitten

nonkel Jef begint dan nog te zagen
en tante Mie houdt niet op met klagen

dan nog menige fles soldaat gemaakt
zodat alles toch nog opgeraakt

ik kan niet goed meer op mijn benen staan
maar ik heb dit jaar weer mijn plicht gedaan

johan

Links de copie, rechts het origineel

Fragmenten uit de Nieuwjaarstoespraak van Filip Dewinter :

De Antwerpse politiek is  een onuitputtelijke bron van volksvermaak geworden. Partijen staan in de uitverkoop, schepenmandaten zijn in aanbieding. De politieke solden zijn in Antwerpen volop bezig. Politici wisselen in Antwerpen sneller van partij en van mandaat dan van ondergoed. CD&V, SP.a, N-VA en VLD zijn zo goed als onderling inwisselbaar. Uit de overloperij van hun respectievelijke mandatarissen is overigens maar één conclusie te trekken: het zijn communicerende vaten.  De N-VA scheurt zich af van de CD&V en de CD&V vormt een  stadslijst met de SP.a.. VLD-er Van Campenhout trekt naar de N-VA en ook de Turkse CD&V’er Ergün Top ziet de N-VA wel zitten. Toekomstig SP.a-gemeenteraadslid, Güler Turan, vatte het treffend samen in de krant: “Ik weet nog niet voor welke partij ik ga zetelen? Ik ben sociaal dus misschien SP.a. Ik ben een christen het kan dus ook CD&V worden. Maar ik ben ook Vlaming dus ook de N-VA maakt een kans”. Ondertussen wordt SP.a-schepen De Coninck federaal minister, Verbist wordt schepen voor sociale zaken om uiteindelijk de allochtone Turkse Güler Turan in een schepenzetel te hijsen als SP.a-verkiezingsgadget. Iedere partij heeft tegenwoordig zijn alibi-allochtoon. De CD&V doet het met Ergün Top, Groen! scoort met Meyrem Almaci, de SP.a charmeert de Marokkanen met Karim Bachar en de Turken met Güler Turan en De Wever moet het van de Congolezen hebben. “Bart De Wever for president” zag ik op een spandoek tijdens een anti-Kabilabetoging enkele weken geleden in Antwerpen. Wellicht verwarren de Congolezen de N-VA met de RVA. Van volksvermaak gesproken. Verleden week lanceerde Bart De Wever het voorstel om de voorhuid van Christus terug naar Antwerpen te halen. Proficiat, Bart, eindelijk een voorstel van de N-VA dat niet gekopieerd is uit het Vlaams Belang-programma.

70,7 % van de OCMW-steuntrekkers van deze stad zijn asielzoekers, immigranten of illegalen; 1 op 4 van de sociale woningen in Antwerpen wordt toegewezen aan vreemdelingen; meer dan 50% van de werklozen in Antwerpen zijn vreemdeling; 45% van de criminaliteit wordt gepleegd door vreemdelingen; 45,5 % van de kinderen van het lager onderwijs zijn moslim. De immigratie-tsunami zorgt voor steeds meer overlast en problemen. Het in eerste instantie de kleine man, de gewone Vlaming die hiervan de dupe is. Het Vlaams Belang kiest naar aanleiding van de komende gemeenteraadsverkiezingen uitdrukkelijk voor diegenen in onze stad die het niet cadeau gekregen hebben.
De gepensioneerde met een klein pensioen die op het einde van de maand de eindjes aan mekaar moet knopen, de bejaarde die ’s avonds de straat niet meer opdurft; de laaggeschoolde arbeider wiens job ingepikt wordt door een zwartwerkende Oost-Europeaan of Afrikaan; voor de kleine middenstander, cafébaas of zelfstandige die door steeds meer regels, belastingen en verbodsbepalingen het hoofd niet meer boven water kan houden, voor de Vlaamse man of vrouw die in de gettowijken van onze steden woont, werkt en leeft en zich hier niet meer thuis voelt, kortom aan de kant van de bange blanke man of vrouw die in deze stad de enige onbeschermde minderheidsgroep dreigt te worden.

De CD&V/N-VA/SP.a/VLD-meerderheid is er de voorbije zes jaar niet in geslaagd om van Antwerpen een veilige en leefbare stad te maken. Ik stel burgemeester Patrick Janssens als hoofd van de politie persoonlijk verantwoordelijk voor de meer dan 80.000 criminele feiten die jaarlijks in Antwerpen worden gepleegd. Ik heb dan ook niet geaarzeld om samen met een 10-tal buurtbewoners uit Antwerpen-Noord verleden week tegen hem klacht neer te leggen wegens schuldig verzuim.

jij 

ik reisde door gevoelens
van vreugde en van pijn
door woorden over het zoete
leven vol roes van de wijn

ik strandde op de oever
van berustende gelatenheid
drijvend op het wrakhout
van de resten van mijn tijd

ik zou me daar dan vlijen
op het bed van onwetendheid
gemaakt op dorre bladeren
van wrok en onverschilligheid

maar toen werd mijn geest weer helder
je blies je adem in mijn gezicht
plots ging de havenpoort weer open
en mijn roer werd weer naar jou gericht

johan

Aanhanger van de religie van de vrede bewijst zijn theologisch gelijk. Daar kan Rik Torfs niet tegen op.

vroeger

de geur van versgemaaid gras
doet me denken hoe het vroeger was
malse groene weiden
omhegd langs alle zijden

de koeien waren mager
en alles was veel trager
de zeisen kon je horen
in het ranke blonde koren

er was geen brommen van motoren
niets kon onze rust verstoren
gesteven boord als het zondag was
en maandag wachtte weer de was

en 's avonds moe wat knikkebollen
terwijl de nosterbollen rollen
met kromme rug in bed geraken
en misschien nog vlug een kindje maken

johan

Mahmoud Abu Rahma is wellicht één der moedigste Palestijnen in Gaza.  En omwille van zijn moed werd hij een aantal keren op verschillende plaatsen van zijn lichaam neergestoken.  Dit is wat er gebeurt onder het beleid van Hamas en Fatah bij iedereen die in Gaza vrijuit de foltering van en de aanval op onschuldige burgers verwerpt en een oproep doet voor vrije meningsuiting.

Mahmoud Abu Rahma’s misdaad bestaat erin dat hij een artikel publiceerde waarin hij zowel Palestijnse bewapende groeperingen als Hamas en Palestijnse Autoriteit beschuldigde van inbreuken op de mensenrechten en kritiek uitoefende op het misbruik van burgers als menselijk schild tijdens de oorlog tegen Israël.  In de Palestijnse gebieden mogen mensenrechtenactivisten en journalisten kritiek uitoefenen, onder dien verstande dat die kritiek gericht is tegen Israël.  Degenen die deze officiële richtlijn niet volgen eindigen achter de tralies of in een ziekenhuis.  De aanval op Abu Rahma had als doel anderen met gelijkaardige kritiek af te schrikken. 

Daar dit bericht geen “anti-Israël” invalshoek heeft – de reporters van de buitenlandse pers moeten immers de strikte aanwijzingen volgen, dat feiten slechts nieuwswaarde hebben als ze de staat Israël als boosdoener kunnen aanduiden – is het verhaal van Abu Rahma en dienst gevecht tegen de wetteloosheid en de gevolgen ervan, nergens opgenomen in de internationale media.  De man werkt voor de Al Mezan Center for Human Richts (vereniging voor mensenrechten) in Gaza.  Hij is misschien de enige mensenrechtenactivist, die het aandurfde publiekelijk de ernstige inbreuken van de mensenrechten onder Hamas en de Palestijnse Autoriteit aan de kaak te stellen.  Maar de prijs die hij betaald heeft is onwaarschijnlijk hoog.

Op 3 januari werd hij zwaar geslagen door gemaskerde mannen toen hij naar huis keerde in Gaza City.  Midden januari werd hij aangevallen door onbekenden, die hem verschillende keren neerstaken en hem zwaar gewond achter lieten.  Hij is zo bang dat hij niet naar een plaatselijk ziekenhuis durft te gaan voor verzorging.  

Zijn problemen begonnen quasi onmiddellijk nadat hij een artikel gepubliceerd had met de titel “De kloof tussen verzet en bestuur.”  Hij schreef: “Elke dag zien we dat burgers in grote getale opgepakt en aangehouden worden: niet voor misdaden die ze begaan zouden hebben, maar meestal om wie ze zijn, om wat ze denken, of om hun politieke betrokkenheid.”  En hij klaagt honderden gevallen van foltering en misbruik in Palestijnse gevangenissen aan.  Hij vindt dat een volk, van eender welke natie, de verantwoordelijkheid draagt de beleidsmakers hiervoor op het matje te roepen:  “We moeten in de spiegel kijken vooraleer we onszelf duidelijk kunnen zien.”

Wat zijn aanvallers vermoedelijk het meest in woede deed ontaarden was het verwijt dat vele onschuldige burgers gedood werden door “verzetsdaden” tegen Israël.  Refererend naar de doe-het-zelf raketten, die elke dag op Israël afgevuurd worden, vroeg hij zich af: “ Wie zal de bevolking beschermen tegen de foute daden van het verzet en de regering? Het is duidelijk dat het verzet dezelfde onverschilligheid toont als de Hamasregering ten opzichte van de bevolking.  Ontelbare burgers, kinderen inbegrepen, werden gekwetst door schietoefeningen van bewapende groeperingen in Gaza.” 

De internationale gemeenschap en de pers schiet hopeloos tekort voor de smeekbede van mensen zoals Abu Rahma, wat in de kaart van Hamas en de Palestijnse Autoriteit speelt om de inbreuken verder te zetten.  Wegkijken zorgt ervoor dat andere Palestijnen de waarheid niet durven zeggen.

Floriaan Terbeke
 
Bron: Stonegate Institute

weltschmerz

ik heb weltschmerz dromen
die me 's nachts overkomen
 na een avondlijke roes
ontwaak ik met de blues

ik wil me dan wentelen in je medeleven
maar dat wordt me niet gegeven
ik verlang nu hevig naar een zoen
maar moet nog een poosje boete doen

je laat me zwelgen in zelfverdriet
en doet alsof je het niet ziet
mijn wonden zal ik moeten likken
en de draad weer op gaan pikken

gisteren dacht ik dat ik kon toveren
en wou de wereld gaan veroveren
vandaag kruip ik in mijn hoek
terwijl mijn blik de jouwe zoekt

johan

Ze zien eruit als reusachtige voetbaldoelen zonder net.  In de plaats daarvan hangen zware betonbollen, zo groot als een pompelmoes, aan de lat. 

In de provincie Jawa Barat op het Indonesische eiland Java zijn de treinen steeds overvol.  De reizigers nemen niet alleen plaats in de trein, maar ook bovenop het dak: een oncomfortabele manier van reizen, maar bovendien ook gevaarlijk.  In de stad Bekasi hebben ze de oplossing gevonden: op verschillende plaatsen hebben ze daar een soort kader over de sporen opgericht waaraan betonbollen hangen.  Als een trein eronder door rijdt, blijft er slechts enkele centimeter ruimte tussen het dak en de bollen.  Deze constructies staan op plaatsen waar de trein noodgedwongen traag moet rijden.  Het is niet de bedoeling dat de zwartrijders gekwetst worden; ze moeten gewoon van het dak blijven.

Ons slecht karakter verleidt ons de suggestie te doen, betrapte intra muros zwartrijders een gratis ritje op het dak aan te bieden.

Floriaan Terbeke

Bron: 20 Min. online

het maagdje 

er liep een maagdje los
gisteren in het grote bos
ik zag het juist nog duiken
onder enkele dichte struiken

ze zat stilletjes te wenen
totdat een jager op zijn tenen
naar haar struik toe sloop
en langzaam bij haar binnen kroop

ze schreeuwde van genot
en omarmde het lot
van vrouwen die niet wilden
maar van plezier toch gilden

het gebeuren maakte haar blij
want haar maagd zijn was voorbij
en toen kwam er weer een jager aan
en zo kunnen we verder blijven gaan

er liep nu ook een homo door het bos
het hemdje open en de veters los
hij zag het fel besmeurde meisje staan
en dacht : "daar kom ik echt niet aan"

"ik gruwel van die wijven
met hun plakkerige lijven
geef mij maar een ferme vent
die mijn verlangens echt wel kent"

"ik hoop dat niemand het ooit weet
want ze maakt me toch een beetje heet
ik ga mij ook eens amuzeren
zoals die mooie knappe heren"

"ik denk dat ik nog wel even blijf
want hun geur bedekt haar lijf
en ik ga mij toch niet storen
aan wat mooie mannen kan bekoren"

"ik ga nu onder schuldgevoelens gebukt
want het is me feitelijk goed gelukt
ik heb wel even moeten slikken
om juist te kunnen mikken"

johan

Dat in tijden van economische crisis en financiële tekorten iedereen moet inleveren, behoort tot de sociale en solidaire logica. Of dat in de praktijk ook gebeurt, mag betwijfeld worden.

De Vlaamse Gemeenschap besteedt jaarlijks 480 miljoen voor het departement van cultuur.  Ook die sector zal niet kunnen ontsnappen aan de besparingen maar gezien de grote hunker die vele kunstbeoefenaars cultiveren naar een rechtvaardige, sociale en linkse maatschappij, zal er ongetwijfeld veel begrip bestaan voor gevraagde inleveringen.

Dat ministerin Joke Schauvliege zich zorgen maakt over besparingen binnen haar departement, siert haar. Zij is na een aarzelende en gecontesteerde start als Vlaams cultuurverantwoordelijke uitgegroeid tot een pleitbezorgster voor een ministerie dat ooit door de eerste cultuurminister van Vlaanderen, Karel Poma (PVV) het subsidie-departement genoemd werd.

In de loop der jaren heeft de politiek in het algemeen en de partijpolitiek in het bijzonder zich ontfermd over de vele aftakkingen binnen de Vlaamse cultuur.  De emotionele Bert Anciaux was dé uitgelezen figuur die de al even emotionele kunst- & cultuursector voor zich zou weten te winnen met lokkende subsidie-enveloppes. Het was niet enkel een uitwisseling van zieleroerselen, het ging om wederzijdse manipulatie en centen.

Individuele artiesten of groepen hebben historisch  voor de uitoefening van hun beroep steeds afgehangen van de adel en de machthebbers. Molière en Lully (met hun respectieve ensembles van acteurs en musici) leefden en werkten aan het hof in Versailles.  Schilders, beeldhouwers, dichters, musici, podiumartiesten trokken de Alpen over naar het machtige Firenze of het katholieke Rome om hun diensten aan te bieden.

Kunstenaars vandaag proberen hun vak uit te oefenen en hun talent waar te maken door hun projecten te laten opnemen via een of andere erkende subsidiestroom van de Vlaamse Gemeenschap. Want ook kunstenaars moeten leven. Zij dansen niet langer naar de pijpen van de koning of de hertog maar zij zijn sluw genoeg om de heersende politiek te dienen.  Ook al hebben de meesten geen idee van hoe het systeem functioneert, zij zijn links, omdat het nu eenmaal zo hoort (Jeroen Brouwers over zichzelf).  En als het er op aankomt, stellen zij hun welsprekendheid, hun komediantentalent genereus ter beschikking om te joelen, te juichen, te wenen en te schimpen zoals het regime dit graag hoort. Net zoals vroeger aan de hoven van de machtigen er alleen opgevoerd werd wat de koning welgevallig was.

Terug naar Vlaanderen, terug naar nu. 

Ik vind de stelling dat cultuur elitair is, een foutieve benadering. Kunst en cultuur is een zaak voor een minderheid, die zich over alle sociale lagen uitspreidt. Het kan zijn dat je die minderheid elitair noemt, zoals je bijvoorbeeld ook gehandicapten minderwaardig vindt maar daar doen wij niet aan mee.  Een volk dat zijn kunstenaars en zijn cultuur verwaarloost of minacht,  gooit door die houding zijn eigenheid, zijn waarden en zijn tradities te grabbel. Willen wij een gemeenschap die Pukkelpop als hoogste muzikale genot ervaart en die zich elke avond overlevert aan de melige dubbelzinnigheden van Woestijnviskneuzen ?  Of willen wij een maatschappij met actieve netwerken waarin de creatieve geesten gestimuleerd worden door het nieuwsgierige publiek ?  U weet wel de elite, heu ... ik bedoel een minderheid.

De Vlaamse Gemeenschap heeft verplichtingen om onze cultuur te onderhouden en te stimuleren. De internationale uitstraling van gezelschappen zoals het Koninklijk Ballet van Vlaanderen met optredens in de Verenigde Staten of China, de co-producties die de Vlaamse Opera realiseert met grote buitenlandse theaters, de optredens van onze symfonische of barok orkesten overal ter wereld zeggen meer over de identiteit van Vlaanderen dan de molenwiekende tussenkomsten van een schreeuwlelijk in de Euro-praatbarak.

Een onontkoombare vaststelling is dat al vele tientallen jaren de zogenaamde Schone en ook de minder Schone Kunsten in handen zijn van modieuze linkselingen die hun mandaat misbruiken om hun wazige politieke opvattingen gestalte te geven.  Het Toneelhuis in Antwerpen en de KVS in Brussel misbruiken vaak hun scènes om boodschappen te brengen die niet zozeer het publiek beroeren dan wel het regime behagen.  De raden van bestuur van die instellingen zijn bemand door een mini-copie van het Vlaams Parlement en daardoor mag een artistieke boodschap een partijpolitieke schreeuw zijn. De zalen worden opgevuld met gratis tickets, steeds dezelfde geestverwanten, naiëve verdwaalden en de tekorten worden bijgepast door de gemeenschap.

Niemand durft of wil aan die mistoestanden verhelpen uit angst beschuldigd te worden van ongeoorloofde inmenging in het artistieke beleid. Politiek-correct denken verlamt ook hier de kritische geest. 

Moeten daarom die subsidievreters op water en brood gezet worden ? Ik denk het niet.  Deze generatie wereldverbeteraars en eigen-profijtjagers wordt op termijn uitgeschakeld.  Zij zijn de voorlopige exponenten van een tijdsperiode die aan het aflopen is. Het échte theater (en dat is niet het Echt Antwaarps Theater) verdwijnt nooit, het maakt een crisis door en die werkt helend.  In een klein Antwerps theater loopt momenteel "Hamlet".  Bij het grote Toneelhuis was de laatste opvoering van dit Shakespearedrama een bewerking met de leuke naam "Ommelet" van en door Jan Decorte (de meeloper van JP Van Rossem die nog een tijdje in de Kamer heeft verwijld). Het is niet te verwonderen dat publieke gelden die besteed worden aan dergelijke instellingen, terechte wrevel opwekken.   

Vandaag verkondigt staatssecretaris John Crombez (SP-a) dat hij ondermeer de eenmansvennootschappen zal aanpakken die enkel bestaan om de sociale en fiscale lasten te ontduiken.  In de culturele sector zijn er ettelijken die hun diensten verhuren via een VZW om dezelfde redenen : belastingen en zware RSZ-bijdragen ontwijken. Vooral zij die de vuist ballen tijdens de Internationale en nadien in hun SUV stappen om naar de receptie op het keuninklijk paleis te stuiven en hun nederige trouw uit te spreken voor vorst en vaderland.

Cultuur is een ingewikkeld en duur dossier. € 480 miljoen, het is een gigantisch bedrag voor een gemeenschap van 6,4 miljoen mensen. Er bestaan ongetwijfeld misbruiken en die moeten uitgeroeid worden. Dat is de taak van ministerin Schauvliege en als zij het niet aanpakt, moet het Vlaams Parlement die taak verrichten.  Langs de andere kant willen wij geen Vlaanderen dat kunst en cultuur afwijst omdat linkse bobo's er momenteel de plak zwaaien. En als iemand mij een culturele junkie noemt -ook al ben ik een ervaren maar kritisch toeschouwer-  dan vind ik dit een belediging voor de vele honderdduizenden die onze Vlaamse cultuur ondersteunen met hun aanwezigheid. 

Ray

zedenles

hij nam haar zachtjes in zijn armen
en streelde haar lange haren
hij wou haar rillende lichaam verwarmen
en haar hevig snikken bedaren

hij kreeg toen een lap om zijn oren
en een trap tegen zijn edele delen
het was koud, ze was bijna bevroren
toen die vent haar kwam vervelen

verkleumde meisjes moet je laten rillen
en het strelen van hun haren staken
ga naar de kroeg om je dorst te stillen
en om de waardin het hof te maken

die heeft een lach die straalt
en lippen zoet als honing
zolang je maar betaalt
want de klant is koning

johan

Koçak en Koç : eerste prijs Absenteïsme

In Beringen zit de burgemeester Marcel Monelaers (CD&V) met een serieus probleem. De brave man heeft al jaren last met twee Toerkse schepenen.

Deze twee kebabbers blinken uit door afwezigheden tijdens de gemeentelijke raadszittingen. De heren Koçak en Koç vinden het blijkbaar niet nodig, ondanks het feit dat zij schepen zijn,  om zich te verantwoorden. Dit spelletje is al enkele jaren aan de gang  in zoverre dat de burgemeester reeds beroep gedaan heeft op Jo Van Deurzen en Ingriet Lieten om beide heerschappen tot de orde te roepen en hen op hun verplichtingen te wijzen.

Bert Schoofs en zijn VB-fractie hebben zelfs het ontslag van de twee renegaten geëist. De ene stuurt zijn kat en de andere is steeds ziek als er moet gestemd worden en beslissingen worden genomen. Beide Toerkse schepenen ontvangen maandelijks 375O euri bruto om hun job te doen.

De burgemeester is de toestand zat en overweegt de beide kebabbers te laten schorsen.

Er  zit echter een rode adder onder het gras. De SP.a van Beringen,waar beide Toerken toe behoren (of wat dacht ge ?) is absoluut niet te vinden voor deze drastische beslissing van een hopeloze burgemeester want de linksen in Beringen moeten de stemmen hebben van de Beringse allochtonen en daar schijnen nogal veel Toerken te wonen.  Ook Ingriet Lieten kijkt nu liever de andere kant op. Oktober nadert weet u wel. Wat zou Brunoke Tobback hier op te zeggen hebben?

Senior

PST : lees ook het artikel van juni 2010 in Het Belang van Limburg waaruit blijkt dat ook toen de volgelingen van Erdogan uitblonken door afwezigheden.

Niet te verwonderen dat de VLD Turtelbaum naar Antwerpen stuurt, daar wonen nog communicatie kampioenen die hun mannetje kunnen staan met rekenkunde.